Στις Γειτονιές της Αθηνάς

Φιλμ μικρού μήκους, αρχικά γυρισμένο το 2011 και επανεπεξεργασμένο το 2025.

Photo album 2008 - 2024

A sea too far...

Ένα απόγευμα στα Αναφιώτικα (2012)

Λεμονοδάσος | Τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη

Εξαιρετική τηλεοπτική μεταφορά (1978) του "νεανικού αμαρτήματος" του Κοσμά Πολίτη, "Λεμονοδάσος". Η σκηνοθεσία είναι της Τώνιας Μαρκετάκη, ενώ η μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Μούτσιου.

Πλατεία Εξαρχείων: Τα σχόλια περιττεύουν...

Maurice Abravanel: Ένας μεγάλος «άγνωστος» μαέστρος!

 Στην Ελλάδα είναι σχετικά άγνωστος, αν και γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη (1903). Στην Αμερική θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους που εργάστηκαν στη χώρα εκείνη, ο άνθρωπος που κατ' ουσίαν δημιούργησε τη Συμφωνική της Γιούτα (Utah Symphony Orchestra). Ήταν η πρώτη αμερικανική ορχήστρα που, κάτω από τη δική του διεύθυνση, ηχογράφησε το σύνολο των 9 Συμφωνιών (συν το Adagio της 10ης) του Gustav Mahler. Και ομολογώ ότι αγαπώ τις ερμηνείες του στον Μάλερ περισσότερο από εκείνες, π.χ., του Leonard Bernstein!

Στο video που ακολουθεί παίρνουμε μία γεύση από τους ήχους της ορχήστρας του Maurice Abravanel (1903-1993). Το υπέροχο Adagietto από την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ "ντύνει" μουσικά τις εικόνες των κυμάτων της θάλασσας του Νέου Πύργου, ενός (κάποτε) προσφυγικού χωριού στη Βόρεια Εύβοια...

Μικρές στιγμές σε μια μεγάλη πόλη

Στιγμιότυπα μιας πόλης... Γυρισμένο το 2012 στην περιοχή της Ακρόπολης. Κάποια πράγματα έχουν αλλάξει από τότε...

  

Η ιστορία μιας γυναικοκτονίας

 

Το επεισόδιο βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό:

https://www.tromaktiko.gr/44513/to-sotiria-vaftike-kokkino-to-egklima-pathous-pou-egine-episodio-tis-10is-entolis/

Δείτε επίσης:

https://www.klik.gr/gr/el/brain-storm/i-gunaikoktonia-kai-to-telos-tou-andrismou/

Ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Τζαβέλλα | "Χειροκροτήματα" (1944) με τον Αττίκ

ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: "Τυφλή εκδίκηση"

Το επεισόδιο βασίζεται στην υπόθεση Νίτα Μπέικερ, που συγκλόνισε την Ελλάδα το 1961. Η Αμερικανίδα Νίτα Μπέικερ, γνωστή ως «Μήδεια του Αλίμου», έπνιξε τα τρία παιδιά της με κορδόνι επειδή ο άντρας της, ένας Αμερικανός λοχίας, την απατούσε με μία Ελληνίδα. (Διαβάστε σχετικά)

 

Κατερίνα Γώγου: Όταν ο θυμός γίνεται Τέχνη...

 Σαν σήμερα (3-10-1993) "έφυγε" η ποιήτρια Κατερίνα Γώγου. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον δημιουργό, έδειξε πώς ένας βαθιά εσωτερικευμένος υπαρξιακός θυμός μπορεί να γίνει πρώτη ύλη για μια ποίηση που, μέσα από την παρακμιακή νοσηρότητά της, έχει τον τρόπο να διαπερνά ως το μεδούλι την ανθρώπινη συνείδηση. Ακόμα και (ή, κυρίως) για εκείνους που, από την ασφάλεια της βιωματικής και ιδεολογικής απόστασης, εκφράζουν (εν μέρει "κατανοητή") αποστροφή για την ποιήτρια και ό,τι εκείνη εκπροσωπεί...

Η Φύση θα μας επιστρέψει αύριο ό,τι της δίνουμε σήμερα!

Ένα video οικολογικής ευαισθησίας, με ένα σημαντικό μήνυμα - προειδοποίηση προς τον άκριτα καταναλωτικό άνθρωπο της εποχής μας...

 

Μίκης Θεοδωράκης: "Άσμα Ασμάτων" | Μαρία Φαραντούρη

Τολμώ να πω, το ωραιότερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ για το Ολοκαύτωμα (με εξαίρεση, ίσως, την "Συμφωνία των Λυπημένων Τραγουδιών" του Γκορέτσκι)...

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου

με το καθημερνό της φόρεμα

κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.

Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς, 

του Νταχάου κοπέλες, 

μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι, 

δεν είχε πια το φόρεμά της

ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου, 

η χαϊδεμένη από τη μάνα της

και τ' αδελφού της τα φιλιά.

Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Μαουτχάουζεν, 

κοπέλες του Μπέλσεν, 

μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε στην παγερή πλατεία

μ' ένα αριθμό στο άσπρο της το χέρι, 

με κίτρινο άστρο στην καρδιά.

Τι ωραία που είν' η αγάπη μου, 

η χαϊδεμένη από τη μάνα της

και τ' αδελφού της τα φιλιά.

Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κώστας Χατζής: "Κατάθεση ψυχής" (22/3/2020)

Ένας σεμνός διανοούμενος του καιρού μας...

 

Ένας Αθηναίος στη Γλυφάδα...

Για πολλά χρόνια οι σχέσεις μου με τη Γλυφάδα ήταν το πολύ... τουριστικές. Ώσπου, πριν κάπου τρία χρόνια, μία προσωπική υπόθεση με έκανε να βρίσκομαι εκεί σχεδόν καθημερινά για έναν ολόκληρο χρόνο. Οι μνήμες είναι γλυκόπικρες... Από τη μία, η εικόνα ενός αγαπημένου προσώπου που βρέθηκε στην ανάγκη να διανύσει τον τελευταίο χρόνο της ζωής μακριά από τον φυσικό της χώρο και τα οικεία της πρόσωπα. Από την άλλη, η ομορφιά του τοπίου – από τα βάθη της στεριάς ίσαμε τη θάλασσα – που δρα στον επισκέπτη σαν ψυχοθεραπεία...

Φεύγοντας αργά το απόγευμα ή νωρίς το βράδυ, είχα αποκτήσει τη συνήθεια να κάνω τη διαδρομή ως το μετρό του Ελληνικού με τα πόδια. Διασχίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της Γλυφάδας, δεν μπορούσα να μη θαυμάσω την εικόνα μιας πόλης φροντισμένης με πολύ μεράκι και καλό γούστο, σε οδυνηρή αντίστιξη με τη δική μου πόλη, την Αθήνα, έναν τόπο που έπαψε εδώ και καιρό να προσφέρει ποιότητα ζωής. Και, ίσως η υποσυνείδητη ζήλεια ενός φανατικού Αθηναίου με εμπόδισε ως τώρα να γράψω δυο λόγια για τη Γλυφάδα, το μέρος που συνδέεται με τα πιο αντιφατικά – αλλά και απόλυτα αλληλοεξαρτώμενα – συναισθήματά μου των τελευταίων τριών χρόνων...

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να βάλω στην κουβέντα τον φίλο μου τον Αριστείδη. Υπήρξε τόσο Αθηναίος όσο κι εγώ (έμενε στα Πατήσια), ως τη στιγμή που μετακόμισε οριστικά στη Γλυφάδα καθώς παντρεύτηκε κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας της περιοχής. Καθηγητής θετικών επιστημών κι εκείνος, δηλώνει πάντα «πολύ απασχολημένος» σε όποιον έχει την απρονοησία να του τηλεφωνήσει στο σπίτι τη στιγμή που δεν έχει όρεξη για κουβέντα! Τούτη τη φορά, όμως, του είπα πως πρόκειται για μία μίνι συνέντευξη με θέμα τη Γλυφάδα. «Καλά, πάρε με κατά τις εφτά το βράδυ», μου αποκρίθηκε με ένα κλικ μικρότερης δυσφορίας απ’ όσο συνήθιζε.

Στις εφτά ακριβώς τηλεφώνησα. Και, χωρίς ιδιαίτερους προλόγους, του έθεσα τις ερωτήσεις που είχα ετοιμάσει:

Θύμισέ μου από πότε μένεις στη Γλυφάδα.

«Εδώ και κάπου είκοσι χρόνια. Για την ακρίβεια, από το 2002, τότε που παντρεύτηκα.»

Έχει αλλάξει η Γλυφάδα από τότε που πρωτο-πήγες; Αν ναι, σε τι;

«Δεν έχει αλλάξει αισθητά – αν εξαιρέσεις, βέβαια, κάποια καινούργια σπίτια ή καταστήματα. Η γενική εικόνα, πάντως, της Γλυφάδας έχει διατηρηθεί μέσα στον χρόνο.»

Κατά τη γνώμη σου, πόσο διαφορετική είναι η σημερινή Γλυφάδα από τη σημερινή Αθήνα;

«Η μέρα με τη νύχτα. Καμία σύγκριση δεν είναι δυνατή!»

Θέλεις να μου το αναλύσεις αυτό; Σε τι υπερτερεί η Γλυφάδα σε σχέση με την Αθήνα;

«Θα σου μιλήσω έξω από τα δόντια. Η Αθήνα υποφέρει από μία χαμηλού επιπέδου πολυπολιτισμικότητα, η οποία αναπτύχθηκε κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Παλιά δεν ήταν έτσι. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι κάποτε η Αθήνα ήταν πιο ωραία από τη Γλυφάδα! Αν σήμερα έχουν αντιστραφεί οι όροι, τούτο οφείλεται στο ότι η Γλυφάδα δεν επέτρεψε μία ανάλογη πολιτισμική αλλοίωση...»

Η Γλυφάδα φημίζεται για το υψηλό κόστος ζωής σε αυτήν. Πόσο αληθεύει αυτό;

«Εντάξει, είναι αναμενόμενο για μία περιοχή με υψηλά στάνταρ στην ποιότητα ζωής. Από την άλλη, κάποιες υπερβολές που ακούγονται δεν ισχύουν...»

Σου λείπει πότε - πότε μία επίσκεψη στο εμπορικό κέντρο της Αθήνας, ή η αγορά της Γλυφάδας σε καλύπτει απόλυτα;

«Ως κάποια στιγμή, το κέντρο της Αθήνας μου έλειπε για συναισθηματικούς και μόνο λόγους. Τώρα δεν μου λείπει πια. Σε πρακτικό επίπεδο, στην αγορά της Γλυφάδας βρίσκεις τα πάντα, δεν θα χρειαστεί ποτέ να ανέβεις ως την Αθήνα.»

Στην Αθήνα, ο τουρίστας θα αναζητήσει την Ακρόπολη, την Πλάκα, του Φιλοπάππου, το Θησείο, του Ψυρρή... Στη Γλυφάδα τι θα αναζητήσει;

«Μα, την πανέμορφη παραλία και την κοσμοπολίτικη ζωή! Τι άλλο;»

Είναι αλήθεια ότι ο Γλυφαδιώτης (ειδικά αν είναι γέννημα - θρέμμα) είναι σνομπ;

«Ε, δεν νομίζω! Πάρε σαν παράδειγμα τα πεθερικά μου. Παλιοί Γλυφαδιώτες και άνθρωποι ιδιαίτερα εύποροι. Σε πληροφορώ ότι ήταν οι πιο απλοί άνθρωποι του κόσμου! Μην πιστεύεις τα στερεότυπα που διακινούνται...»

Διαβάζω στο βιογραφικό του δημάρχου Γλυφάδας ότι το 2014 εξελέγη με 63%, και το 2019 επανεξελέγη με περίπου 80%. Πού οφείλεται το υψηλό ποσοστό αποδοχής και ο μεγάλος βαθμός δημοφιλίας του; Αντανακλά – εν μέρει, τουλάχιστον – και τις πολιτικές προτιμήσεις μίας κοινωνίας με υψηλό δείκτη οικονομικής επιφάνειας;

«Η Γλυφάδα έχει βγάλει στο παρελθόν δημάρχους ακόμα και από τον χώρο της κεντρο-αριστεράς. Γενικά μιλώντας, η Γλυφάδα σίγουρα κλίνει περισσότερο προς τα δεξιά, τουλάχιστον σε σύγκριση με την λεγόμενη Άνω Γλυφάδα. Το ζήτημα, πάντως, δεν είναι αμιγώς πολιτικό. Ο τωρινός δήμαρχος είναι νέος, απόλυτα προσηνής και φιλικός με τους δημότες, ενώ έχει κάνει και σημαντικό έργο, κυρίως στον τομέα της καθαριότητας. Αυτό, νομίζω, τα εξηγεί όλα.»

Έχοντας εξαντλήσει το ερωτηματολόγιο που είχα ετοιμάσει, ευχαρίστησα τον Αριστείδη και κάπου εκεί η τηλεφωνική συνέντευξη πήρε τέλος. Και, για όσους τυχόν αμφισβητήσουν ότι πρόκειται για υπαρκτό πρόσωπο, παρουσιάζω το πιο κάτω video (τραβηγμένο πριν μερικά χρόνια) όπου, σε ρόλο αυτόκλητου «ρεπόρτερ», επισκέπτομαι με μία κάμερα το γραφείο του Αριστείδη στη σχολή όπου συν-διδάσκουμε. Λίγες μόλις πόρτες μακριά από το δικό μου γραφείο...

Tchaikovsky: Συμφωνία "Manfred"

Ο Τσαϊκόφσκι έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους κορυφαίους ενορχηστρωτές της ρομαντικής περιόδου. Στην "Συμφωνία Manfred", Op.58, η ιδιότητά του αυτή αγγίζει την τελειότητα. Ένα έργο που αποτελεί πρόκληση για κάθε μαέστρο, αφού περιέχει δυσκολίες που μπορεί να εκθέσουν ακόμα και τα μεγαλύτερα ονόματα του πόντιουμ!

Έργο σαφώς αδικημένο, αφού παίζεται πολύ σπανιότερα απ' ό,τι του αξίζει. Αλλά, συχνά παρουσιάζεται και με μία ακατανόητη περικοπή στο τελευταίο μέρος, πρακτική από την οποία δεν ξέφυγε ακόμα και ο "ακριβολόγος" Τοσκανίνι! Και όμως, στο τμήμα που περικόπτεται φανερώνεται σε όλο της το μεγαλείο η συμφωνική ιδιοφυΐα του Τσαϊκόφσκι, αφού μέσα από έναν άκρως ευρηματικό θεματικό μετασχηματισμό (αλά-Λιστ) αναδεικνύεται η στενή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο βασικό θέμα του πρώτου μέρους και το θέμα του φινάλε.

Και αν αυτό θυμίζει την "Συμφωνία Φάουστ", ο Λιστ είναι ωσεί παρών και στο φινάλε του Manfred, με το αρμόνιο να αποχαιρετά τον ήρωα καθώς αυτός αναχωρεί για άλλους κόσμους, αναζητώντας τη γαλήνη που δεν βρήκε σ' αυτόν εδώ...

Διαβαίνοντας τα επικίνδυνα μονοπάτια περασμένων πόνων...

