Ο φασισμός των ηλεκτρικών πατινιών

Εικόνα: Ένα τυπικό πεζοδρόμιο στο Κουκάκι. 

Αυτό ειδικά το πεζοδρόμιο το γνωρίζω πολύ καλά. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα καλύπτουν ολόκληρη την έκταση κατά μήκος του, αφήνοντας ελάχιστο χώρο μεταξύ τους για να μπορέσει ένας πεζός να ανέβει στο πεζοδρόμιο ή να κατέβει στον δρόμο. Υπάρχουν μόνο δύο προσβάσιμα σημεία για τους πεζούς, στην αρχή και το τέλος του πεζοδρομίου. Στο ένα άκρο το πεζοδρόμιο είναι αρκετά ψηλό, και ένα στραβοπάτημα κατά την κάθοδο στην άσφαλτο μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Το άλλο άκρο είναι πιο "φιλικό" για τον πεζό, αν και το πέρασμα εκεί στενεύει κάπως λόγω της μόνιμης παρουσίας μιας πινακίδας.

Αυτό το δεύτερο άκρο του πεζοδρομίου είναι η μόνη πρόσβαση από και προς τον δρόμο ειδικά για ένα άτομο με κινητικά προβλήματα που χρησιμοποιεί βοηθήματα βάδισης, όπως πατερίτσες ή περιπατητήρα (το γνωστό "Πι"). Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για ένα παιδικό καρότσι. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να "στολίσω" με τον χαρακτηρισμό "αναίσθητο τομάρι" κάθε ηλίθιο που, επειδή έτσι τον βολεύει, παρατάει ό,τι δεν του χρειάζεται πια στη μέση του πεζοδρομίου, φράσσοντας την πρόσβαση στον δρόμο.

Και, δυστυχώς, όλο και περισσότερα "τομάρια" στην πόλη χρησιμοποιούν το πλέον αντικοινωνικό μεταφορικό εργαλείο που εφηύρε ο Άνθρωπος (αν εξαιρέσουμε τα τανκς του Γκουντέριαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο): το ηλεκτρικό πατίνι. Προχθές το βράδυ, μία συμμορία ενηλίκων έκαναν σλάλομ με πατίνια κινούμενα με "υπερηχητικές" ταχύτητες ανάμεσα στους πεζούς στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, περιοχή απόλυτα απαγορευμένη για τα πατίνια. (Αλλά, ποιος ελέγχει την τήρηση των νόμων στη χώρα όπου ανθεί το "κάνω ό,τι γουστάρω"...) Είμαι βέβαιος ότι, αφού τέλειωσαν τη βόλτα τους, οι "ενήλικοι" με αίσθημα ευθύνης βρέφους πάρκαραν τα παροπλισμένα πατίνια τους στη μέση κάποιου πεζοδρομίου σχεδιασμένου για να περπατούν άνθρωποι. Οι οποίοι άνθρωποι θα έπρεπε να κατέβουν στον δρόμο για να τα αποφύγουν. Και - πού ξέρεις; - όλο και κάποιο αυτοκίνητο θα βρεθεί κάποτε να σκοτώσει ή να σακατέψει κάποιον πεζό που κατέβηκε στην άσφαλτο γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. Ας καθόταν σπίτι του. Η ζωή είναι για τους "σας έχω όλους γραμμένους!"...

Σε πρόσφατο κείμενο τοποθετηθήκαμε με τρόπο απόλυτο σε ό,τι αφορά τη μάστιγα των ηλεκτρικών πατινιών, λέγοντας ότι θα πρέπει να αποσυρθούν οριστικά από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια της πόλης. Εκτός βέβαια αν υπάρξει κάποτε σοβαρός έλεγχος για την αυστηρή τήρηση των νόμων από τους χρήστες τους. Μένει όμως ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα να ξεπεραστεί: Όπως αναφέραμε πιο πάνω, η λέξη "έλεγχος" δεν περιλαμβάνεται στα λεξικά αυτής της Πολιτείας...

