Οι μύγες κάτω απ' το τραπέζι... | Διήγημα

Στιγμιότυπο από ένα απρόσμενο συναπάντημα σε κάποιο συνοικιακό Cafe. Όταν η ζωή δίνει ειρωνικά μία δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα...

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Την είδε καθώς περνούσε από ένα υπαίθριο συνοικιακό Cafe. Καθόταν με μία παρέα σε ένα ακριανό τραπέζι. Κάποιος από την παρέα τον γνώρισε, κι έτσι κοντοστάθηκε για μια σύντομη κουβέντα. Εκείνη έμεινε σιωπηλή... 

Μετά από τόσον καιρό, του φάνηκε ακόμα πιο όμορφη. Ήταν σαν η Φύση να ήθελε να τον ειρωνευτεί, ίσως ακόμα και να τον τιμωρήσει για κάποιο παλιό κρίμα. Ας πούμε, που δεν στάθηκε ικανός να την κρατήσει... 

Όμως, κάποια στιγμή σαν να ‘γινε ένα θαύμα! Πρόσεξε - και ευτυχώς ήταν ο μόνος που τις είδε - εκείνες τις κλεφτές ματιές της που με σχεδόν σταθερό ρυθμό έπεφταν πάνω του. Σαν να ήθελαν να κρατήσουν μία εικόνα που θα χανόταν σε λίγο. Εξακολουθούσε άραγε να σημαίνει κάτι κι αυτός για εκείνη; 

Ξάφνου, δύο μύγες κάθισαν στην άκρη του τραπεζιού. Υπέθεσε ότι ήταν ζευγάρι, έτσι τουλάχιστον του φάνηκε. Κάποιος απ' την παρέα τις έδιωξε με μία απότομη κίνηση του χεριού. Κι εκείνες απτόητες τρύπωσαν κάτω από το τραπέζι, να συνεχίσουν τα παιχνίδια τους ανενόχλητα. 

Εκείνος τότε σκέφτηκε πόσο τυχερές ήταν αυτές οι μύγες που, όποια στιγμή ήθελαν, μπορούσαν να κρυφτούν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των ανθρώπων. Και όση ώρα εκείνοι αερολογούσαν καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι, αυτές από κάτω ζούσαν τις δικές τους στιγμές χωρίς περιορισμούς, χωρίς απαγορεύσεις... 

Τότε, σαν έσχατη κίνηση απελπισίας και σαν να ήθελε να δώσει ένα μήνυμα σε κάποια που ίσως δεν νοιαζόταν καν να το ακούσει, είπε κάτι που σίγουρα φάνηκε ξεκάρφωτο: 

«Ξέρετε, μένω ακόμα στην ίδια διεύθυνση, δεν έχω αλλάξει σπίτι...» 

Οι άλλοι σήκωσαν αδιάφορα τους ώμους. Μα η τελευταία κλεφτή ματιά εκείνης είχε άξαφνα κάτι το σπινθηροβόλο! Να κατάλαβε άραγε; Κι αν ναι, είχε ακόμα σημασία για κείνη αυτό που κατάλαβε; 

Χαιρέτησε βιαστικά και κίνησε να φύγει. Για λίγο, τότε, τον κοίταξε επίμονα με ορθάνοιχτα τα μάτια της, σαν να ‘θελε μ’ αυτά να δώσει ένα μήνυμα. Ίσως ότι κι εκείνη είχε ζηλέψει τις τυχερές μύγες... Ή μήπως ήταν ένα σύνθημα προοπτικής, μία υπόσχεση; 

Ήθελε να της πει φεύγοντας – μα δεν το τόλμησε – πως ήταν τόσο, μα τόσο όμορφη! Κάτι σαν την κόλαση της απουσίας της...