Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Πόλη φαντασμάτων...

Από έναν άγνωστο σ' εμένα ποιητή, τον κ. Ντίνο Πυργιώτη, έλαβα το παρακάτω ποίημα που αποτελεί έκφραση της αγωνίας του (και πολλών από εμάς) για το κατάντημα αυτής της πόλης. Δεν αρνήθηκα να το φιλοξενήσω:


Πόλη φαντασμάτων
 
Τις νύχτες που περιπλανιέσαι
μέσ’ στα στενά που ήξερες της πόλης
ποτέ μην αναρωτηθείς
οι δρόμοι αυτοί οι άγριοι, οι σκοτεινοί
πού θα σε βγάλουν:
δε βγάζουν πουθενά!

Τα μέρη που έζησες γίναν αδιάβατα.
Στα σπίτια που ερήμωσαν
μένουν φαντάσματα,
στους άδειους δρόμους περπατούν σκιές
που σέρνουνε τα θλιβερά τους βήματα
μέσα σ’ αυτά που κάποτε λεγόνταν γειτονιές...

Η πόλη που αγάπησες
δεν είναι πια εδώ!
Χιλιάδες χρόνια αντιστάθηκε
μα στέρεψ’ από ήρωες κι απόκαμε.
Κι αμέτρητες ανοίξανε κερκόπορτες
(πώς δεν τις βλέπαμε;)
κι από στεριά και θάλασσα
οι βάρβαροι διαβήκανε στο τέλος...

Όσο για σένα, πεισματάρη νοσταλγέ
πάψε να κλαις και να αγανακτείς
και μάταια μην τους ψάχνεις:
φευγάτοι οι Εφιάλτες είν’ από καιρό!
Δεν πρόσεξες πως λείπουνε 
οι θησαυροί της πόλης;

Ντίνος Πυργιώτης, ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου