Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Υπερβάσεις...

Για κάποιους, η ζωή είναι απλά μια συλλογή εμπειριών. Για κάποιους άλλους, ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Αναζητώντας ένα συμβιβασμό, θα λέγαμε πως η ζωή είναι ένα αυτογνωστικό ταξίδι μέσω των εμπειριών μας. Γιατί, ακόμα κι όταν προσπαθούμε να ξεκλειδώσουμε το Σύμπαν, αυτό που στ' αλήθεια αναζητούμε είναι ο εσώτερος εαυτός μας. Αυτός που ήδη γνωρίζει τα πάντα, μόνο που εμείς, σε επίπεδο συνειδητότητας, δεν το γνωρίζουμε!

Από αυτή την άποψη, η ζωή είναι μια αποστολή και μια ευκαιρία. Ερχόμαστε σ' έναν κόσμο φτιαγμένο από καθρέφτες. Αν δούμε μόνο τους καθρέφτες χωρίς να προσέξουμε το είδωλό μας, η αποστολή έχει αποτύχει και η ευκαιρία έχει χαθεί...

Υπερβάσεις
(Σ’ αυτούς που τολμούν ν’ ανακαλύπτουν...)

Τον εαυτό σου αναζητάς
μες από μικρές, καθημερινές
υπερβάσεις...

Μες από σκοτεινές ματιές
που στάζουν αίμα
πάνω απ’ της πόλης τα φώτα...

Μες απ’ τους ήχους μυστικής καμπάνας
που αγκαλιάζουν πένθιμα την πόλη
σα νυχτώσει...

Μες από μύρια μικρά ξεθαρρέματα,
καθένα τους θαρρείς που είναι
το πρώτο και το τελευταίο...

Μες από παιδικά παραμύθια
σε μονοπάτια ώριμα ειπωμένα
που οδηγούν σε γεύσεις πρωτόγνωρες...

Μες από όρκους και υποσχέσεις
με ειλικρίνεια που δόθηκαν
μα ξέρεις δε θα τηρηθούν...

Μες απ’ το σπαραγμό
για ένα τέλος
κανείς που δεν τολμά να δώσει...

Μες απ’ τη θέα τού αύριο
που όλο αδυνατίζει
πίσω από τις ψευδαισθήσεις τού σήμερα...

Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Αθήνα: Ενας χρόνος απεργιακών κινητοποιήσεων

Μέσα στο 2010 το κέντρο της Αθήνας, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., έκλεισε 496 φορές από τις πορείες και τις στάσεις των εργαζομένων

Της Μαργαριτας Πουρναρα

Από τις 3 Μαρτίου του 2010, την ημέρα που η κυβέρνηση εξήγγειλε την πρώτη -αλλά οπωσδήποτε όχι τελευταία- δέσμη μέτρων για οικονομικές περικοπές, έχουν απεργήσει οι επαγγελματίες σε όλους σχεδόν τους κλάδους: από τους φαρμακοποιούς και τους γιατρούς ώς τους κατόχους βυτιοφόρων, τους εργαζομένους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τους λιμενεργάτες, τους πιλότους της Πολεμικής Αεροπορίας, τους περιπτερούχους, τους δειγματολήπτες του Εθνικού Συμβουλίου Καταπολέμησης του Ντόπινγκ και τους πωλητές στις λαϊκές αγορές. Τι κέρδισαν;

Σίγουρα όχι όλα αυτά που κατάφερναν να πάρουν οι αγρότες πριν από μερικά χρόνια, μόνο και μόνο με την απειλή ότι θα κόψουν την Ελλάδα στα δύο. Η εποχή που οι κινητοποιήσεις για το μισθολογικό, το ασφαλιστικό, την απόδοση των δεδουλευμένων και τις συμβάσεις έφερναν ικανοποιητικά αποτελέσματα φαίνεται να έχει παρέλθει, παρότι η απεργία παραμένει το μόνο ειρηνικό μέσο που έχουν στα χέρια τους οι εργαζόμενοι για να διαμαρτυρηθούν, ιδιαίτερα σε μια εποχή περικοπών και υποβάθμισης του βιοτικού επίπέδου. Ποιο όμως ήταν το αποτέλεσμα από τις δεκάδες ημέρες που η Ελλάδα βρέθηκε σε απεργιακό κλοιό;

Γολγοθάς

Απίστευτη ταλαιπωρία για τους πολίτες, που ανησυχούσαν για το αν θα έχουν βενζίνη να πάνε στη δουλειά τους, αν θα έχαναν τις διακοπές τους με τα πλοία δεμένα στα λιμάνια, αν θα αντιμετώπιζαν ως γονείς το ενδεχόμενο μιας κινητοποίησης των καθηγητών μέσα στην περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων των παιδιών τους, αν θα έβλεπαν για μέρες τόνους σκουπιδιών να πνίγουν τη γειτονιά τους. Εκατομμύρια εργατοώρες έχουν χαθεί στο μποτιλιαρισμένο κέντρο της Αθήνας που σύμφωνα με στοιχεία της αστυνομίας έκλεισε 496 φορές μέσα στο 2010! Χιλιάδες κοντέινερ με τρόφιμα που σάπισαν, κολλημένα για ημέρες στα σύνορα, τουριστικοί πράκτορες ακύρωσαν συμφωνίες και κρουαζιερόπλοια κατευθύνθηκαν στη Μάλτα αντί για τον Πειραιά. Η ζωή στην Ελλάδα μετατράπηκε σε γολγοθά, με καθημερινές σπαζοκεφαλιές για το πώς θα μεταβούμε από το σημείο Α στο σημείο Β και πώς θα πάρουμε ένα συνταγογραφημένο φάρμακο. Και το καλύτερο; Χωρίς τελικά οι απεργίες αυτές να έχουν ανατρέψει νομοσχέδια και μέτρα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν καταμετρά τις απεργίες, τις πορείες και τις στάσεις που σημειώνονται σχεδόν καθημερινά σε όλη την χώρα. «Τούτο συνεπάγεται ότι είναι σχεδόν αδύνατο να υπολογισθεί το κόστος τους», μας ενημερώνει ο Γιάννης Στουρνάρας, επικεφαλής του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Μελετών. «Το μόνο που γνωρίζουμε αυτήν τη στιγμή με βεβαιότητα είναι πόσες φορές έχει γίνει γενική απεργία. Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις θα χρειαζόταν μια πολύμηνη μελέτη για να καθορίσουμε τις οικονομικές απώλειες, δεδομένου ότι επηρεάζονται όλοι οι τομείς της οικονομικής ζωής. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι σε μια χώρα που βουλιάζει από το βάρος των χρεών όχι μόνο δεν γίνεται να ικανοποιηθούν τα οικονομικά αιτήματα των απεργών, αλλά η καθημαγμένη οικονομία δέχεται ακόμα ένα ισχυρό πλήγμα σε επίπεδο πραγματικών αριθμών, αλλά και εικόνας της χώρας στο εξωτερικό. Στις 23 Φεβρουαρίου που πραγματοποιήθηκε γενική απεργία, όλα τα ξένα δίκτυα είχαν πλάνα από την Αθήνα ως δεύτερη είδηση, μετά τη Λιβύη».

Το κόστος

Ας πάρουμε ένα μεμονωμένο παράδειγμα υπολογισμού του κόστους: Κάθε μέρα γίνονται 2,84 εκατομμύρια μετακινήσεις επιβατών. Το μετρό έχει 680.000 επικυρωμένα εισιτήρια (χωρίς τους «Δεν πληρώνω»), οι μετακινήσεις στον ΗΣΑΠ φτάνουν τις 475.000 ημερησίως, τα τρόλεϊ χρησιμοποιούν 250.000 άνθρωποι και τα λεωφορεία της ΕΘΕΛ περίπου ένα εκατομμύριο πολίτες. Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει στην πόλη, καθώς οι απεργίες των ΜΜΕ διαδέχονται η μία την άλλη. Σε αυτό το κοκτέιλ, προσθέστε και τις πορείες. Εξίσου μετρήσιμες είναι και οι ακυρώσεις κρατήσεων σε ξενοδοχεία, όπως και το μεγάλο τίμημα που πλήρωσαν οι ελληνικές επιχειρήσεις από τις απεργίες των τελωνειακών τον Φεβρουάριο του 2010, των λιμενεργατών, των βυτιοφορέων και των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.

Είναι εμφανές ότι το κόστος των απεργιών μετακυλίεται σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους, όπως οι έμποροι και οι καταστηματάρχες, οι εξαγωγείς και οι ξενοδόχοι.

«Κακοποιήθηκε» η εικόνα της χώρας

Αν σε επίπεδο αριθμών μπορεί κανείς να λογαριάσει τις απώλειες, δεν γίνεται το ίδιο και με την κακοποίηση της εικόνας της Ελλάδας διεθνώς. Μέσα στο 2010 τουρίστες «γνωρίστηκαν» από κοντά με συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στα λιμάνια, αλλά και σε αποκλεισμούς κεντρικών ξενοδοχείων.

Η χώρα επλήγη με την -δις- κατάληψη της Ακρόπολης, πάλι από μέλη του ΠΑΜΕ και αργότερα από συμβασιούχους του ΥΥΠΟΤ που διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους. Η οδός Πανεπιστημίου έμεινε κλειστή, καθώς είχε γίνει κατάληψη από πρώην εργαζομένους της Ολυμπιακής στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους για οκτώ μερόνυχτα.

Η Νομική κατελήφθη από 300 μετανάστες που δεν ήθελαν να αποχωρήσουν. Διότι πέρα από το ιερό δικαίωμα στην απεργία που κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και ουδείς αμφισβητεί ως μέσο διαμαρτυρίας, παρακολουθήσαμε μέσα στον τελευταίο χρόνο απίστευτα φαινόμενα παρακώλυσης συγκοινωνιών, βεβήλωσης πολιτιστικών χώρων, τραμπουκισμού εναντίον πολιτικών, ποδοσφαιριστών και απλών πολιτών, με μια λέξη απουσίας της τάξης και εφαρμογής των νόμων.

Η κυβέρνηση άντεξε την πίεση των συντεχνιών, καταφεύγοντας στη λύση της επιστράτευσης δύο φορές στην περίπτωση των φορτηγατζήδων και των ναυτεργατών. Λογικά, έπειτα από τόσες απεργίες και πορείες θα έπρεπε να έχει αναπτύξει τουλάχιστον έναν μηχανισμό διαχείρισης του κυκλοφοριακού χάους. Ούτε και αυτό έχει συμβεί. Προφανώς, οι αρμόδιες αρχές για να μάθουν δεν φτάνει μόνο να πάθουν. Αλλωστε, από την τσέπη τους πληρώνουν τις ζημιές;

(Πηγή: kathimerini.gr)

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Noam Chomsky: Ο μύθος των φιλελεύθερων μέσων ενημέρωσης και το προπαγανδιστικό μοντέλο

Συμπληρώνω το τρομακτικό (θα έλεγα, εφιαλτικό) άρθρο του Αντώνη με ένα σχετικό video. Για να γνωρίσουμε "από κοντά" τον Noam Chomsky και ν' ακούσουμε από πρώτο χέρι τις απόψεις του για τα δήθεν "δημοκρατικά" και "φιλελεύθερα" media. Το θέμα, βέβαια, αφορά πρωτογενώς τις ΗΠΑ, και κάθε ομοιότητα με καταστάσεις εντός των Ελληνικών συνόρων είναι εντελώς (μα εντελώς, λέμε!) συμπτωματική...