Τα κρυφά μονοπάτια στην ψυχή μιας γυναίκας είναι συχνά χαραγμένα από τραύματα ανεξίτηλα. Μονοπάτια που την κάνουν να φαίνεται γοητευτικά επικίνδυνη! Και δεν ξέρεις ποτέ αν είναι πιο φρόνιμο να τα διαβείς, παίρνοντας το ρίσκο να γευτείς κι εσύ τους πόνους, ή να κάνεις πίσω, διαλέγοντας την ασφάλεια της άγνοιας...

Μια γυναίκα νιώθει μοναξιά μέσα στη νύχτα. Και τότε θυμάται ένα φίλο που της είπε κάποτε, "αν κάποιο βράδυ νιώσεις μόνη, μπορώ να έρθω να μείνω ως το πρωί". Κι όλη τη νύχτα τού μιλάει για τα προσωπικά της τραύματα. Του λέει για κάποιον που πέρασε κι έφυγε, γιατί, όπως της είπε, "ο έρωτας θέλει χρόνο, κι εγώ βιάζομαι". Φεύγοντας πήρε μαζί τις πετσέτες που είχαν κρατήσει ενθύμιο από κάποιο μοτέλ που βρέθηκαν κάποτε. Τις χρειαζόταν για το ταξίδι...

Κι ο φίλος ακούει υπομονετικά όλο το βράδυ. Κάποια στιγμή, μάλλον προσπαθώντας να φτιάξει ατμόσφαιρα, κινείται να σβήσει το φως. Και τότε φτάνει η ώρα να πάρει κι αυτός γεύση απ' την πληγή: "Δεν χρειάζεται να το κλείσεις. Εξ άλλου, μη φοβάσαι, δεν μοιάζεις καθόλου σ' εκείνον!"

Την ιστορία δεν την εμπνεύστηκα εγώ. Βασίζεται σε ένα τραγούδι που τους στίχους του έγραψε η Barbra Streisand και το ερμηνεύει η ίδια. Κατά την (ενδεχομένως αιρετική) γνώμη μου, είναι το "άσμα ασμάτων" της χαρισματικής καλλιτέχνιδας και ένα από τα κορυφαία ερωτικά τραγούδια της δυτικής μουσικής!

By the Way

By the way, 

did I hear you say

if some night I seem too lonely

you would stay? 

Oh, and by the way

have I told you yet that only recently

he moved out on me?

Took the towels we stole

from some motel in Tennessee.

He was gone long before he really left,

I knew it ...

By the way, 

he began to say:

"Love takes time, I'm in a hurry!"

Anyway, that's all yesterday.

Let's get back to us. Why worry

if he'll try calling by and by?

Oh, and by the way, I thought I mentioned

you can stay.

Leave the lights,

you don't look a thing like he did! And

it's time to play,

it's another day.

Why can't we make love fall

by the way?

Onassis (1988) (Ελληνικοί υπότιτλοι)

Chopin: Nocturne in F-sharp, Op. 15, No. 2 - Irene Veneziano

Αν κάποιος δεν γνωρίζει τις Nocturne του Chopin και απλά διατρέχει το σχετικό CD ακούγοντας τις αρχές των tracks, πιθανόν αυτό το κομμάτι να το προσπεράσει. Αρχικά ηχεί μάλλον αδιάφορο και ίσως βαρετό. Θα μπορούσε να είναι η ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Χωρίς πάθη, χωρίς εκπλήξεις, δίχως συγκινήσεις...

Η συνέχεια είναι ανατρεπτική. Σαν ένα σύντομο, απεγνωσμένο αλλά μάταιο, τελικά, ταξίδι στην "κόλαση" των ανθρωπίνων παθών, που τελειώνει άδοξα. Για να ξαναγυρίσει η αδιάφορη γαλήνη...

Είναι εκπληκτικό πώς ο Chopin χωρά τόσο πολλές ιδέες μέσα σε τόσο λίγες νότες! Μάστορας αληθινός της φόρμας-μινιατούρας Α-Β-Α, κατασκευάζει "συμφωνικούς" ήχους με ένα και μόνο όργανο...