Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Τα Χρόνια της Αθωότητας...

Κινηματογραφικό ποίημα από τα λίγα, η ταινία "The Age of Innocence" του Martin Scorsese εξακολουθεί να συγκινεί. Ιστορία μιας ζωής πεταμένης στα σκουπίδια, όπου η κοινωνική καταξίωση είναι ελάχιστη αποζημίωση για την υπαρξιακή κενότητα... Ένας έρωτας που δεν τόλμησε να αντιπαρατεθεί με τις συμβάσεις, ακόμα κι αν ήταν να βρει την απόλυτη ολοκλήρωσή του μέσα από το θάνατο, όπως δίδαξε ο Wagner με τον Τριστάνο... Η μουσική του Elmer Bernstein, με ένα "άρωμα" από Brahms, υπογραμμίζει ιδανικά τη ρομαντική και συνάμα τραγική ατμόσφαιρα του έργου.

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010

Ύμνος σε μια φεμινίστρια

Κουβαδάκι

Εντάξει, ό,τι πεις εσύ!
Είμαι ο Πήτερ Παν ποτέ που δε μεγάλωσε...
Δεν είμαι αρκούντως τολμηρός
σαν είναι ν' αναλάβω ευθύνες...
Άφησα την πρωτοβουλία στο συνάδελφο
και πήρε την προαγωγή...
Φοβήθηκα να πάρω δάνειο για διακοπές
ενώ, για δες ο γείτονας...
Δεν υπερθεματίζω σε μαγκιές σαν οδηγώ,
ακόμα κι αν χυδαία προκαλούμαι...
Το μόνο γιατρικό που μου χρειάζεται
είναι να πάω να κλαψουρίσω στη μαμά μου...
Κι άμα τολμήσω να αρθρώσω άποψη που διαφωνεί,
η λύση πάντα απλή:
το κουβαδάκι μου και σ' άλλη παραλία!

Γι' αυτή σου την πολύτιμη την τελευταία συμβουλή
σκληρή μου φεμινίστρια, σ' ευχαριστώ!
Μια άλλη παραλία ανακάλυψα
που εκεί πια δε φοβάμαι να φοβάμαι...
Για σένα μόνο ανησυχώ:
Άνθρωποι ψεύτες, φθονεροί
λένε τα βράδια πως γυρνάς τις γειτονιές
με κλάματα κι ολοφυρμούς γυρεύοντας συμπόνια
για κάποιον άκαρδο που αναίτια δήθεν σ' άφησε.
Κι αναρωτιέμαι εσύ, τόσο περήφανη
τέτοιες χυδαίες συκοφαντίες πώς ανέχεσαι.
Όμως, ξέρω καλά: απαξιώνεις!

Ντίνος Πυργιώτης, ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ...

Αυτά υπάρχουν ακόμα...

Στέκουν ολόρθα, αγέρωχα, κόντρα στη φθορά του χρόνου, κόντρα στο πέρασμα τόσων εχθρών, κόντρα στην ίδια μας την εθνική αυτοκαταστροφικότητα, να μας θυμίζουν πως κάποτε υπήρξαμε. Σαν καλοδιατηρημένες φωτογραφίες αρραβώνων σε πολυκαιρισμένο σαλόνι σπιτιού που δεν κατοικείται πια...

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Σταυροδρόμι...

Πλάκα, το σταυροδρόμι δύο πολιτισμών: ενός αρχαίου που δημιουργούσε, κι ενός σύγχρονου που απλά μουτζουρώνει!

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

Ευτελούς αξίας...


Σα μπεις στο σπίτι
μην ψάξεις άδικα μέσ' στα συρτάρια,
μην κάνεις άνω-κάτω τις ντουλάπες,
μη χάσεις χρόνο στα πατάρια.
Ό,τι πολύτιμο το έχουν πάρει.

Κάτι ευτελούς αξίας μόνο που υπήρχε
το έθαψαν προχθές...

Ντίνος Πυργιώτης, ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ...

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Λίγο φως στο σκοτάδι...

Περίπτερο στην Ακρόπολη. Μια μικρή γωνιά από φως που κάνει το σκοτάδι να μοιάζει ακόμα πιο τρομαχτικό! Κάτι σαν το δέος που νιώθουμε μπροστά στις μισές αλήθειες που βγαίνουν τόσο ζυγισμένα απ' το στόμα των γυναικών... (Φίλε Πάνο, κάτι μου λέει ότι κουνάς το κεφάλι με νόημα...)

Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Πόρτα στο πουθενά...


Μια πόρτα κάπου στην Πλάκα. Μην τη χτυπήσεις, δεν θα σου ανοίξει κανείς. Μα κι αν ανοίξει, δεν υπάρχει τίποτα για να μπεις. Εκεί που το "μέσα" γίνεται απλά η αθέατη όψη του "έξω", κάτι σαν την περίφημη ταινία του Möbius...

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Θετική σκέψη

Τα μάτια αν ανοίξεις το πρωί
κι απ’ το παράθυρο αντικρίσεις
του δρόμου τα σκουπίδια,
πες «ευχαριστώ!».
Κοίταξε πέρα στο βουνό
που η νέα αυγή ροδίζει...

Αν στο τραπέζι βρεις για πρωινό
λίγο μπαγιάτικο ψωμί,
πες «ευχαριστώ!».
Κόψτο στη μέση
και μοιράσου το
μ’ εμένα που δεν έχω...

Άμα του κόσμου οι δυνατοί
σε αδικούνε,
πες «ευχαριστώ!».
Τώρα που έμαθες,
κάν’ τη ζωή σου
ένα μάθημα δικαιοσύνης...

Αν ψάχνοντας γι’ αγάπη
βρεις περιφρόνηση,
πες «ευχαριστώ!».
Κι αγάπη δώσε εσύ
εκεί που ανοίγουν οι ψυχές
να τη δεχτούνε...

Άμα στο τέλος μέρας δύσκολης
με λίγη ποίηση καλή
θέλεις να ξαποστάσεις,
όμως σου λάχει ποίημα άτεχνο,
γεμάτο ανόητες συμβουλές και νουθεσίες,
πες «ευχαριστώ!».
Ξύπνα το γείτονα
και με ευγένεια πολλή
γι’ απόψε μόνο ζήτα του
τον τόμο τον εξαίσιο του Καβάφη! 

Ντίνος Πυργιώτης, ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ...

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Αποχαιρετώντας το Καλοκαίρι

Τους πύργους έσβησε το κύμα
που είχαν χτίσει τα παιδιά,
κρύφτηκε απρόθυμα
το τελευταίο κομμάτι ουρανού
μέσ’ στο θολό που απόμεινε το γκρι...

Εκεί που κάποτ’ αγναντεύαμε τα δειλινά
στερέψαν από βλέμματα τα πέλαγα,
μείνανε μάταια να καρτερούν
καράβια που δε θάρθουνε ποτέ...

Έλαμπαν διάφανοι οι ορίζοντες,
τα σπίτια ασπρίζαν στην αντικρινή ακτή
που τώρα πια φαντάζει μακρινή
σα μια εικόνα μαγική πίσω απ’ τα σύννεφα...

Χορτάρια αφρόντιστα, ξερά κλαδιά
εκεί που ευωδιάζαν νυχτολούλουδα,
από τις γλάστρες που στολίζαν την αυλή
μονάχα έμεινε το χώμα...

Εκεί που αναζητούσαμε δροσιά
μόνα τους έμειναν τα δέντρα,
εκεί που βρίσκαμε ζεστό ψωμί
έμειναν μόνοι οι φούρνοι,

εκεί που ολονυχτίς μεθούσαμε
μονάχη έμειν’ η ταβέρνα,
εκεί που μας ξυπνούσε η γειτονιά
μόνα τους έμειναν τα σπίτια,

εκεί που σβήναμε τη δίψα τ’ απογεύματα
έμεινε μόνη η βρύση,
εκεί που ανυποψίαστοι γελούσαμε  
έμεινε μόνη η θλίψη... 

Ντίνος Πυργιώτης, ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ...