Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Κοινός Παρονομαστής (2014)

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Αντωνίου, Βλαδίμηρος Κυριακίδης,
Ρένος Χαραλαμπίδης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Μαρκέλλα Γιαννάτου


Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Έτερος Εγώ (2016)

Εντυπωσιακό "Χιτσκοκικό" ψυχολογικό θρίλερ, σε σενάριο - σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια. Αξιόλογη η ερμηνεία του κεντρικού ρόλου από τον Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.

Παρεμπιπτόντως, δείτε την θλιβερή (επιεικώς) "κριτική" του Χρήστου Μήτση στο "αθηνόραμα", για την ταινία. Αλήθεια, τι ακριβώς έχουν να προσφέρουν οι κριτικοί σε ένα κοινό το οποίο οι ίδιοι απαξιώνουν; Διαβάστε το κείμενο και θα καταλάβετε τι εννοώ...

Διαβάστε επίσης...


Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Ένα γλυκόπικρο ταξίδι στην "Τζαμάικα"...


Πηγαίνοντας να δούμε την «Τζαμάικα», πρώτη κινηματογραφική σκηνοθετική απόπειρα του Ανδρέα Μορφονιού, ομολογώ ότι περιμέναμε άλλη μία συμπαθητική ελληνική παραγωγή από έναν καλό σκηνοθέτη της τηλεόρασης που επιθυμεί να «εισβάλει» στον κινηματογράφο κάνοντας φιλότιμες προσπάθειες να μην προδώσει το τηλεοπτικό background που συνοδεύει το βιογραφικό του. Το ίδιο το θέμα της ταινίας, εξ άλλου, βασισμένο σε μια ιδέα του Φάνη Μουρατίδη (ο οποίος και πρωταγωνιστεί), φαινόταν να υπόσχεται πράγματα που τα είχαμε ξαναδεί:

Δύο αδέρφια – ο ένας πετυχημένος και πλούσιος, ο άλλος φτωχός και καλόκαρδος βιοπαλαιστής – που έχουν χρόνια να μιλήσουν μεταξύ τους, αφού ο πρώτος δεν έχει χρόνο για οικογενειακές σχέσεις ενώ ο δεύτερος κουβαλά μέσα του αισθήματα απόλυτης άρνησης για τον αδερφό του... Μία τυραννική σύζυγος που με κάθε ευκαιρία εξευτελίζει τον «ανεπρόκοπο» που δεν φέρνει αρκετά χρήματα στο σπίτι (εδώ προστίθεται και πεθερά, που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα)... Ώσπου ξαφνικά ο πλούσιος αδερφός μαθαίνει ότι είναι σοβαρά άρρωστος και, σαν για εξιλέωση, αποφασίζει να δώσει στον φτωχό τις ευκαιρίες που του είχε στερήσει η ζωή...

Μέχρι εδώ, όλα θυμίζουν το θρυλικό «Έξω οι κλέφτες» με τον Ορέστη Μακρή. Όμως, ο ίδιος ο επιτυχημένος αδερφός (Μουρατίδης) είναι τώρα το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Και η ιδέα του έργου βασίζεται ακριβώς στην απόφασή του να μην τον βάλει κάτω η αρρώστια, αλλά αντίθετα να τον οδηγήσει – με όπλο το χιούμορ που αγγίζει τα όρια φιλοσοφικής στάσης – σε μια επανεκτίμηση όλων εκείνων των πραγμάτων που είναι σημαντικά στη ζωή. Μια ιδέα που, αν και έχουμε δει σε ουκ ολίγες χολιγουντιανές παραγωγές, δεν χάνει ποτέ τη γλυκόπικρη γοητεία της...

Το πιο δυνατό χαρτί της ταινίας είναι η εξαιρετική, μέσα στην εκφραστική λιτότητά της, ερμηνεία του Σπύρου Παπαδόπουλου (ομολογώ ότι ήταν η πρώτη φορά που «ξέχασα» τους ισχυρούς δεσμούς του με τον ελάχιστα συμπαθή, σε εμένα, Ολυμπιακό!). Θύμισε – αν όχι ξεπέρασε – τις καλύτερες κωμικο-δραματικές ερμηνείες του μεγάλου Θανάση Βέγγου, χωρίς καν να χρειαστεί να καταφύγει στην εύκολη υπερβολή, κάνοντας ένα και μόνο βλέμμα να λέει όσα χίλιες λέξεις!

Εξίσου εντυπωσιακή, και δίχως παραπομπές σε τηλεοπτικά πρότυπα, η σκηνοθεσία του Μορφονιού. Αξίζει κανείς να προσέξει τις λεπτομέρειες (π.χ., το φευγαλέο είδωλο ενός προσώπου στο πλαϊνό καθρεφτάκι ενός σπορ αυτοκινήτου). Μια σκηνοθεσία που υποστηρίχθηκε αποτελεσματικά από ένα σφιχτό μοντάζ, αλλά και από την απέριττη μουσική επένδυση του Θέμη Καραμουρατίδη.

Το επιμύθιο της ταινίας απλό, αλλά φιλοσοφημένο: «Η ζωή δεν είναι για να μας στενεύει αλλά για να τη φοράμε στο νούμερό μας!» Αξίζει να πεταχτεί κανείς ως τη «Τζαμάικα» για να το δει στην πράξη...

Aixmi.gr

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος

Τον ραδιοσταθμό της πόλης πάνε να τον κλείσουν (δεν χαϊδεύει αρκετά τα αυτιά της εξουσίας)...

Μας απόμεινε το δέντρο. Άντε να δούμε τι θα σκεφτούν για να μας το πάρουν κι αυτό...!

Christmas tree at Syntagma Square, Athens

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Ευχές γενεθλίων...


Όταν στέλνουμε ηλεκτρονικές ευχές στα γενέθλια κάποιου φίλου, κάνουμε πάντα μια προσπάθεια να είμαστε κατά το δυνατόν ευρηματικοί και πρωτότυποι ώστε να αποφύγουμε τα συνήθη κλισέ, τα οποία προσδίδουν στις ευχές μας μία αδέξια τυπικότητα που, τελικά, τις αποδυναμώνει:

«Σου εύχομαι πολύχρονος. Να ζήσεις, να τα εκατοστίσεις και ό,τι άλλο επιθυμείς!»

Αντίθετα, δεν αναμένουμε ποτέ ιδιαίτερη ευρηματικότητα στην ευχαριστήρια απάντηση:

«Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Κι εσύ να είσαι καλά και να χαίρεσαι την οικογένειά σου!»

Ομολογώ, λοιπόν, ότι με εξέπληξε η απάντηση μιας φίλης στην οποία ευχήθηκα πρόσφατα «να τα εκατοστίσει». Δεν ήταν ένα απλό «ευχαριστώ» διανθισμένο με λίγες στερεότυπες φράσεις από το πανέρι με τις κοινοτοπίες του είδους. Ήταν αληθινή ποίηση διαποτισμένη από τη μελαγχολική εκείνη σοφία που αφήνει ως παρακαταθήκη ο χρόνος. Που φεύγει σαν τραίνο της μίας και μοναδικής διαδρομής, σε μονή κατεύθυνση...

------------------------------------------------

Ναι, σήμερα έκλεισα τα (...)!

Δόξα τω Θεώ, δεν θα ήθελα να είμαι λιγότερο, θα είχα χάσει τις αγωνίες μου,
θα είχα χάσει τις προσπάθειές μου, τις ήττες μου...
Θα ήμουν ευτυχισμένη
και δεν θα ήξερα τι κερδίζω από το πέρασμά μου...

Τώρα που ξέρω να μαθαίνω
κάνω ταμείο και βλέπω πως δεν ήταν όλα μόνο προσπάθειες άστοχες.

Έμαθα τόσα και, κυρίως, μου χαρίστηκαν τόσες ευκαιρίες
κι είχα τέτοια τύχη να αγαπιέμαι από τόσους ανθρώπους!
Τώρα η σειρά μου να αγαπώ και να δίνω και χαίρομαι αφάνταστα όταν το μπορώ.

