Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Η μπαλάντα της μοναξιάς...


Η περίφημη "κρίση" που διερχόμαστε χαρακτηρίζεται συνήθως ως οικονομική. Όμως, η οικονομία είναι μόνο η αφορμή για την ανάδειξη μιας άλλης κρίσης, πολύ πιο μεγάλης κι οδυνηρής: αυτής των ανθρώπινων σχέσεων. Ή μάλλον, για να γίνω ακριβής, της κρίσης που προκαλεί η αποκάλυψη της ρηχότητας και της σαθρότητας των σχέσεων, σε όλες τις βαθμίδες της κλίμακάς τους...

Αν στο πεδίο της κοινωνίας η κρίση έφερε τη μία τάξη (κοινωνική ή επαγγελματική) απέναντι στην άλλη, στο μικρόκοσμο των οικογενειακών σχέσεων ανέδειξε τη βαθύτατη μοναξιά που κρύβεται κάτω από την επίφαση της συντροφικότητας. Θύμα κυρίως ο άντρας, δέσμιος παραδοσιακών στερεοτύπων που τον θέλουν εγγυητή ασφάλειας και προμηθευτή ευζωίας στην οικογένεια. Κι όταν βρεθεί μπρος στο φάσμα της ανεργίας - της μάστιγας της εποχής μας - νιώθει να χάνει αυτή τούτη την ταυτότητά του. Η απώλεια του αισθήματος αυταξίας, μάλιστα, γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν πλάι του τύχει να βρίσκεται μια ύπαρξη ματαιόδοξη και καταρριπτική.

Το τίμημα, τότε, της κρίσης είναι βαρύ. Και μοιράζεται ανισοβαρώς, αφού σχεδόν πάντα το πληρώνει εκείνος. Οι στατιστικές για όσους δεν άντεξαν το αποδεικνύουν...


Τηλεφωνητής...


Σε πήρα πάλι σήμερα μα δεν το σήκωνες.
Ήθελα να μιλήσω λίγο,
ίσως να ‘ρθω για λίγες μέρες να σε δω
έτσι, να ξεχαστώ, να καταφύγω
να φάω λίγο μαγειρευτό φαΐ...
Μα τη φωνή σου ακούω πια μόνο στον τηλεφωνητή.
Γι’ αυτό αποφάσισα - κι ας μην το συνηθίζω -
να σου απαντήσω σήμερα μ’ αυτόν.

Ήθελα να σου πω για τη δουλειά.
Όλα αβέβαια, κάποιους τους διώξαν ήδη.
Εγώ είμαι πιο παλιός, ίσως να τη γλιτώσω...
Είναι και η Μαρία...
Της κόστισε πολύ που δεν το κάναμε
εκείνο το ταξίδι, μα χρωστούσα.
Ακούει και τους άλλους που καλοπερνούν...
Πώς τα βολεύουν; Νιώθω σαν άχρηστος
(ξέρω, «οι περιστάσεις» θα μου πεις εσύ
«όμως δε χάνεται η αξία!»).
Κι άμα με διώξουνε;
Μέχρι που σκέφτηκα πως, αν συμβεί...
Μα είναι τα παιδιά, τι φταιν εκείνα;

Το βράδυ πάλι ο ύπνος μου ανήσυχος.
Λέει ο γιατρός πως έχω πίεση, να προσέχω!
Να προσέχω...
Μεγάλη απώλεια για το Σύμπαν, όσο να πεις.
Έτσι που λέω καμιά φορά...
Και θα τους μείνει κι η ασφάλεια,
να πάψει να γκρινιάζει κι η Μαρία!

Ξέρω, θα λες πάλι σε ψυχοπλάκωσα.
Μα αλλού δεν έχω να τα πω...
Α, χθες σου έβαλα την άλλη τη φωτογραφία
εκείνη που τραβήξαμε στον κήπο, με το μπλε το φόρεμα
(η άλλη στη βεράντα δε μου άρεσε).
Ήρθε κι ένας τεχνίτης και χαράξαμε τα γράμματα.
Άντε, δυο χρόνια σου τα έκρυψα:
του είπα «ετών ογδόντα».

("Μετά τα Περιστέρια...", από την ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου