Η Άνοιξη ήρθε νωρίς στου Φιλοπάππου...

Οι μύγες κάτω απ' το τραπέζι... | Διήγημα

Στιγμιότυπο από ένα απρόσμενο συναπάντημα σε κάποιο συνοικιακό Cafe. Όταν η ζωή δίνει ειρωνικά μία δεύτερη ευκαιρία στον έρωτα...

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Την είδε καθώς περνούσε από ένα υπαίθριο συνοικιακό Cafe. Καθόταν με μία παρέα σε ένα ακριανό τραπέζι. Κάποιος από την παρέα τον γνώρισε, κι έτσι κοντοστάθηκε για μια σύντομη κουβέντα. Εκείνη έμεινε σιωπηλή... 

Μετά από τόσον καιρό, του φάνηκε ακόμα πιο όμορφη. Ήταν σαν η Φύση να ήθελε να τον ειρωνευτεί, ίσως ακόμα και να τον τιμωρήσει για κάποιο παλιό κρίμα. Ας πούμε, που δεν στάθηκε ικανός να την κρατήσει... 

Όμως, κάποια στιγμή σαν να ‘γινε ένα θαύμα! Πρόσεξε - και ευτυχώς ήταν ο μόνος που τις είδε - εκείνες τις κλεφτές ματιές της που με σχεδόν σταθερό ρυθμό έπεφταν πάνω του. Σαν να ήθελαν να κρατήσουν μία εικόνα που θα χανόταν σε λίγο. Εξακολουθούσε άραγε να σημαίνει κάτι κι αυτός για εκείνη; 

Ξάφνου, δύο μύγες κάθισαν στην άκρη του τραπεζιού. Υπέθεσε ότι ήταν ζευγάρι, έτσι τουλάχιστον του φάνηκε. Κάποιος απ' την παρέα τις έδιωξε με μία απότομη κίνηση του χεριού. Κι εκείνες απτόητες τρύπωσαν κάτω από το τραπέζι, να συνεχίσουν τα παιχνίδια τους ανενόχλητα. 

Εκείνος τότε σκέφτηκε πόσο τυχερές ήταν αυτές οι μύγες που, όποια στιγμή ήθελαν, μπορούσαν να κρυφτούν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα των ανθρώπων. Και όση ώρα εκείνοι αερολογούσαν καθισμένοι γύρω από ένα τραπέζι, αυτές από κάτω ζούσαν τις δικές τους στιγμές χωρίς περιορισμούς, χωρίς απαγορεύσεις... 

Τότε, σαν έσχατη κίνηση απελπισίας και σαν να ήθελε να δώσει ένα μήνυμα σε κάποια που ίσως δεν νοιαζόταν καν να το ακούσει, είπε κάτι που σίγουρα φάνηκε ξεκάρφωτο: 

«Ξέρετε, μένω ακόμα στην ίδια διεύθυνση, δεν έχω αλλάξει σπίτι...» 

Οι άλλοι σήκωσαν αδιάφορα τους ώμους. Μα η τελευταία κλεφτή ματιά εκείνης είχε άξαφνα κάτι το σπινθηροβόλο! Να κατάλαβε άραγε; Κι αν ναι, είχε ακόμα σημασία για κείνη αυτό που κατάλαβε; 

Χαιρέτησε βιαστικά και κίνησε να φύγει. Για λίγο, τότε, τον κοίταξε επίμονα με ορθάνοιχτα τα μάτια της, σαν να ‘θελε μ’ αυτά να δώσει ένα μήνυμα. Ίσως ότι κι εκείνη είχε ζηλέψει τις τυχερές μύγες... Ή μήπως ήταν ένα σύνθημα προοπτικής, μία υπόσχεση; 

Ήθελε να της πει φεύγοντας – μα δεν το τόλμησε – πως ήταν τόσο, μα τόσο όμορφη! Κάτι σαν την κόλαση της απουσίας της... 

Μητρόπολη

Κουκάκι: Η κολόνα

Μία από τις ιστορικές "κολόνες" της Αθήνας, στην οδό Μισαραλιώτου στο Κουκάκι. Η άλλη βρίσκεται στο Κολωνάκι, και σε εκείνη οφείλει το όνομά της η αθηναϊκή συνοικία.

Το Μουσείο κάτω απ' την Ακρόπολη

Οδός Δράκου, στο Κουκάκι

Παντελή Χορν: "Φλαντρώ" (1925)

Η "Φλαντρώ" είναι θεατρικό έργο του Παντελή Χορν, γραμμένο το 1925.

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μίνα Χειμώνα (Φλαντρώ), Πέτρος Νάκος (Nότης Σερδάρης), Aγγελική Κοντού (Μυρτώ), Άντα Κουγιά (Γαρουφαλλιά), Μυρτώ Αργυροπούλου - Παπά (Χρύσω), Παύλος Εμμανουηλίδης (Λευτέρης Ζατούνης).

Η πέμπτη φάλαγγα...

Στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, "Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο", ο Μάνος Κατράκης υποδύθηκε έναν γερμανόφιλο Έλληνα που, λίγο πριν τον πόλεμο του '40, μιλώντας για το αντι-φασιστικό συμμαχικό μπλοκ των ευρωπαϊκών χωρών (αλλά και την ίδια την Ελλάδα που δεν είχε πάρει αποστάσεις από αυτό), έλεγε:

Με ποιους πάνε να τα βάλουν, μωρέ, οι ανόητοι; Με τους Γερμανούς; Δεν βλέπουν ότι οι Γερμανοί νικάν παντού και θα κερδίσουν σίγουρα τον πόλεμο;

Και διαβάζω σήμερα posts από ρωσόψυχους με ελληνική ιθαγένεια, να γράφουν, παπαγαλίζοντας τον νεο-χιτλερικό δικτάτορα της Ρωσίας:

Με ποιον πάνε να τα βάλουν οι ηλίθιοι οι Ευρωπαίοι; Με τη Ρωσία; Η Ρωσία ποτέ δεν νικιέται. Θα τους στείλει όλους στην κόλαση!

Είναι οι ίδιοι που προσβάλλονται αν ακούσουν Έλληνες να μιλούν κατά της Ζαχάροβα, αλλά χειροκροτούν όταν η Ζαχάροβα απειλεί την Ελλάδα!

Βέβαια, όσοι έχουμε δει την ταινία του Δαλιανίδη θυμόμαστε τι ακριβώς έκανε ο χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Κατράκης, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα. Το κακό είναι ότι οι σύγχρονοι "Κατράκηδες" δεν είναι προϊόντα μυθοπλασίας αλλά υπαρκτά πρόσωπα. Και αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα των σύγχρονων ρωσο-ναζί...

Για κάτι τέτοιους "έλληνες", ο ασήμαντος στιχουργός έγραψε κάποτε:

"Εντός των τειχών" (2010)

Κοιτούσα πέρα απ’ το πέλαγο 

θαρρώντας πως οι οχτροί 

θα έρχονταν από μακριά. 

Μα ήταν μες στο ίδιο μου το περιβόλι...

Υ.Γ: Θα υποτιμήσω τη νοημοσύνη του αναγνώστη αν αρχίσω να εξηγώ ότι οι Ευρωπαίοι δεν "πάνε να τα βάλουν" με καμία Ρωσία, αλλά απλά οργανώνουν την άμυνά τους δια παν ενδεχόμενο. Βέβαια, οι ρωσόδουλοι θα προτιμούσαν η Ευρώπη να παραδοθεί άνευ αντιστάσεων στον εκλεκτό τους. Ο οποίος μας καθησυχάζει και πάλι ότι "δεν απειλεί καμία χώρα". Όπως έλεγε μέχρι και λίγο πριν εισβάλει στην Ουκρανία...

Το μόνο θέατρο όπου οι θεατές πιστεύουν ότι αυτά που βλέπουν συμβαίνουν στ' αλήθεια...

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης: Η Ιθάκη βυθίστηκε πριν φτάσουμε

Απόσπασμα από εξαιρετικό βιβλιοκριτικό κείμενο του συγγραφέα Ξενοφώντα Α. Μπρουντζάκη:

Από τότε που ο Όμηρος ύψωσε την Ιθάκη σε ιδέα, ο κόσμος ψάχνει να τη βρει. Δεν είναι πια ένα νησί στο Ιόνιο αλλά ένας προορισμός της ψυχής, ένας τρόπος να αντέξεις τη διαδρομή. Ο Οδυσσέας αν και γυρίζει επί τέλους στο σπίτι του, στην ουσία επιστρέφει στον εαυτό του, κουβαλώντας τις μνήμες, τα λάθη, τους έρωτες και τα τέρατα που συνάντησε. Η Ιθάκη γίνεται έτσι το σύμβολο της συνειδητοποίησης, της κάθαρσης μέσα από το ταξίδι, το σημείο όπου καταλαβαίνεις πως η περιπέτεια άξιζε περισσότερο από τον προορισμό.

Η Ιθάκη του Καβάφη δεν είναι τόπος να τον κατακτήσεις, αλλά τρόπος να υπάρξεις. Δεν την πλησιάζεις με πλοίο, μα με την αργή ωρίμανση της εμπειρίας. Κάθε στάση του ταξιδιού χαράζει επάνω σου το αποτύπωμά της, κι όταν φτάσεις, αν φτάσεις, δεν θα σε περιμένει καμιά ανταμοιβή, κανένα τρόπαιο ή θρόνος. Μονάχα η ήσυχη γνώση όσων είδες και άντεξες, η καθαρότητα που γεννιέται αφού περάσεις μέσα από τις αυταπάτες σου. Η Ιθάκη δεν είναι η επιστροφή, είναι το ξύπνημα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο the books' journal