Πόσο λίγη είμαι όταν αρνούμαι, πόσο μίζερη και πόσο λυπημένη!
Τώρα ξέρω πως ο δρόμος της αρετής είναι ατέλειωτος
κι εύχομαι να αξιωθώ να μη λασπώσω, αλλά να βγω σε πνευματικό ξάγναντο.

Σήμερα είναι ημέρα νηστείας ακόμη και του λαδιού,
στη μέρα μνήμης του Προδρόμου που αποκεφαλίστηκε
για την τιμιότητά του και για τον στιγματισμό της βασιλικής ανηθικότητας.

Η μάνα μου έλεγε «του Αη Γιαννιού του αποκεφαλιστή»!
Δεν ήξερε μετοχές η συχωρεμένη...
Κι όταν έμαθα «του αποκεφαλισθέντος»
δεν της το χάλασα. Γιατί εκείνη τον τιμούσε ως αποκεφαλισθέντα,
κι ας μην ήξερε το «αποκεφαλισθείς»...

Ο καθένας μας δεν μπορεί να είναι «αποκεφαλισθείς» για την πίστη του.
Μπορεί όμως να το ξέρει και να μην αποκεφαλίζει για το «εγώ» του!

Σου εύχομαι κι εσένα τα καλύτερα
και σε ευχαριστώ για τις ευχές σου!

Ε.

Aixmi.gr

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

Έρωτας και ελευθερία


Απόσπασμα από την επιστολή αποχαιρετισμού ενός άγνωστου συγγραφέα προς την αγαπημένη του:

Ξέρω, θα δυσκολευτείς να καταλάβεις τη φυγή μου. Όμως δεν θα αναζητήσω φτηνές δικαιολογίες για να σώσω την υπόληψη και την καλή μου εικόνα ώστε να προστατέψω την υστεροφημία μου. Παίρνω την ευθύνη πάνω μου και ομολογώ τη δική μου και μόνο αδυναμία: δεν ήμουν αρκετά δυνατός να κρατήσω ζωντανό τον έρωτα μαζί με την ελευθερία. Ένα από τα δύο θα έπρεπε να το θυσιάσω!

Γιατί...

Κουράστηκα πια να φοβάμαι μη χάσω την εύνοιά σου αν έγραφα πράγματα αντίθετα με τα "πιστεύω" σου...

Κουράστηκα να προσαρμόζω τις "αλήθειες" μου στα όρια της αποδοχής σου...

Κουράστηκα να σε βλέπω να αλλάζεις απέναντί μου κάθε φορά που νόμιζες πως έθιγα τα δικά σου "ιερά", που θα 'πρεπε να γίνουν και δικά μου...

Κουράστηκα να απολογούμαι σαν κοινός εγκληματίας γιατί τόλμησα να κρίνω - και όχι να υμνήσω - τους ποιητές που αγάπησες...

...κι εσύ με κάθε τρόπο να με συγκρίνεις μαζί τους, αποδεικνύοντας θριαμβικά τη δική μου κατωτερότητα!

Θέλω τη σκέψη και τη φωνή μου να ανήκουν ξανά σ' εμένα. Να σκέφτομαι ελεύθερα, να μιλώ ελεύθερα, να γράφω ελεύθερα... Χωρίς να φοβάμαι την ποινή της δικής σου μετάλλαξης από στοργική ερωμένη σε σκληρή τιμωρό!

Και, αν το τίμημα της ελευθερίας μου είναι η απάρνηση του έρωτα, εγώ ο δειλός, που άλλον τρόπο δεν έχω να γίνω ελεύθερος, τον απαρνιέμαι!

Γιατί, ο "άλλος τρόπος" θα ήταν να αντέχω, έστω άθελά μου, να σε πληγώνω, αγαπώντας σε και την ίδια στιγμή πολεμώντας αυτά που πιστεύεις κι εκείνα που αγάπησες.

Κι αυτό δεν θα το μπορούσα!

(Ακολουθεί δυσανάγνωστη υπογραφή)