Η χειραγώγησή μας από τα ΜΜΕ

Τα παρακάτω αποτελούν το συμπέρασμα μιας διεισδυτικής ματιάς στα άδυτα της δημοσιογραφίας. Δεν ξέρω αν πρέπει να παρακολουθούμε ή όχι ειδήσεις. Δύο πράγματα όμως θεωρώ απίθανα α) την ύπαρξη ανένταχτων, ανεξάρτητων δημοσιογράφων που απλά καταγράφουν την καθημερινότητα και δεν εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα, β) τη δυνατότητα του μέσου τηλεθεατή να είναι ανά πάσα στιγμή υποψιασμένος και να διακρίνει την σκοπιμότητα πίσω από τις εικόνες και τις λέξεις.
10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ
του
Νόαμ Τσόμσκι
1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί - πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση - λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.
3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.
4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.
5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.
Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.
7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος.
9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα, αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.
10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ' Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ' ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

By the Way...

Γράφαμε πρόσφατα για τα κρυφά μονοπάτια στην ψυχή μιας γυναίκας που είναι συχνά χαραγμένα από τραύματα ανεξίτηλα. Μονοπάτια που την κάνουν να φαίνεται γοητευτικά επικίνδυνη! Και δεν ξέρεις ποτέ αν είναι πιο φρόνιμο να τα διαβείς, παίρνοντας το ρίσκο να γευτείς κι εσύ τους πόνους, ή να κάνεις πίσω, διαλέγοντας την ασφάλεια της άγνοιας...

Μια γυναίκα νιώθει μοναξιά μέσα στη νύχτα. Και τότε θυμάται ένα φίλο που της είπε κάποτε, "αν κάποιο βράδυ νιώσεις μόνη, μπορώ να έρθω να μείνω ως το πρωί". Κι όλη τη νύχτα του μιλάει για τους προσωπικούς της πόνους... Του λέει για κάποιον που πέρασε κι έφυγε, γιατί, όπως της είπε, "ο έρωτας θέλει χρόνο κι εγώ βιάζομαι"! Φεύγοντας πήρε μαζί ακόμα και τις πετσέτες που είχαν κρατήσει ενθύμιο από κάποιο Μοτέλ που κάποτε πέρασαν τη νύχτα. Μάλλον θα τις χρειαζόταν για το ταξίδι! Η πεζότητα κι ο κυνισμός απέναντι απ' τους συμβολισμούς που έχασαν τη σημασία τους...

Κι ο φίλος ακούει υπομονετικά όλη νύχτα. Κάποια στιγμή, μάλλον προσπαθώντας να φτιάξει ατμόσφαιρα, κινείται να σβήσει το φως. Και τότε φτάνει η ώρα να πάρει κι αυτός γεύση απ' την πληγή: "Δεν χρειάζεται να το κλείσεις. Εξάλλου, μη φοβάσαι, δεν μοιάζεις καθόλου σ' εκείνον!"

Την ιστορία δεν την εμπνεύστηκα εγώ. Βασίζεται σε ένα τραγούδι που έγραψε η πολύ αγαπημένη Barbra Streisand και ερμηνεύει η ίδια. Το "άσμα ασμάτων" της χαρισματικής καλλιτέχνιδας, μια απογειωτική εμπειρία απ' αυτές που μόνο η Αμερικάνικη κουλτούρα ξέρει να χαρίζει!

By the Way

By the way did I hear you say
If some night I seem too lonely

You would stay
Oh and by the way
Have I told you yet that only recently
He moved out on me
Took the towels we stole
From some motel in Tennessee
He was gone long before he really left
I knew it ...

By the way he began to say:
Love takes time, I'm in a hurry

Anyway that's all yesterday
Let's get back to us
Why worry?
If you try calling by and by
Oh, and by the way, I thought I mentioned
You can't stay...

Leave the lights...
You don't look a thing like he did

And it's time to play
It's another day
Why can't we make love fall
By the way?


Μια επανάσταση που δεν έγινε...

Κάποτε πιστέψαμε ότι θ' αλλάζαμε τον κόσμο. Δεν ξέρω γιατί τώρα μου φαινόμαστε τόσο αστείοι: επειδή το νομίσαμε, ή επειδή τελικά δεν το τολμήσαμε...

Ιδανικά
(Γι’ αυτούς που το ’βαλαν κάτω...)

Θυμάσαι, για επανάσταση
και άλλα ιδανικά μιλούσαμε
με γλώσσα δανεισμένη, ξύλινη...
Και ξενυχτούσαμε
σε καφενεία φτηνά
που πια δε θα υπάρχουν,
μ’ έναν καφέ
που εδώ και ώρα κρύωσε
και την παρέα,
αντιδικώντας για όλ’ αυτά
που δεν καταλαβαίναμε
αφού μας ξεπερνούσαν...
Κι επιχειρήματα ζητούσαμε
διαβάζοντας σα μανιακοί
βιβλία κακογραμμένα,
κακομεταφρασμένα...

Ήταν, θαρρώ, την εποχή
που ακόμα δε γνωρίζαμε καλά
τα ιδανικά μας
τόσο ιδανικά να ξεδιπλώνουμε
στου καθωσπρέπει μπαρ τον καναπέ,
εκεί που ανταμώνουμε ξανά
για «ένα ποτάκι»...

(Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ )

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

"ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ"

Σα βγεις στον πηγαιμό για το Ίντερνετ,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος αναμνήσεις!

Σε μια τέτοια "βόλτα" έπεσα πάνω στο blog ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ. Ένας αληθινός παράδεισος για όσους αγαπούν το ποιοτικό διάβασμα! Όμως, για μένα περιείχε και προσωπικές εκπλήξεις... Αναζητώντας τον δημιουργό του blog, το μάτι μου έπεσε σε ένα όνομα απ' τα παλιά. Και θυμήθηκα με μιας την όμορφη ξανθιά συμφοιτήτρια με το ιδιαίτερο χαμόγελο και την διαπεραστική προσωπικότητα που μας είχε γοητεύσει. Ναι, θα 'πρεπε να το είχα μαντέψει: το blog αυτό δεν θα μπορούσε να το είχε εμπνευστεί άλλος απ' την Πόλυ Χατζημανωλάκη!

Το υλικό είναι πολύ, αλλά σας προτείνω να ξεκινήσετε με το εκπληκτικό "To μαύρο σημάδι του Καβάφη: Ο μονόλογος του Δημήτριου". Αγαπητή Πόλυ, τα συγχαρητήριά μας για την εξαιρετική δουλειά σου. Διατηρείς πάντα τον ιδανικό συνδυασμό πνευματικότητας κι ευαισθησίας, μαζί με τον δικό μας ανυπόκριτο θαυμασμό!

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

Τόσο κοντά, μα τόσο μακριά...

Το παράθυρο βλέπει πάντα στο λιμάνι. Κι η απέναντι στεριά μοιάζει απατηλά κοντά. Ίσα που μπορεί να διασχίσει την απόσταση ένα περιστέρι που μόλις έβγαλε φτερά. Μα σαν βγάλει φτερά δεν μπορείς πια να το κρατήσεις. Πρέπει να το αφήσεις να πετάξει απέναντι, γιατί αυτή είναι η ζωή κι η τάξη των πραγμάτων. Κι ας βλέπεις αδειανή τη θέση που έπιανε ίσαμε τώρα, κι ας ξέρεις πως απ' τ' αντίκρυ δεν φαίνονται τα φτερά που χαιρετούν...

Αποστάσεις
(Σ’ εκείνους που με αξιοπρέπεια χάνουν...)

Ήτανε φανερό
πως κάπου ήθελες να πας
καθώς κοιτούσες τις απέναντι στεριές,
όμως σα να δυσκολευόσουνα
ν’ αποφασίσεις...
«Ποια να διαλέξω;»
κάποια στιγμή με ρώτησες.
«Εκείνη» σου αποκρίθηκα
«που είν’ στα μάτια σου πιο μακρινή
κι ο πόνος της απόστασης
αβάσταχτος σου μοιάζει».

Κι ως σε κοιτούσα
τόσο μακριά φαινόσουν,
τόσο μακριά...!

(Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ )

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Στη γειτονιά των θεών...

Από την κατάλληλη απόσταση, με το κατάλληλο πλάνο και την κατάλληλη μουσική, πόσο ωραία φαίνεται! Αν όμως ο φακός είχε τη γενναιότητα (ή την απερισκεψία) να πλησιάσει, θα αναδείκνυε όλες τις ασχήμιες της... Και ο ερασιτέχνης βιντεο-παραγωγός της συμφοράς, τριχαζόμενος ανάμεσα στην Πόλη των παππούδων, την προσφυγική Εύβοια των γονιών και των καλοκαιριών, και την Αθήνα της προσωπικής καταγωγής και της καθημερινότητας, προσπαθεί με κάθε μέσο να γελάσει τον εαυτό του πως η δική του πόλη είναι ακόμα όμορφη. Σαν να μην έφτασαν ποτέ εδώ οι "βάρβαροι" (κατ' άλλους, οι "απελπισμένοι") που, σε πείσμα της Καβαφικής ρήσης, ήταν μάλλον αχρείαστοι!


Athens: In the Neighborhood of the Gods! από costaspap

Η απατηλή γοητεία της αναμονής...

Πόσες φορές δεν έτυχε να περιμένουμε κάτι με λαχτάρα, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε στο τέλος πως η ίδια η αναμονή ήταν που είχε την περισσότερη γοητεία. Κάτι σαν το ταξίδι στην Καβαφική Ιθάκη...

Αναμονή
(Σ’ αυτούς που πάντα περιμένουν...)

Την πιο πολλή ζωή θαρρώ πως πέρασα
τον ταχυδρόμο καρτερώντας.
Κι όταν ερχόταν πια δεν τον περίμενα.
Το γράμμα ήταν παλιό,
τα νέα γνωστά ή κι αδιάφορα.
Έλεγα, «ίσως αύριο...».

Και της αναμονής ο μάταιος ο κύκλος
πάλι αρχίνιζε,
μ’ αναμονή ξανά για να τελειώσει...

(Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ)

Αυτά που αφήσαμε να ξεθωριάσουν...

Συχνά ενοχοποιούμε το χρόνο για όλα όσα χάσαμε. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι αμείλικτοι φυσικοί νόμοι αλλοιώνουν ή καταστρέφουν πολλά απ' αυτά που αγαπάμε. Όμως, ο χρόνος είναι η αρένα όπου λαμβάνουν χώρα και οι δικές μας επιλογές. Κι αν αυτές καταλήγουν σε οδυνηρές απώλειες, ας μην αναζητούμε αλλού τους ενόχους...

Αντιθέσεις
(Για όσους δήθεν υπήρξαν...)

Κάποτε έμενες αλλού...
Και κάποιες νύχτες πρόβαλλες
γυρεύοντας μια ανάσα οξυγόνο,
κυνηγημένη απ’ τη λογική
που μάταια σ’ αναζητούσε...

...Τότε, κοντά σου εγώ γινόμουν
ήρωας μυθικός του σινεμά
πιο πάνω απ’ τον κόσμο αυτό,
που η μικρή μου η καθημερινότητα
πια δε με χωρούσε!

Κάποτε τη ζωή μας
τόσο βολικά την κλείσαμε
μες στο κελί μιας φυλακής...
Και περιμέναμ’ ένα σήμα,
κάποιο μήνυμα που, σαν κλειδί
για λίγο θ’ άνοιγε την πόρτα...

...Τότε, που τα ταξίδια μας
τα κάναμε στα όνειρα
χωρίς να διαφωνούμε
για το χρώμα των αποσκευών,
κι η βόλτα στην πλατεία
ήταν μια βόλτα ως το φεγγάρι!

Κάποτε οι αλήθειες μας
ανθούσαν στις σκιές...
Μέρες που διάβαιναν
σε εύγλωττη σιωπή,
λόγια που μόνο ήταν ματιές
δίχως φθαρμένες λέξεις, καθημερινές...

...Τότε, που μεθυσμένοι απ’ τους καιρούς
την πιο ωραία ποίησή μας γράψαμε
για να μιλήσουμε γι’ αυτά
που δε μπορούσανε αλλιώς να ειπωθούν.

Τι μ’ έπιασε... Μα δεν ακούς;
Τόσες φορές σου το ’χω πει,
πάρε αυτό το πράμα από κει,
θα μου χαλάσεις το έπιπλο!

(Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ)

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Ένα μυστήριο που δεν θα λύσουμε ποτέ!

Συνεχίζω την παρουσίαση της συλλογής παραληρημάτων ενός ατάλαντου δημιουργού που βρέθηκε "ναυαγός" σε λάθος εποχή... Το επόμενο ποίημα περιγράφει το δέος μπροστά στα άλυτα μυστήρια της (σκόπιμα υποφωτισμένης) γυναικείας ψυχής. Και μας προειδοποιεί: η αθωότητα είναι συχνά επίφαση μιας περίπλοκης ψυχοδομής που τα εσωτερικά της μονοπάτια είναι φτιαγμένα από τραύματα ανεξίτηλα. Γιατί τα χάραξαν θεοί ή βάρβαροι - ή και τα δύο, μικρή πια έχει σημασία...

Μη γελαστείς

(Σ' εκείνους που θαρρούν ότι τις ξέρουν...)

Μη γελαστείς από το κόκκινο
σαν του τριαντάφυλλου το χρώμα.
Κι αυτές οι λέξεις που δειλά
βγαίνουν από το στόμα
ας μη σε ξεγελάσουν.

Σαν ψάχνοντας πατημασιές δε βρεις
στου δάσους του κρυφού το φρέσκο χώμα,
κουτέ μου πρωτοπόρε, μη γελαστείς!
Κάποια βροχή τις σκέπασε. Μ' ακόμα
θαμμένες βρίσκονται κάτω απ' τη γη.
Ποτέ δε θα περάσουν...

(Ντίνος Πυργιώτης,  ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ )

Αυτά που δεν εκφράστηκαν...

Μια φίλη - που για λόγους άγνωστους έγινε άσπονδη - μου είπε κάποτε μια φοβερή φράση: "τα μεγαλύτερα πάθη είν' εκείνα που δεν εκφράστηκαν ποτέ"! Κι αναρωτιέμαι, αν τελικά υποθέσουμε ότι είχε δίκιο, μήπως το μεγαλείο τους οφείλεται ακριβώς στο ότι δεν βρήκαν διέξοδο. Έτσι, δεν χρειάστηκε να μπουν σε επικίνδυνες αποδεικτικές διαδικασίες που έχουν σαν συνήθη κατάληξη την απομυθοποίηση. Το "εν δυνάμει" περιβάλλεται πάντα από μια ξεχωριστή αίγλη και διατηρεί μια έντονη προσωπική γοητεία. Κάτι σαν τους ήρωες ρομαντικών μυθιστορημάτων...

Συνάντηση

(Σ' αυτούς που δεν τόλμησαν...)

Βράδυ στο τέρμα της γραμμής,
στην είσοδο της πόλης.
Μια τυπική συνάντηση...
Αναμονή μέσ' στο χιονιά
κι ύστερ' αμήχανες ματιές
κι αθώα φιλοφρονήματα,
τηρώντας τα προσχήματα...

Στο τζάκι κοσμικής γωνιάς
ζητώντας θαλπωρή,
με περιποίηση φιλική
και συζητήσεις για πνευματικά
και συναφή ζητήματα,
τηρώντας τα προσχήματα...

Και ξάφνου η καταστροφή!
Ένα μικρό ξεθάρρεμα
μύριες ξυπνάει ενοχές,
φόβους γεννάει κι αναστολές...

Κι η ιστορία τέλειωσε
χωρίς καλά ν' αρχίσει.
Μα πίσω της θ' αφήσει
ακόρεστα αισθήματα,
θυσία στα προσχήματα...

(Ντίνος Πυργιώτης,  ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ )

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Φεύγω για διακοπές!

Οι παρατηρητικοί επισκέπτες μας θα πρόσεξαν ότι από σήμερα το blog έχει έναν νέο συνεργάτη: τον ΑΝΤΩΝΗΣ-ΨΕΡΗΜΟΣ (δεν χρησιμοποιώ αιτιατική, το όνομα είναι "πακέτο" και, ως εκ τούτου, άκλιτο!). Θα θαυμάσαστε ήδη το εξαιρετικό άρθρο του που δημοσιεύεται πιο κάτω. Δεν είναι Αθηναίος, αγαπάει όμως αυτή την πόλη και κατανοεί όσο κι εμείς εδώ, αν όχι περισσότερο, τα σοβαρά προβλήματά της. Και, σαν άνθρωπος που δεν υποχρεώνεται να εισπνέει μολυσμένο αέρα, έχει μια καθαρότητα σκέψης την οποία, ομολογώ, πολλάκις εζήλεψα (με την καλή έννοια του όρου!).

Αντώνη, σε καλωσορίζουμε! Θα πρέπει να σου πω ότι ο AthensLover είναι χώρος έκφρασης πνευματικής και καλλιτεχνικής έμπνευσης. Έτσι, προσωπικά γράφω εδώ μόνο όταν είμαι ανάλογα "φτιαγμένος"! Αν, λοιπόν, κάποια φορά κάνεις καιρό να δεις δικές μου αναρτήσεις, μη σπεύσεις να συμπεράνεις ότι σε άφησα μόνο να τραβάς κουπί: απλά, δεν ήταν ακόμα η ώρα μου!

