Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Αποδομώντας το "Εγώ"...


Η πρόσφατη, ανατριχιαστική περίπτωση μιας (περίπου) δημόσιας ευθανασίας μάς έκανε να συλλογιστούμε ξανά πάνω στο φαινόμενο του θανάτου. Το θέμα αυτό το είχαμε θίξει πρόσφατα, αναλύοντας μια ιστορική διάλεξη του Δ. Λιαντίνη (εδώ κι εδώ).

Αν θέλαμε να το δούμε φιλοσοφικά, ο θάνατος είναι πάνω απ' όλα μία αποδόμηση του "Εγώ" - του κεντρικού συστατικού της γήινης ανθρώπινης συνειδητότητας. Το "Εγώ" για να επιβιώσει χρειάζεται χώρο και χρόνο. Διαχωρίζει έτσι το "πριν" από το "μετά" κι αναζητά αιτιακούς νόμους για να τα συνδέσει, βιώνοντας το αίσθημα του τρόμου μπροστά στο άγνωστο... Ξεχωρίζει το "εδώ" από το "εκεί", περιχαρακώνοντας το χώρο "του" και συχνά διεκδικώντας το χώρο του "άλλου"... Οδηγεί στην αποκρουστικότερη - μα συνάμα και πιο τραγική (εδώ) - ανθρώπινη αδυναμία: την αλαζονεία...

Κάποιες φορές, μάλιστα, η αλαζονεία εξαντλεί τα όρια ζωής του φορέα της και πεθαίνει μαζί του!


Υπέρβαση του Εγώ


Αυτός ο στυλογράφος ο ακριβός
ήταν δικός μου:
κοίτα στο πλάι το μονόγραμμα!

Αυτό το σπίτι το ψηλό
σε μένα ανήκε:
μες στο συρτάρι είναι τα συμβόλαια!

Αυτό το ποίημα το εξαίσιο
εγώ το έγραψα:
πρόσεξε τ’ όνομά μου στο εξώφυλλο!

Αυτό το πλήθος το τεράστιο
για μένα ζητωκραύγαζε:
σώπα και άκουσε στο δίσκο τα συνθήματα!

Αυτή τη δωρεά τη γενναιόδωρη
εγώ την είχα κάνει:
για δες στην πινακίδα τα χρυσά τα γράμματα!

Αυτοί που κλαιν με σπαραγμό
για μένα κλαίνε:
διάβασε τ’ όνομά μου χαραγμένο στο σταυρό!

... Όμως «εγώ» δεν είμαι πια Εγώ:
Είμαι «εσύ», είμαι «εμείς»,
είμ’ ό,τι πέρασε και ό,τι θάρθει,
το χθες μαζί και τ’ αύριο,
το εδώ και το εκεί αγκαλιασμένα στο παντού,
ψυχή του Σύμπαντος και όλων των Συμπάντων!

Τώρα πια λεύτερος,
καμία αιτιότητα κρυφή να μη με σκιάζει...

("Μετά τα Περιστέρια...", από την ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου