Συντριβάνι στο Ζάππειο

Αν και έχει χάσει κάτι από την παλιά του γεωμετρική μεγαλοπρέπεια, το συντριβάνι φωτίζει και πάλι τις αθηναϊκές νύχτες στο πάρκο του Ζαππείου...

Ο φασισμός των ηλεκτρικών πατινιών

Εικόνα: Ένα τυπικό πεζοδρόμιο στο Κουκάκι. 

Αυτό ειδικά το πεζοδρόμιο το γνωρίζω πολύ καλά. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα καλύπτουν ολόκληρη την έκταση κατά μήκος του, αφήνοντας ελάχιστο χώρο μεταξύ τους για να μπορέσει ένας πεζός να ανέβει στο πεζοδρόμιο ή να κατέβει στον δρόμο. Υπάρχουν μόνο δύο προσβάσιμα σημεία για τους πεζούς, στην αρχή και το τέλος του πεζοδρομίου. Στο ένα άκρο το πεζοδρόμιο είναι αρκετά ψηλό, και ένα στραβοπάτημα κατά την κάθοδο στην άσφαλτο μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Το άλλο άκρο είναι πιο "φιλικό" για τον πεζό, αν και το πέρασμα εκεί στενεύει κάπως λόγω της μόνιμης παρουσίας μιας πινακίδας.

Αυτό το δεύτερο άκρο του πεζοδρομίου είναι η μόνη πρόσβαση από και προς τον δρόμο ειδικά για ένα άτομο με κινητικά προβλήματα που χρησιμοποιεί βοηθήματα βάδισης, όπως πατερίτσες ή περιπατητήρα (το γνωστό "Πι"). Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για ένα παιδικό καρότσι. Δεν μπορώ, λοιπόν, παρά να "στολίσω" με τον χαρακτηρισμό "αναίσθητο τομάρι" κάθε ηλίθιο που, επειδή έτσι τον βολεύει, παρατάει ό,τι δεν του χρειάζεται πια στη μέση του πεζοδρομίου, φράσσοντας την πρόσβαση στον δρόμο.

Και, δυστυχώς, όλο και περισσότερα "τομάρια" στην πόλη χρησιμοποιούν το πλέον αντικοινωνικό μεταφορικό εργαλείο που εφηύρε ο Άνθρωπος (αν εξαιρέσουμε τα τανκς του Γκουντέριαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο): το ηλεκτρικό πατίνι. Προχθές το βράδυ, μία συμμορία ενηλίκων έκαναν σλάλομ με πατίνια κινούμενα με "υπερηχητικές" ταχύτητες ανάμεσα στους πεζούς στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, περιοχή απόλυτα απαγορευμένη για τα πατίνια. (Αλλά, ποιος ελέγχει την τήρηση των νόμων στη χώρα όπου ανθεί το "κάνω ό,τι γουστάρω"...) Είμαι βέβαιος ότι, αφού τέλειωσαν τη βόλτα τους, οι "ενήλικοι" με αίσθημα ευθύνης βρέφους πάρκαραν τα παροπλισμένα πατίνια τους στη μέση κάποιου πεζοδρομίου σχεδιασμένου για να περπατούν άνθρωποι. Οι οποίοι άνθρωποι θα έπρεπε να κατέβουν στον δρόμο για να τα αποφύγουν. Και - πού ξέρεις; - όλο και κάποιο αυτοκίνητο θα βρεθεί κάποτε να σκοτώσει ή να σακατέψει κάποιον πεζό που κατέβηκε στην άσφαλτο γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. Ας καθόταν σπίτι του. Η ζωή είναι για τους "σας έχω όλους γραμμένους!"...

Σε πρόσφατο κείμενο τοποθετηθήκαμε με τρόπο απόλυτο σε ό,τι αφορά τη μάστιγα των ηλεκτρικών πατινιών, λέγοντας ότι θα πρέπει να αποσυρθούν οριστικά από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια της πόλης. Εκτός βέβαια αν υπάρξει κάποτε σοβαρός έλεγχος για την αυστηρή τήρηση των νόμων από τους χρήστες τους. Μένει όμως ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα να ξεπεραστεί: Όπως αναφέραμε πιο πάνω, η λέξη "έλεγχος" δεν περιλαμβάνεται στα λεξικά αυτής της Πολιτείας...

ΚΠ

Πρέπει, τελικά, να κυκλοφορούν ηλεκτρικά πατίνια στην πόλη;

Τα ηλεκτρικά πατίνια δεν μπορούν να σκοτώσουν μόνο τα παιδιά που τα οδηγούν, αλλά και κάποιους που περπατούν αμέριμνοι. Γι' αυτούς, όμως, σπάνια μιλά κανείς...

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Μακραίνει συνεχώς ο θλιβερός κατάλογος ατυχημάτων (κάποιες φορές, δυστυχώς, με τραγική κατάληξη) με θύματα ανηλίκους που οδηγούν ηλεκτρικά πατίνια σε δρόμους και με τρόπους που δεν πρέπει. Και, αν τα ίδια τα θύματα - εξ ορισμού και για προφανείς λόγους - φέρουν τη μικρότερη ευθύνη για τα ατυχήματα, τεράστια είναι η ευθύνη των ενηλίκων που προμηθεύουν ένα εν δυνάμει "φονικό όπλο" σε παιδιά που δεν έχουν ακόμα αναπτύξει επαρκώς το αίσθημα του κινδύνου και τη λογική της αυτοπροστασίας.

Όμως, όσο και αν μας συγκλονίζει η ιδέα ενός ατυχήματος με θύμα ένα παιδί, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ο δημόσιος λόγος με θέμα τα πατίνια είναι, σε μεγάλο βαθμό, μονόπλευρος. Γιατί, το θύμα ενός ατυχήματος που εμπλέκει ηλεκτρικό πατίνι δεν είναι πάντα (ή, δεν είναι μόνο) το άτομο που οδηγεί το πατίνι. Και, δυστυχώς, σε πολλές χώρες (μεταξύ τους η Ελλάδα) έχουν καταγραφεί τραυματισμοί - ακόμα και δυστυχήματα - με θύματα πεζούς που είχαν την ατυχία να συναπαντηθούν με την απρόσεκτη πορεία ενός πατινιού...

Δύο αθηναϊκοί πεζόδρομοι στις περιφέρειες Ακρόπολης και Φιλοπάππου, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η συνέχειά της, η Αποστόλου Παύλου, προσφέρονται για μία από τις ωραιότερες βόλτες στην πόλη. Ή, τουλάχιστον, αυτό ίσχυε μέχρι την εμφάνιση των ηλεκτρικών πατινιών (και των ποδηλάτων, θα πρόσθετα, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία...).

Βαδίζοντας αμέριμνα στον (κατ' ευφημισμόν) πεζόδρομο και χαζεύοντας ή φωτογραφίζοντας τα αξιοθέατα της περιοχής, ο πεζός αντιλαμβάνεται ξαφνικά να τον προσπερνά αθόρυβα σε απόσταση αναπνοής και κινούμενο σαν σαΐτα ένα δίτροχο που το οδηγεί χαρούμενα (και ανεύθυνα) κάποιο παιδί. Και σκέφτεται με τρόμο τι θα μπορούσε να του είχε συμβεί έτσι και είχε την ατυχία να παραπατήσει ή να σκύψει για να πιάσει κάτι που του πήρε ο αέρας, την κρίσιμη στιγμή της προσπέρασης.

Ακόμα χειρότερα, μπορεί κάποιος να δει αυτά τα διαβολικά δίτροχα να κάνουν "σλάλομ" με ιλιγγιώδεις ταχύτητες ανάμεσα σε πεζούς (μικρών παιδιών περιλαμβανομένων) που είχαν την ατυχή έμπνευση να κάνουν μια βόλτα γύρω από την Ακρόπολη.

Το πατίνι, όμως, δεν αποτελεί πρόβλημα μόνο όταν κινείται, αλλά και όταν (λέμε τώρα) είναι "παρκαρισμένο". Που σημαίνει, ξαπλωμένο φαρδύ-πλατύ κατά μήκος του πεζοδρομίου και φράζοντας σχεδόν απόλυτα το πέρασμα των πεζών, οι οποίοι έτσι είναι αναγκασμένοι να κατέβουν στον δρόμο για να το αποφύγουν (μία κίνηση με σχετικό ρίσκο όταν υπάρχει έντονη κυκλοφορία αυτοκινήτων, πόσο μάλλον αν πρόκειται για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα ή μητέρες με καρότσια).

Το ηλεκτρικό πατίνι δεν είναι παιδικό ποδήλατο, ούτε παιδικό καρότσι. Είναι ηλεκτροκίνητο όχημα και η κίνησή του υπόκειται σε αυστηρούς περιορισμούς. Ειδικά, στους πεζοδρόμους η ταχύτητά του δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 6 χιλιόμετρα την ώρα (ταχύτητα γρήγορης βάδισης). Μάλιστα, σε ορισμένες περιοχές της Αθήνας, μεταξύ των οποίων όλη η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, υπάρχει πλήρης απαγόρευση κυκλοφορίας και στάθμευσης για τα ηλεκτρικά πατίνια. Επί πλέον, απαγορεύεται η κίνησή τους πάνω σε πεζοδρόμια.

Σε ό,τι αφορά το παρκάρισμα ηλεκτρικών πατινιών στα πεζοδρόμια, θα πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μην εμποδίζει την κυκλοφορία των πεζών.

Πόσο τηρούνται αυτοί οι κανόνες και, κυρίως, πόσο ελέγχεται η τήρησή τους από τις αρμόδιες αρχές; Χθες μόλις είδα πατίνια στον (απαγορευμένο, υποτίθεται) περιφερειακό της Ακρόπολης να περνούν ανέμελα μπροστά από αστυνομικούς που ήταν σταθμευμένοι εκεί. Όσο για την κανονικότητα στο παρκάρισμα πάνω στα πεζοδρόμια, μία βόλτα στο Κουκάκι (το αναφέρω ενδεικτικά) θα απαντούσε στο ερώτημα...

Εν κατακλείδι: Τα ηλεκτρικά πατίνια αποτελούν μάστιγα για την κοινωνία και πρέπει να αποσυρθούν οριστικά από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια της πόλης (της κάθε πόλης!). Για να μην κινδυνεύουν παιδιά που τα οδηγούν, αλλά και αθώοι διαβάτες που βρίσκονται στον δρόμο τους. Κι ας δυσαρεστηθεί, επιτέλους, η πιτσιρικαρία επειδή θα στερηθεί ένα "παιχνίδι" που, στην πραγματικότητα, είναι φονικό όργανο. Το οποίο, βέβαια, αποτελεί "ευγενική χορηγία" ενηλίκων...

KLIK

Οδός Δράκου, στο Κουκάκι

Το μόνο θέατρο όπου οι θεατές πιστεύουν ότι αυτά που βλέπουν συμβαίνουν στ' αλήθεια...

Στις Γειτονιές της Αθηνάς

Φιλμ μικρού μήκους, αρχικά γυρισμένο το 2011 και επανεπεξεργασμένο το 2025.

Πλατεία ανθρώπινου πόνου και πολιτικής εκμετάλλευσης

Πλατεία Συντάγματος. Εκεί που η ανθρώπινη τραγωδία γίνεται τροφή για πολιτικά κοράκια...

Το Κοινοβούλιο (ή μήπως με "ύψιλον";)

Η ωραιότητα του κτιρίου προσπαθεί να αποκρύψει - όχι πάντα με επιτυχία - την ασχήμια του περιεχομένου...

Κτίριο στην Ακρόπολη

Τάγματα Εφόδου στο Μοναστηράκι...

Τάγματα Εφόδου, πνευματικοί απόγονοι των Sturmabteilung (SA) και πιστοί στα κελεύσματα του Führer, βαδίζουν στην πόλη και παρατάσσονται συμβολικά στην Πλατεία Μοναστηρακίου απειλώντας τους επισκέπτες από το Ισραήλ να μην τολμήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους στους αγνούς και αμόλυντους αθηναϊκούς δρόμους! Η εν γένει εικόνα κάτι μας θυμίζει από ένα πρόσφατο παρελθόν που θα θέλαμε να ξεχάσουμε...

Βύρωνος 16

Βύρωνος 16, Μακρυγιάννη. Το σπίτι της οικογένειας Μάτσα. Ο πατέρας δολοφονήθηκε στο Νταχάου. Τα παιδιά γλίτωσαν και επέζησαν χάρις στην καλοσύνη ιερόδουλων στο κέντρο της Αθήνας, ενώ κατά καιρούς κρύφτηκαν και στα προσφυγικά στον Ασύρματο. 

Πολύ αργότερα, ο Αρτέμης είπε: 

"Έπρεπε να παίξω καλά τον ρόλο του καταδότη για να κάνω τους ανθρώπους να μισήσουν τους καταδότες!"

Ας ενημερώσει κάποιος και την ΕΥΔΑΠ για την λειψυδρία!

 Θα παραθέσω τα γεγονότα με ψυχρά περιγραφική διάθεση. Γιατί, αν αφήσω να κυριαρχήσει το συναίσθημα, φοβάμαι ότι θα παρεκτραπώ (και ύστερα θα το μετανιώσω)!

    * Βράδυ Δευτέρας 26/8/24: Σε έναν από τους τακτικούς βραδινούς περιπάτους μου, και καθώς είχα καιρό να πάω εκεί, βρέθηκα στο Γκάζι. Εκεί κοντά, στη Μεγάλου Αλεξάνδρου και στο σημείο όπου αυτή συναντά την Ιερά Οδό, βρίσκεται ο καλός θερινός κινηματογράφος «Λαΐς». Με καθαρά τυχοδιωκτική διάθεση είπα να πεταχτώ ως εκεί να δω τι έπαιζε, μήπως και...

Φτάνοντας στη Μεγάλου Αλεξάνδρου παρατήρησα ότι ο δρόμος είχε πλημμυρίσει από νερό, το οποίο μάλιστα δεν ήταν στάσιμο αλλά φαινόταν να ανανεώνεται συνεχώς. Ήταν προφανές ότι επρόκειτο για κάποια μεγάλη διαρροή (δεν είμαι σε θέση να πω αν ήταν πρόσφατη ή αν είχε προϋπάρξει για μέρες προτού η ασημαντότητά μου την εντοπίσει). Αναζήτησα την πηγή της διαρροής και είδα ότι το νερό προερχόταν από ένα παλιό κτίριο απέναντι από τον κινηματογράφο.

Με τα ανακλαστικά του «ξενέρωτου» ανθρώπου που βρίσκεται έξω από το πνεύμα της εποχής του, τηλεφώνησα από το κινητό μου στις βλάβες της ΕΥΔΑΠ. Με έβαλαν, ως είθισται, στην αναμονή, και για κάπου ένα τέταρτο της ώρας άκουγα όμορφα ηθικοπλαστικά μηνύματα για τη σωστή συμπεριφορά που οφείλουμε να επιδείξουμε ως πολίτες σε ό,τι αφορά την κατανάλωση του νερού, λόγω του φάσματος της λειψυδρίας που απειλεί (και πάλι) την Αθήνα. Κάτι σε στυλ «μπράβο Γιωργάκη που δεν σπατάλησες ούτε μία σταγόνα σήμερα»!

Όταν, τελικά, εμφανίστηκε στη γραμμή η εκπρόσωπος της εταιρείας, της ανέφερα το πρόβλημα και την ρώτησα, παρεμπιπτόντως, αν έχουν λάβει αναφορές και από άλλους πολίτες (τι διάολο, ολόκληρος κινηματογράφος βρίσκεται απέναντι, κόσμος μπαίνει - κόσμος βγαίνει!). Με έκπληξη (αν και δεν θα 'πρεπε) άκουσα ότι ουδείς άλλος το είχε αναφέρει. Σε κάθε περίπτωση, αφού έδωσα το όνομά μου - όπως μου ζητήθηκε - έλαβα τη διαβεβαίωση ότι το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν «σύντομα»...

    * Βράδυ Τρίτης 27/8/24: Σίγουρος ότι είχα σώσει την πόλη - έστω προσωρινά - από τον εφιάλτη της λειψυδρίας, περπάτησα και πάλι ως τη Μεγάλου Αλεξάνδρου για να απολαύσω υπερήφανα τους καρπούς της υπευθυνότητάς μου ως πολίτη της Αθήνας. Αλλά φευ: ο δρόμος ήταν το ίδιο πλημμυρισμένος όπως την προηγούμενη νύχτα, και το νερό ανάβλυζε από το ίδιο σημείο με αμείωτη ένταση! Στον κινηματογράφο απέναντι όλα κυλούσαν ομαλά...

Κάλεσα πάλι την ΕΥΔΑΠ (με κάπως μικρότερη αναμονή αυτή τη φορά) και δεν έκρυψα την αγανάκτηση που με διακατείχε. Είπα ότι αδίκως σπαταλούν τα χρήματα των φορολογουμένων σε κοινωνικά μηνύματα στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις για το πόσο «πολύτιμο» είναι το νερό και πόσο ευσυνείδητοι είναι όσοι δεν το σπαταλούν, αφού ο πρώτος αποδέκτης του σχετικού διδακτισμού θα έπρεπε να είναι η ίδια η εταιρεία που το διαχειρίζεται! Με ύφος μάλλον μπλαζέ, η εκπρόσωπος μου εξήγησε ότι «υπάρχουν κι άλλες βλάβες στην πόλη, κύριε, εκτός από τη δική σας. Πού να τις προλάβουν όλες τα συνεργεία;» (σε ελεύθερη μετάφραση: λείπουν οι περισσότεροι σε άδειες, Αυγουστιάτικα). Επεσήμανα ότι δεν επρόκειτο για «δική μου βλάβη» αλλά για ζωτικής σημασίας πρόβλημα της πόλης! Για να λάβω, τελικά, μία ακόμα διαβεβαίωση: «Τέλος πάντων, ως τις 11μμ απόψε θα έχει διορθωθεί η βλάβη.»

Δεν μπήκα στον κόπο να πάω ξανά εκεί την επόμενη μέρα. Είπα στον εαυτό μου: «Δεν μπορεί, θα το 'χουν φτιάξει ως τώρα...»

    * Βράδυ Δευτέρας 2/9/24: Περνώ πάλι από την περιοχή. Η Μεγάλου Αλεξάνδρου πάντα πλημμυρισμένη, με το νερό να αναβλύζει από το ίδιο σημείο του παλιού κτιρίου. Το σκηνικό έμεινε αμετάβλητο σε όλες τις επόμενες - δεν μέτρησα πόσες - επισκέψεις μου...

    * Βράδυ Σαββάτου 14/9/24: Πήγα εκεί για νιοστή φορά (που λέμε στα μαθηματικά) και σκέφτηκα να κάνω κάτι που είχα αμελήσει τις προηγούμενες: να φωτογραφίσω τον νέο αυτό «ποταμό» της Αθήνας, με το όνομα του αρχαίου Μακεδόνα στρατηλάτη. Παραθέτω τις εικόνες πιο κάτω. Όσο για την ΕΥΔΑΠ, δεν της τηλεφώνησα ξανά. Δεν είχα λεφτά (και νεύρα) για πέταμα...

    * Βράδυ Παρασκευής 4/10/24: Παραθέτω νέες φωτογραφίες από αποψινή επίσκεψη στην περιοχή, προς σύγκριση με τις προηγούμενες:

    * Βράδυ Τετάρτης 9/10/24: Το νερό κυλά με μεγαλύτερη ορμή (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε). Δεν μπήκα καν στον κόπο να βγάλω άλλες φωτογραφίες... Ο θερινός κινηματογράφος έχει κλείσει πια, θα ξανανοίξει το επόμενο καλοκαίρι. Δεν ξέρω αν ως τότε θα ρέει ακόμα ο ποταμός στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, ή αν θα έχει στερέψει το νερό. Για ολόκληρη την πόλη που έχουμε αφήσει να αιμορραγεί...

Κώστας Παπαχρήστου

Τουριστικά αξιοθέατα στην Αθήνα του κ. Δούκα!

Φήμες ότι θα κληθούν να τα μαζέψουν όσοι τον ψήφισαν, παραμένουν ανεπιβεβαίωτες...

Δρομάκι στο καπελάδικο του Πουλόπουλου, στο Θησείο

Να τον χαιρόμαστε!

Αφού "έλυσε" τα προβλήματα της Αθήνας, κατεβαίνει τώρα στην πολιτική - για την οποία διαβεβαίωνε προεκλογικά ότι δεν θα χρησιμοποιούσε την δημαρχία ως εφαλτήριο για πολιτική καριέρα - για να "λύσει" τα προβλήματα ενός κόμματος, ενώ φιλοδοξεί στο κοντινό μέλλον να "λύσει" και τα προβλήματα της χώρας! Κι ύστερα ξύπνησε...

Ας απολαύσουν τώρα το χάος της πόλης που απαξιώνει να υπηρετήσει, οι συν-δημότες που τον εξέλεξαν (δεν θα χρησιμοποιήσω γι' αυτούς τη λέξη που μου έρχεται στο στόμα, αν και ο πειρασμός είναι μεγάλος...), καθώς και εκείνοι που αντί να κατέβουν να ψηφίσουν προτίμησαν να πάνε κυριακάτικη εκδρομή (μη χάσουν).

Το κακό είναι ότι για κάμποσα χρόνια ακόμα, το αποτέλεσμα της αφέλειας μερικών θα το "απολαύσουμε" αναγκαστικά και οι υπόλοιποι...

Διαβάστε επίσης...

Οδός Ηρακλειδών, Θησείο

Η κολόνα στου Μακρυγιάννη

Η μία από τις δύο αρχαίες κολόνες της Αθήνας, στην οδό Μισαραλιώτου στου Μακρυγιάννη. Η άλλη βρίσκεται - πού αλλού; - στο Κολωνάκι!

Το ιστορικό καπελάδικο του Πουλόπουλου στο Θησείο

Η δική μας πλατεία είναι αλλιώς!

Το "πλυντήριο" της υπόληψης της Θεσσαλονίκης καλά κρατεί στα μέσα ενημέρωσης, και ειδικά στα ειδησεογραφικά sites (Protagon, Καθημερινή, κλπ). Τώρα μάλιστα κάποιοι μιλούν ακόμα και για... "Θεσσαλονικοφοβία"! Και προσθέτουν, θυμόσοφα, ότι "αυτά τα πράγματα συμβαίνουν παντού".

Λοιπόν, πριν καμιά δεκαριά μέρες είχα κατέβει στο Σύνταγμα (στο κέντρο της μόνης και αποκλειστικής πρωτεύουσα της χώρας). Κι εκεί είδα στην πλατεία ένα άτομο που όχι μόνο ταίριαζε στα χαρακτηριστικά των δύο θυμάτων της Θεσσαλονίκης, αλλά ζητούσε χρηματική ενίσχυση από τους περαστικούς προκειμένου να κάνει... ορμονοθεραπεία!

Και, πώς αντέδρασαν οι "φλώροι" οι Αθηναίοι (σύμφωνα με τους "μάτσο" Θεσσαλονικιούς); Τον περιεργάζονταν (μάλλον διακριτικά), κάποιοι τον φωτογράφιζαν (έδειχνε να του αρέσει αυτό), μερικοί μάλιστα έριχναν και κάποιο νόμισμα μέσα στο καπέλο...

Ναι, το θέαμα δεν ήταν καθόλου - μα καθόλου! - ελκυστικό για τους περισσότερους (εμού συμπεριλαμβανομένου, ομολογώ). Εν τούτοις, ουδείς διανοήθηκε να ασκήσει βία.

Γιατί, η δική μας πλατεία είναι αλλιώς!

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Τα μποφόρ του κ. Δούκα

Ως δημότης της Αθήνας, προσυπογράφω το κείμενο του Τάκη Θεοδωρόπουλου. Και, ακούγοντας αποσπάσματα από τη συνέντευξη του νέου δημάρχου στο MEGA (δείτε εδώ) διέκρινα τρικυμιώδη στοχασμό. Ελπίζω μόνο να μην τον μεταλαμπαδεύει στους φοιτητές του...