...Και τώρα που, με την παρουσία του Αντώνη, θα έχω λίγο έξτρα χρόνο, μέχρι να τελειώσει η εξεταστική περίοδος στη Σχολή (εγώ ξεμπέρδεψα ήδη) και να ξαναρχίσουν τα μαθήματα, λέω να φύγω για χειμωνιάτικες διακοπές. Ας πούμε, έχει κανείς κανέναν τουριστικό οδηγό για Ψέρημο;

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Πατησίων και Ηπείρου Γωνία...

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης τείνει να εξελιχθεί σε έναν από τους χειρότερους εφιάλτες της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας και σε Γόρδιο δεσμό της Ελληνικής πολιτικής. Επί πλέον, έχει διχοτομήσει την Ελληνική σκέψη σε αντίπαλα ιδεολογικά στρατόπεδα. Για κάποιους (μεταξύ αυτών και ο γράφων), η ξενοφοβία είναι ένα φυσικό, θεμιτό και απόλυτα δικαιολογημένο ανακλαστικό που σχετίζεται με το προαιώνιο ένστικτο της αυτοσυντήρησης των ανθρώπων και των λαών. Για άλλους, η ξενοφοβία είναι απλά το ευγενικό προσωπείο του ρατσισμού, και αποκαλύπτει μια υφέρπουσα φασιστική νοοτροπία! Αυτό που θέτει τους πρώτους στο στόχαστρο των δεύτερων, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην υπάρχουσα πολιτική και ιδεολογική σύγχυση, είναι το "καπέλλωμα" των ανθρώπων που ζουν με τον τρόμο μέσα στις Αθηναϊκές γειτονιές, από εσω- και εξω-κοινοβουλευτικούς φορείς της άκρας δεξιάς, οι οποίοι, σαν το λύκο που χαίρεται στην αναμπουμπούλα, σπεύδουν να παράσχουν "κατανόηση" στον πολύπαθο Αθηναϊκό λαό, προσβέποντας ασφαλώς στα προσδοκώμενα πολιτικά ή ιδεολογικά κέρδη. Την ίδια στιγμή, πολιτικά καλοβολεμένοι επαγγελματίες της "αριστερής" διανόησης, αυτόκλητοι προστάτες των κατατρεγμένων της οικουμένης, προκαλούν την Ελληνική κοινωνία (της οποίας τα "υπαρκτά" προβλήματα ουδέποτε καταδέχτηκαν, ή έστω είχαν την "τύχη", να βιώσουν από κοντά...) με ιδεολογικές μεγαλοστομίες που προσπερνούν αλαζονικά και ανάλγητα τις αγωνίες επιβίωσης του ανθρώπου της καθημερινότητας, αυτού που δεν έχει την πολυτέλεια να συνοδεύεται από στρατούς σωματοφυλάκων όταν βγαίνει από το σπίτι του για να πάρει ένα γάλα σαν πέσει το σκοτάδι, σε κάποια υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας...

Αισθάνομαι, εν τούτοις, μεγάλο σεβασμό για τους αληθινούς ιδεολόγους, σε όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκουν! Αυτοί είναι απλοί άνθρωποι, σαν όλους εμάς, που δεν θα καταδεχθούν ποτέ να εξαργυρώσουν την ιδεολογία τους με οποιαδήποτε πολιτικά, κοινωνικά ή και οικονομικά ανταλλάγματα. Απλά πιστεύουν σε κάτι με πάθος, και νιώθουν έντονη την ανάγκη να κοινωνήσουν την πίστη και να ανταλλάξουν τη σκέψη τους με όλους τους σκεπτόμενους συνανθρώπους τους, είτε ανήκουν είτε όχι στο δικό τους ιδεολογικό "μετερίζι"! Στην κατηγορία αυτή ανήκει και ο φίλος μου ο Αντώνης από την Ψέρημο (υιοθετώ την δική του, αυθεντική ορθογραφία). Από ένα blog φίλων της ΑΕΚ "αλίευσα" ένα εκπληκτικό άρθρο του, σχετικό με το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και την πρόσφατη κορύφωσή του με το "θρίλερ" της Νομικής Σχολής. Άσχετα αν συμφωνώ απόλυτα ή όχι με το σύνολο των ιδεολογικών του θέσεων, θεωρώ ότι το άρθρο αυτό δεν ανήκει στις σελίδες ενός ταπεινού blog αλλά σε συλλεκτικό τόμο της σκέψης έγκριτων ακαδημαϊκών! Το αναδημοσιεύω (ελπίζω με την ανοχή του συγγραφέα...) στο blog των "εραστών" της Αθήνας, αφού το πρόβλημα αγγίζει εμάς περισσότερο απ' όλους τους άλλους συνέλληνες. Απολαύστε το!

Πατησίων και Ηπείρου Γωνία...

Του ΑΝΤΩΝΗΣ-ΨΕΡΗΜΟΣ
Πηγή: Aekphile

Τις τελευταίες ημέρες γίναμε όλοι μάρτυρες μιας, καλά στημένης υπερπαραγωγής στο κέντρο της Αθήνας: φτωχοδιάβολοι στο ρόλο του διακυβεύματος, αστυνομικοί, αλληλέγγυοι, πολιτικοί που τρέχουν άλλοι προς άγραν ψήφων και άλλοι να σώσουν τις πολιτικές τους καριέρες, πρυτάνεις να ξεκατινιάζονται για την «ουσία του ασύλου» και εκπομπές, πολλές εκπομπές, απ’όπου παρήλασαν κάθε είδους ειδήμονες: δημοκράτες, «δημοκράτες», φασίστες και άσχετοι, να καταθέσουν το απαύγασμα της γνώσης τους και να μας κάνουν πιο έξυπνους. Α, και ένας ολόκληρος λαός να παρακολουθεί αποχαυνωμένος, βυθισμένος στην ηδονική και επίπλαστη ευμάρεια του καναπέ του, ευτυχής που υπάρχουν και άνθρωποι σε χειρότερη μοίρα από εκείνον και αηδιασμένος με όλους: πολιτικούς, μετανάστες, δημοσιογράφους. Ξέρετε, με εκείνη την αηδία που δεν οδηγεί σε δράση αλλά σε παραίτηση. Η υπερπαραγωγή βέβαια, όπως κάθε υπερπαραγωγή, είχε και gran finale: οι καλοί παρενέβησαν και οδήγησαν τους κακούς στην φυλακή, χρυσή εν προκειμένω. Τι ειρωνία…οι τελευταίοι της γης να φιλοξενούνται στο «Μέγαρο της Υπατίας». Ούτε το πιο διεστραμμένο μυαλό δεν θα μπορούσε να φανταστεί τέτοια «παθημάτων κάθαρση», τέτοιοι συμβολισμοί θα έκαναν τον Stanley Cubrick να νιώθει σαν σκηνοθέτης διαφημίσεων.