ΚΠ

Μια πόρτα στην Ακρόπολη

Επόπτης έργων ανάπλασης στο Θησείο

Surviving: A Family in Crisis (1985)

Το 1985, μία τηλεταινία στο κανάλι ABC σόκαρε το αμερικανικό τηλεοπτικό κοινό. Ήταν η ιστορία δύο εφήβων που, αντιμετωπίζοντας αξεπέραστα προσωπικά προβλήματα, αποφάσισαν να "αποδράσουν" μαζί από τη ζωή. Η ταινία επιχειρεί να φωτίσει τα αίτια της τραγωδίας αλλά και να περιγράψει το επώδυνο στάδιο προσαρμογής των οικογενειών που μένουν πίσω και καλούνται να διαχειριστούν την απώλεια.

Η ταινία μοιάζει επίκαιρη τις μέρες τούτες λόγω του πρόσφατου τραγικού περιστατικού στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονες μαθήτριες "πέταξαν" στο άπειρο πιασμένες χέρι-χέρι από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας, έχοντας χάσει τόσο νωρίς (τόσο νωρίς!) την πίστη στην αξία της ζωής...

Παραθέτω την ταινία του 1985, ζητώντας εκ προοιμίου συγνώμη για την απουσία ελληνικών υποτίτλων.

Πρέπει, τελικά, να κυκλοφορούν ηλεκτρικά πατίνια στην πόλη;

Τα ηλεκτρικά πατίνια δεν μπορούν να σκοτώσουν μόνο τα παιδιά που τα οδηγούν, αλλά και κάποιους που περπατούν αμέριμνοι. Γι' αυτούς, όμως, σπάνια μιλά κανείς...

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Μακραίνει συνεχώς ο θλιβερός κατάλογος ατυχημάτων (κάποιες φορές, δυστυχώς, με τραγική κατάληξη) με θύματα ανηλίκους που οδηγούν ηλεκτρικά πατίνια σε δρόμους και με τρόπους που δεν πρέπει. Και, αν τα ίδια τα θύματα - εξ ορισμού και για προφανείς λόγους - φέρουν τη μικρότερη ευθύνη για τα ατυχήματα, τεράστια είναι η ευθύνη των ενηλίκων που προμηθεύουν ένα εν δυνάμει "φονικό όπλο" σε παιδιά που δεν έχουν ακόμα αναπτύξει επαρκώς το αίσθημα του κινδύνου και τη λογική της αυτοπροστασίας.

Όμως, όσο και αν μας συγκλονίζει η ιδέα ενός ατυχήματος με θύμα ένα παιδί, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ο δημόσιος λόγος με θέμα τα πατίνια είναι, σε μεγάλο βαθμό, μονόπλευρος. Γιατί, το θύμα ενός ατυχήματος που εμπλέκει ηλεκτρικό πατίνι δεν είναι πάντα (ή, δεν είναι μόνο) το άτομο που οδηγεί το πατίνι. Και, δυστυχώς, σε πολλές χώρες (μεταξύ τους η Ελλάδα) έχουν καταγραφεί τραυματισμοί - ακόμα και δυστυχήματα - με θύματα πεζούς που είχαν την ατυχία να συναπαντηθούν με την απρόσεκτη πορεία ενός πατινιού...

Δύο αθηναϊκοί πεζόδρομοι στις περιφέρειες Ακρόπολης και Φιλοπάππου, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η συνέχειά της, η Αποστόλου Παύλου, προσφέρονται για μία από τις ωραιότερες βόλτες στην πόλη. Ή, τουλάχιστον, αυτό ίσχυε μέχρι την εμφάνιση των ηλεκτρικών πατινιών (και των ποδηλάτων, θα πρόσθετα, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία...).

Βαδίζοντας αμέριμνα στον (κατ' ευφημισμόν) πεζόδρομο και χαζεύοντας ή φωτογραφίζοντας τα αξιοθέατα της περιοχής, ο πεζός αντιλαμβάνεται ξαφνικά να τον προσπερνά αθόρυβα σε απόσταση αναπνοής και κινούμενο σαν σαΐτα ένα δίτροχο που το οδηγεί χαρούμενα (και ανεύθυνα) κάποιο παιδί. Και σκέφτεται με τρόμο τι θα μπορούσε να του είχε συμβεί έτσι και είχε την ατυχία να παραπατήσει ή να σκύψει για να πιάσει κάτι που του πήρε ο αέρας, την κρίσιμη στιγμή της προσπέρασης.