<< Ο κ. Χάρης Δούκας εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων επειδή δεν τον ήξερε κανείς. Τον βοήθησε ο εκνευρισμός που προκαλούσε ο κ. Μπακογιάννης επί μήνες καθημερινά στους περαστικούς από την Πανεπιστημίου. Τα έργα εξελίσσονταν σε ρυθμούς ταινίας του Αγγελόπουλου και, όπως και στα έργα του μεγάλου κινηματογραφιστή, το σενάριο δεν σου προκαλούσε ενδιαφέρον για να δεις το τέλος. Θέλαμε να τελειώσουν τα έργα για να τελειώσουν. Ο κ. Μπακογιάννης πλήρωσε τις καθυστερήσεις κι ας παρέδωσε την Αθήνα καθαρότερη από ό,τι την παρέλαβε. Και βοήθησε στην αποσυμφόρηση του κέντρου από τους μετανάστες. Τέλος πάντων, αυτά είναι παρελθόν. Το παρόν μας επιβάλλει να γνωρισθούμε με τον κ. Δούκα. Είναι αναπληρωτής καθηγητής στο ΕΜΠ και ασχολείται με την ενεργειακή πολιτική «θέτοντας τον ανθρώπινο παράγοντα στο επίκεντρο της μοντελοποίησης», όπως αναφέρει το βιογραφικό του. Η διατύπωση μπορεί να σας φέρνει δυσάρεστη εγκεφαλική φαγούρα, όμως ελπίζω να σας καθησυχάσει το γεγονός ότι είναι ανθρωποκεντρικός. Το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς. Ως εκ τούτου δήλωσε ότι υποστηρίζει τις καταλήψεις στα ΑΕΙ. Η Νίκη Λυμπεράκη που του πήρε τη συνέντευξη στο Mega τον ρώτησε αν είναι υπέρ όλων των καταλήψεων. Και εκείνος της απήντησε: «Αλλο οι άλλες». Μετά προσπάθησε να της εξηγήσει με δικά του λόγια γιατί αντιτίθεται στην ίδρυση μη κρατικών ΑΕΙ. Δεν αντελήφθην το νόημα. Αντελήφθην πάντως πως τον απασχολούν οι μισθοί των καθηγητών στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Και θεωρεί ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα αντί να χάνει χρόνο με τα μη κρατικά. Διότι ο χρόνος είναι χρήμα.

Ο κ. Δούκας επισκέφθηκε τα Τίρανα, όπου και του απενεμήθη ο τίτλος του επίτιμου δημότη της πόλης η οποία μαρτύρησε επί Εμβέρ Χότζα. Είχε προετοιμάσει και έναν λόγο –υποθέτω ανθρωποκεντρικής μοντελοποίησης– τον οποίον εξεφώνησε. Σεβόμενος τους κανόνες της φιλοξενίας δεν είπε κουβέντα για την περίπτωση του Φρέντι Μπελέρη. Του διαφεύγει μάλλον ότι η χώρα, στης οποίας την πρωτεύουσα είναι δήμαρχος, έχει αναγάγει την υπόθεση της κακομεταχείρισης του εκλεγμένου δημάρχου Χειμάρρας σε ζήτημα εθνικής πολιτικής.

Ο κ. Δούκας έχει αποφασίσει να διακόψει την ανάπλαση του λόφου του Στρέφη. Ο προκάτοχός του είχε εξασφαλίσει χορηγία, όμως οι φυλές των Εξαρχείων είχαν αντίθετη άποψη. Τον θέλουν έτσι όπως είναι σήμερα, ένα ελεύθερο πεδίο βολής, όπου, όπως έχω ακούσει, ασκείται ο περίφημος τοξοβόλος της Βουλής. Στα μικρά γράμματα του συμβολαίου, όπου κρύβεται ο διάβολος, ο κ. Δούκας θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη στη Βασ. Ολγας ανοίγοντάς την στα τροχοφόρα. Υπόσχεται επίσης να μειώσει τη μέση θερμοκρασία της πόλης πέντε βαθμούς – ελπίζω να αναφέρεται στο καλοκαίρι. Τι θα κάνει με την Αθήνα; Απευθυνθείτε στους μετεωρολόγους για να μετρήσουν τα μποφόρ.>>

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