Θεωρώ δεδομένο, μετά από τόσες συζητήσεις, ότι στους μεγαλύτερους από εμάς υπάρχει πλέον παγιωμένη αντίληψη και στάση ζωής απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Είναι περιττό να προσπαθείς να πείσεις υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης και θεωρώ ότι, είναι τουλάχιστον αφελείς οι προπαγανδιστικές καμπάνιες κατά του ρατσισμού και υπέρ των μεταναστών. Αλήθεια, πόσο πειστική μπορεί να είναι η επιχειρηματολογία ότι «αφού η πίτσα σου είναι Ιταλική, ο καφές σου Βραζιλιάνικος, το αυτοκίνητό σου Ιαπωνικό, τότε γιατί ο διπλανός σου είναι ξένος;». Ελάχιστα αν κρίνω από τον εαυτό μου που, ούτως ή άλλως θεωρώ ότι διάκειμαι ευνοϊκά απέναντι στο ζήτημα. Οι καμπάνιες αυτές περισσότερο λειτουργούν ως άλλοθι μιας κοινωνίας που πρέπει να δείξει στα Κοινοτικά όργανα ότι προσπαθεί παρά ως ειλικρινής και στοχευμένη προσπάθεια να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της ξενοφοβίας. Ας είμαστε ειλικρινείς: Όλοι θέλουμε την ασφάλεια και την ησυχία μας. Ενστικτωδώς αντιδράμε σε ο,τιδήποτε αντιλαμβανόμαστε ως ξένο προς το οικείο μας περιβάλλον και γινόμαστε επιφυλακτικοί. Μετά την πρώτη αυτή αντίδραση όμως, το φυσιολογικό και λογικώς αναμενόμενο είναι να εξετάσει κανείς την περίπτωση και αναλόγως να αντιδράσει. Στο μεταναστευτικό ζήτημα, κατά την κρίση μου το πρόβλημα ξεκινάει από την άρνηση να δεχτούμε την μετανάστευση ως γεγονός. Είναι αδιανόητο να αποστρέφουμε το βλέμμα μας από ένα πρόβλημα και να κάνουμε σαν να μην υπάρχει. Η ουσία της μετανάστευσης είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει καλύτερα ή, σε πολλές περιπτώσεις, απλά να ζήσει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό από την αγωνία της μάνας να μην πεθάνει το παιδί της. Αυτή η αγωνία δεν μπορεί να μπει κάτω από νόμους παρά μόνο αν θίγει την ζωή κάποιου άλλου. Η πάλη του απόκληρου, του πεινασμένου, του ετοιμοθάνατου, του κατατρεγμένου είναι αυτή που τον σπρώχνει να φύγει, να ψάξει, να επιβιώσει. Όσο λοιπόν θα υπάρχει στον κόσμο πείνα, όσο θα πεθαίνουν παιδιά, όσο θα εκτελούνται διά λιθοβολισμού άνθρωποι, όσο η ζωή σε κάποιες γωνιές του κόσμου δεν θα αξίζει παραπάνω από μια σφαίρα ή ένα μέτρο σχοινί, τόσο οι άνθρωποι νομιμοποιούνται να προσπαθούν να ξεφύγουν από κάτι για το οποίο δεν ευθύνονται: ότι γεννήθηκαν σε λάθος σημείο του κόσμου. Και όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και κόπτονται για τη γνησιότητα και τα σεπτά της φυλής μας, ας σταματήσουν να είναι υποκριτές και ας ανοίξουν να διαβάσουν και κανένα βιβλίο ιστορίας, πέρα από αυτά που πολυδιαφημίζουν σε τιμές ευκαιρίας στα κανάλια, μπας και μάθουν τον ρόλο πχ που διαδραμάτισαν οι Αρβανίτες στην επανάσταση του 1821, ή την εθνικότητα του Καραϊσκάκη, ή τον βρώμικο ρόλο της εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄που αφόρισε του επαναστάτες, τον Ρήγα Φερραίο, τον Αδαμάντιο Κοραή τον Παπαφλέσα. Ίσως έτσι καταλάβουν ότι απόλυτος είναι μόνο ο θάνατος, ο πόνος, η απόγνωση. Όλοι αυτοί οι μεγαλόσταυροι, που σπεύδουν σε κάθε δοξολογία γνωστού και μη αγίου, ας εντρυφήσουν λίγο παραπάνω λοιπόν στις διδαχές της χριστιανικής πίστης, το σύμβολο της οποίας τολμούν να οικειοποιούνται ως θυρεό του μισαλλόδοξου κομματικού σχηματισμού τους και ας ανοίξουν τα αυτιά τους να ακούσουν τι ακριβώς δίδαξε ο Κύριος. Τι να περιμένεις βέβαια από ηγήτορες που έχουν για εμπνευστές τους θρησκευτικούς ταγούς που από άμβωνες διδάσκουν την καθαρότητα της φυλής και το μίσος για ο,τιδήποτε μη Ελληνικό, μη Χριστιανικό…Σε τι διαφέρουν από τους Ταλιμπάν άραγε; Μάλλον μόνο στην δυνατότητα να εφαρμόσουν μια χριστιανική Σαρία.