Ακόμα χειρότερα, μπορεί κάποιος να δει αυτά τα διαβολικά δίτροχα να κάνουν "σλάλομ" με ιλιγγιώδεις ταχύτητες ανάμεσα σε πεζούς (μικρών παιδιών περιλαμβανομένων) που είχαν την ατυχή έμπνευση να κάνουν μια βόλτα γύρω από την Ακρόπολη.

Το πατίνι, όμως, δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο όταν κινείται, αλλά και όταν (λέμε τώρα) είναι "παρκαρισμένο". Που σημαίνει, ξαπλωμένο φαρδύ-πλατύ κατά μήκος του πεζοδρομίου και φράζοντας σχεδόν απόλυτα το πέρασμα των πεζών, οι οποίοι έτσι είναι αναγκασμένοι να κατέβουν στον δρόμο για να το αποφύγουν (μία κίνηση με σχετικό ρίσκο όταν υπάρχει έντονη κυκλοφορία αυτοκινήτων, πόσο μάλλον αν πρόκειται για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα ή μητέρες με καρότσια).

Το ηλεκτρικό πατίνι δεν είναι παιδικό ποδήλατο, ούτε παιδικό καρότσι. Είναι ηλεκτροκίνητο όχημα και η κίνησή του υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς. Ειδικά, στους πεζοδρόμους η ταχύτητά του δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 6 χιλιόμετρα την ώρα (ταχύτητα γρήγορης βάδισης). Μάλιστα, σε ορισμένες περιοχές της Αθήνας, μεταξύ των οποίων όλη η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, υπάρχει πλήρης απαγόρευση κυκλοφορίας και στάθμευσης για τα ηλεκτρικά πατίνια. Επί πλέον, απαγορεύεται η κίνησή τους πάνω σε πεζοδρόμια.

Σε ό,τι αφορά το παρκάρισμα ηλεκτρικών πατινιών στα πεζοδρόμια, θα πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μην εμποδίζει την κυκλοφορία των πεζών.

Πόσο τηρούνται αυτοί οι κανόνες και, κυρίως, πόσο ελέγχεται η τήρησή τους από τις αρμόδιες αρχές; Χθες μόλις είδα πατίνια στον (απαγορευμένο, υποτίθεται) περιφερειακό της Ακρόπολης να περνούν ανέμελα μπροστά από αστυνομικούς που ήταν σταθμευμένοι εκεί. Όσο για την κανονικότητα στο παρκάρισμα πάνω στα πεζοδρόμια, μία βόλτα στο Κουκάκι (το αναφέρω ενδεικτικά) θα απαντούσε στο ερώτημα...

Εν κατακλείδι: Τα ηλεκτρικά πατίνια αποτελούν μάστιγα για την κοινωνία και πρέπει να αποσυρθούν οριστικά από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια της πόλης (της κάθε πόλης!). Για να μην κινδυνεύουν παιδιά που τα οδηγούν, αλλά και αθώοι διαβάτες που βρίσκονται στον δρόμο τους. Κι ας δυσαρεστηθεί, επιτέλους, η πιτσιρικαρία επειδή θα στερηθεί ένα "παιχνίδι" που, στην πραγματικότητα, είναι φονικό όργανο. Το οποίο, βέβαια, αποτελεί "ευγενική χορηγία" ενηλίκων...

KLIK

Αυτούς δεν τους έκλαψε κανείς...

Αυτούς δεν τους έκλαψε κανείς - εκτός αν αφαιρέσουμε το "λάμδα" από τη λέξη. Ούτε ποτέ κανείς ζήτησε "συγνώμη".

Κι ούτε σε έναν μικρό κι ασήμαντο παράδρομο έδωσε η πόλη το όνομά τους.

Γιατί, διέπραξαν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τόλμησαν να εργαστούν για να επιβιώσουν μέσα σε έναν σκληρό καπιταλιστικό κόσμο, την ώρα που κάποιοι χαβαλέδες έκαναν "επανάσταση" στους δρόμους ενάντια στον καπιταλισμό.

Ας πρόσεχαν...

(Marfin, 5/5/2010)

Επιλέγοντας μια θετική στάση ζωής

Λένε πως θετική στάση ζωής είναι να βλέπεις το ποτήρι μισο-γεμάτο αντί μισο-άδειο. Αν κι ακούγεται απλοϊκός, ο ορισμός είναι απόλυτα ακριβής!

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Μία τυχαία συνάντηση δύο φιλενάδων σε αθηναϊκό σούπερ-μάρκετ (η σκηνή θα μπορούσε να είναι αληθινή):

- Χαίρομαι που σε βλέπω! Πού θα πάτε φέτος διακοπές;

- Δεν θα πάμε.

- Μα γιατί; Όλος ο κόσμος πάει. Εσείς τίποτα;

- Εμάς μας φτάνει που είμαστε καλά, και νιώθουμε υπέροχα ακόμα και με μια ωραία βόλτα.

- "Μια ωραία βόλτα"... Η ζωή δεν θέλει μόνο βόλτες, υπάρχουν και καλύτερα πράγματα!

- Όπως υπάρχουν και χειρότερα. Αν κοιτάξεις γύρω σου θα δεις ανθρώπους που περνούν πολύ δύσκολες καταστάσεις. Αισθανόμαστε τυχεροί που, αν μη τι άλλο, μέχρι στιγμής τις έχουμε αποφύγει.

- Ε, καλά, γιατί κοιτάς τα χειρότερα ενώ υπάρχουν τα καλύτερα; Εμείς πάντως το Σάββατο φεύγουμε για...

(Ο αναγνώστης ας συμπληρώσει τον προορισμό, σύμφωνα με τις προσωπικές του προτιμήσεις.)

Ο παραπάνω διάλογος αναδεικνύει το νόημα της θετικής στάσης ζωής, την οποία έχει συνειδητά επιλέξει η φιλενάδα (ας την ονομάσουμε "Λίνα") που δεν θα πάει διακοπές. (Η άλλη γυναίκα δεν θα μας απασχολήσει περισσότερο εδώ.)

Τι σημαίνει, όμως, "επιλέγω μία θετική στάση ζωής"; Θα μπορούσαμε να κωδικοποιήσουμε την απάντηση ως εξής:

Αποδέχομαι τα όρια του εφικτού και αισθάνομαι ευγνωμοσύνη γι' αυτά που μπορώ να έχω, χωρίς να μεμψιμοιρώ για όσα δεν είναι δυνατά.

Η Λίνα γνωρίζει ότι η οικογένειά της δεν έχει τη δυνατότητα να πάει διακοπές (ίσως υπάρχουν οικονομικά προβλήματα ή άλλα ζητήματα που απαιτούν παραμονή στην πόλη). Εν τούτοις, δεν γκρινιάζει και δεν καταριέται την τύχη της. Ούτε αισθάνεται συμπλεγματικά απέναντι στη φίλη της, η οποία εμφανώς την υποτιμά για τη στάση ζωής της (χωρίς μάλιστα να μπει στον κόπο να εξετάσει αν όντως πρόκειται για επιλογή και όχι για μη-δυνατότητα).

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Λίνα δεν αισθάνεται την ανάγκη να "απολογηθεί" εξηγώντας τους λόγους που την κάνουν να μην πάει διακοπές. Το αφήνει να φανεί σαν απλή έλλειψη διάθεσης. Αλλά, ακόμα κι αν αυτός ακριβώς είναι ο λόγος, η Λίνα δεν κλονίζεται από την αρνητική κριτική της φίλης της για την υποτιθέμενη "ασημαντότητα" των επιθυμιών κι επιλογών της.

Παράλληλα, η Λίνα βιώνει ένα αίσθημα ευγνωμοσύνης, για δύο λόγους:

1. Όλοι στην οικογένειά της είναι καλά. Κι αυτό το "καλά" μόνο αυτονόητο δεν είναι στη ζωή, αν κοιτάξει κάποιος γύρω του και δει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ακόμα και οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

2. Αν και είναι αντικειμενικά αδύνατη η ικανοποίηση όλων των επιθυμιών της, υπάρχουν πάντα πράγματα που είναι εφικτά σε εκείνη και μπορούν να την κάνουν ευτυχισμένη (όπως, π.χ., η ωραία βόλτα που επικαλέστηκε). Το πρόβλημα είναι ότι, συχνά, τα πράγματα αυτά τα υποτιμούμε ή τα αγνοούμε εντελώς, αφού στη συνείδησή μας βάζουμε σε πρώτο πλάνο εκείνα που εξ ορισμού είναι ανέφικτα. Έτσι, αισθανόμαστε δυστυχείς όταν βλέπουμε ότι τα μη-δυνατά για εμάς είναι κατορθωτά για κάποιους άλλους.

Γενικά μιλώντας, ο άνθρωπος που επιλέγει μία θετική στάση ζωής κάνει το καλύτερο δυνατό για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες και να εκπληρώσει τις επιθυμίες του. Στην περίπτωση, όμως, που δεν τα καταφέρει απόλυτα, δέχεται ότι έτσι είναι οι καταστάσεις και δεν πρόκειται να αλλάξουν αν εκείνος απλά αρνηθεί να συμβιβαστεί μαζί τους. Κλωτσώντας έναν τοίχο, το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι να σπάσουμε το πόδι μας, όχι να πέσει ο τοίχος!

Οι σύγχρονοι γιατροί τονίζουν την εξάρτηση της υγείας μας (και) από την ποιότητα των συναισθημάτων μας. Ειδικά, επισημαίνουν τη μεγάλη θεραπευτική αξία που έχει για τον άνθρωπο το αίσθημα της ευγνωμοσύνης. Κι αυτό δεν μας το παρέχουν οπωσδήποτε τα πράγματα που στον μέσο άνθρωπο φαντάζουν μεγάλα και σπουδαία, αλλά, πολύ περισσότερο, εκείνα που συχνά προσπερνούμε θεωρώντας τα "μικρά". Όπως, η νέα μέρα που ξημερώνει και μπορούμε να δούμε ξανά τον ήλιο (κάποιοι, δυστυχώς, δεν το μπορούν)... Ένα σταθερό ταβάνι πάνω απ' το κεφάλι μας, και μία βρύση που τρέχει πάντα νερό (και όμως, υπάρχουν άνθρωποι στη Γη - ίσως ακόμα και παραδίπλα μας - που δεν τα έχουν αυτά ως δεδομένα)... Ένας ρομαντικός περίπατος που ξυπνά μνήμες και ξαναζωντανεύει αισθήματα που τα 'χαμε αφήσει πίσω μας... Ένα χαμόγελο από έναν άγνωστο στο δρόμο, κάποιο συννεφιασμένο πρωινό... Και, πάνω απ' όλα, οι άνθρωποι που αγαπάμε, που είναι καλά και σήμερα...

Όσο για τη Λίνα της εναρκτήριας ιστορίας μας, την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί το σούπερ-μάρκετ θα γνωρίζει τι πρέπει να κάνει ώστε να μη χάσει τον χρόνο της με ανούσιες συζητήσεις:

- Χαίρομαι κι εγώ που σε βλέπω, χρυσή μου. Όμως θα πρέπει να τα πούμε κάποια άλλη φορά, γιατί βιάζομαι στ' αλήθεια!

Ταμείο...

KLIK

Βραδιάζει στου Φιλοπάππου...

Ηρώδειο: Περιμένοντας το καλοκαίρι...

Μια κρήνη δίχως πια νερό...

Κάποτε ανάβλυζε ολημερίς. Μα, χρόνια τώρα μένει άνυδρη και στερεμένη. Σαν γυναίκα που έπαψε από καιρό να ονειρεύεται...

(Σε ένα δρομάκι κάτω απ' την Ακρόπολη)