Για όλους τους υπόλοιπους, τούτο έχω να σημειώσω: η στιγμή που ο καθένας μας αρχίζει και αναγνωρίζει κάποια ψήγματα αλήθειας στις κραυγές των «Περίανδρων», είναι εκείνες οι στιγμές που έχουμε ανοίξει τα παράθυρα του νου μας σε πνευματική αλλοίωση. Είναι οι στιγμές εκείνες που κάποιοι, εκμεταλλευόμενοι την θελκτικότητα του λόγου τους που αγγίζει και ευαισθητοποιεί τις πιο ευαίσθητες χορδές του καθένα μας (ασφάλεια, ευημερία, μέλλον των παιδιών μας), επιχειρούν να προσαρτήσουν τμήμα της ιδεολογίας μας στα δικά τους μετόχια και να μπολιάσουν με φόβο τις ζωές μας, φόβο για τον διπλανό μας, φόβο για το διαφορετικό. Είναι εκείνες οι στιγμές που ο καθένας μας πρέπει να ανατρέχει στις αρχές που έχει από το σπίτι του, την αγάπη ή έστω την ανοχή για τον άλλο, την κατανόηση και την συνδρομή και να κλείνει τα αυτιά του. Το πρόβλημα υπάρχει και είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ότι κάποιοι φαιδροί πολιτικοί μπορούν να αντιληφθούν. Υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια εν δυνάμει μετανάστες που επιθυμούν να διέλθουν από την Ελλάδα ή να ζήσουν σε αυτή. Πόσους φράχτες άραγε πρέπει να ορθώσουμε; Και μετά τον Έβρο που; Κατά μήκος όλων των ακτογραμμών μας; Να περιτριγυρίσουμε όλα τα νησιά μας με φράχτες; Μήπως να τους βάλουμε και ρεύμα για να μένουν στον τόπο όσοι δύστυχοι τους ακουμπούν; Και όσους καταφέρουν να περάσουν τι να τους κάνουμε; Να τους στείλουμε πίσω; Αφού δεν έχουν κανένα στοιχείο ταυτότητας συνήθως, που να τους στείλουμε; Αφού πολλοί από αυτούς είναι απάτριδες σε ποια πατρίδα θα τους χωρέσουμε; Να τους βάλουμε σε πλωτούς ξενώνες; Μήπως να βάλουμε και καρχαρίες γύρω-γύρω για να μην μπορούν να δραπετεύσουν; Πως δεν σκέφτηκε κανένα από τα μεγάλα μυαλά της Εκκλησίας ή της πολιτικής να τους «φιλοξενήσουμε» σε καμία Μακρόνησο ή Γυάρο που ερημώνουν από την εγκατάλειψη;

Είναι γεγονός ότι η χώρα μας είναι πολύ μικρή και πολύ φτωχή για να αποτελεί τον κυματοθραύστη της Ευρωπαϊκής ένωσης σε ένα πρόβλημα που αφορά όλους τους κοινοτικούς πολίτες. Στη χώρα μας, αν δεν έχει ήδη επέλθει, επίκειται κορεσμός από παράνομους λαθρομετανάστες, φαινόμενο που υποσκάπτει τόσο την κοινωνική συνοχή όσο και την οικονομική ζωή του τόπου αφού το παραεμπόριο και η παραοικονομία ανθούν και το μαύρο χρήμα διακινείται χωρίς το Κράτος να επωφελείται σε κάτι. Είναι δεδομένο ότι η πολιτική μας πρέπει να κατευθυνθεί σε δύο άξονες: πρώτον, άμεση απορρόφηση και πλήρη ενσωμάτωση στην Ελληνική Κοινωνία όσων έχουν νόμιμο δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται στη χώρα μας. Να δοθούν κίνητρα στους ανθρώπους αυτούς να ζουν και να εργάζονται ανθρώπινα και νόμιμα. Η νόμιμη εργασία μπορεί να δώσει σημαντική ανάσα σε ένα ασφαλιστικό σύστημα που καταρρέει ενώ σταδιακά θα οδηγήσει σε άρση του απομονωτισμού των αλλοδαπών, αποδοχή αυτών και εμπέδοση αισθήματος ασφάλειας στους Έλληνες πολίτες. Δεύτερον, να ασκηθούν πιέσεις προς τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή ένωση ούτως ώστε να επιτευχθεί και αποτελεσματική φύλαξη των κοινοτικών συνόρων και καθολική χρηματοδότηση της δαπάνης φιλοξενίας (και όχι αποθήκευσης) και επαναπροώθησης των λαθρομεταναστών και αναλογική απορρόφηση όσων εξ αυτών δεν δύνανται να επαναπροωθηθούν, από τις χώρες της κοινότητας, ανάλογα με τον βαθμό οικονομικής ανάπτυξης και τον πληθυσμό της κάθε χώρας। Προς αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να στραφεί το ενδιαφέρον των αλληλέγγυων πολιτών και των υπερεθνικιστών και μη πολιτικών και όχι στην σημασιολογία και στη λεζάντα που απλόχερα προσφέρει η υπερπαραγωγή που παρακολουθήσαμε τις προηγούμενες ημέρες। Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι, απέναντί μας δεν έχουμε τους λαθρομετανάστες αλλά την απροθυμία των ισχυρών της Ευρώπης να επωμισθούν οικονομικά και πολιτικά το κόστος। Δουλειά μας είναι να τους αφυπνίσουμε και να μην τους επιτρέψουμε να απολαμβάνουν, σαν σύγχρονοι Νέρωνες, την Ευρώπη να καίγεται। Είναι καιρός να αντιληφθούν όλοι ότι, το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε λάθος σημείο της Ευρώπης δεν σημαίνει ότι είναι και λαθρομετανάστης σε αυτή.