Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Άουγκουστ Στρίντμπεργκ: "Δεσποινίς Τζούλια"

Ο Μαρξ πίστεψε στην πάλη των τάξεων. Ο Στρίντμπεργκ, στην πάλη των φύλων. Και οι δύο ξεπεράστηκαν από την Ιστορία: Ο Μαρξισμός διαψεύστηκε στην πράξη, ενώ η διάκριση ανάμεσα στα φύλα τείνει επισήμως να καταργηθεί ως παραβιάζουσα τα θέσφατα της "πολιτικής ορθότητας"...

Από τα πλέον αγαπημένα θεατρικά έργα!

Πρωταγωνιστούν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Θανάσης Ευθυμιάδης, Βίκυ Σταυροπούλου

Σκηνοθεσία: Ιωσήφ Βαρδάκης



Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

Retro: Πεθαίνει ή αυτοκτονεί ο έρωτας μέσα στο γάμο;

Αν μου έλεγαν ότι επίκειται καταστροφικός κατακλυσμός 10 βαθμών της κλίμακας Varoufaki, και μου ζητούσαν να διαλέξω ένα -και μόνο- κείμενό μου για να διασωθεί σε ειδικά κατασκευασμένη κιβωτό, θα διάλεγα το παρακάτω. Όχι γιατί πρόκειται για σπουδαίο λογοτέχνημα ή περισπούδαστο ακαδημαϊκό πόνημα, αλλά γιατί λέει κάποιες απλές αλήθειες που αρνούμαστε να δούμε μέσα στην καθημερινότητα των συντροφικών σχέσεών μας. Και το παιχνίδι χάνεται, αθόρυβα και ύπουλα, σαν το νερό που ξεγλιστρά μέσα από τις χούφτες μας...

Πεθαίνει ή αυτοκτονεί ο έρωτας μέσα στο γάμο;


Ακούμε συχνά να λέγεται πως «ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα». Αν και δεν ανήκω στους φανατικούς υπερασπιστές παραδοσιακών θεσμών, βρίσκω τη φράση το ίδιο παράλογη μ’ εκείνη που λέει πως «το αλκοόλ σκοτώνει»! Το αλκοόλ δεν είναι αφ’ εαυτού του ένα κακό πράγμα: το χρησιμοποιούμε για απολύμανση στις πληγές, ενώ ένα-δύο ποτηράκια κρασί με το φαγητό λέγεται πως κάνουν καλό στην υγεία. Από την άλλη, η οδήγηση υπό την επήρεια της ουσίας μπορεί να αποβεί μοιραία. Το αν το οινόπνευμα είναι «καλό» ή «κακό» εξαρτάται από το πώς το χρησιμοποιούμε!

Με την ίδια ακριβώς λογική, πριν σπεύσουμε να δαιμονοποιήσουμε το γάμο ως μοναδικό κι αποκλειστικό «φονέα του έρωτα», θα πρέπει να εξετάσουμε τον τρόπο διαχείρισης του θεσμού από τα ίδια τα συμβαλλόμενα μέρη. Ίσως τότε διαπιστώσουμε πως η πραγματική παθογένεια του γάμου κρύβεται κάτω από μια θετική του πλευρά, της οποίας όμως γίνεται κακή χρήση: το αίσθημα της σιγουριάς!

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός του έρωτα από την ψευδαίσθηση του δεδομένου ως αυτονόητου. Την αντίληψη, δηλαδή, πως μόλις η πρώτη σπίθα γίνει φωτιά, όλα παίρνουν νομοτελειακά το δρόμο τους και η σχέση, με κάποιο μαγικό τρόπο, αυτοσυντηρείται χωρίς να απαιτεί να «ρίχνουμε ξύλα στο τζάκι»! Ξεχνούν όμως οι κατ’ όνομα εραστές πως το αίσθημα της βεβαιότητας πρέπει να ανανεώνεται μέσα από διαρκή επανακατάκτηση του ερωτικού εταίρου. Η παράβλεψη αυτής της προϋπόθεσης ευθύνεται σημαντικά για την εξάτμιση του ερωτικού αισθήματος: Θεωρώντας καθένας εκ των δύο εραστών τον άλλον ως «αυτονόητα» δεδομένο, παύει να αποδύεται στον καθημερινό αγώνα να κατακτήσει εξαρχής τον ερωτικό του σύντροφο επιστρατεύοντας τον καλύτερο εαυτό του. Κι αυτή η από μέρα σε μέρα ανανέωση της αίσθησης του «ανήκειν» είναι που αναζωογονεί τη σχέση και την καθιστά βιώσιμη στο χρόνο!

Η μεγαλύτερη παγίδα στο γάμο, σε ό,τι αφορά την επιβίωση του ερωτικού συναισθήματος, είναι η σταδιακή (ενίοτε κι απότομη) μετάλλαξη του «θέλω» σε «πρέπει». Ακούμε συχνά τη φράση-δηλητήριο: «Ο γάμος έχει υποχρεώσεις!» Κι ο ίδιος ο έρωτας, μάλιστα, προβάλλει ως «υποχρέωση» (αναφέρομαι, φυσικά, στη γελοία αντίληψη περί «συζυγικών καθηκόντων»). Έτσι, το αίσθημα της ελεύθερης επιλογής καταπνίγεται προς όφελος του αισθήματος του χρέους. Κι ο έρωτας, ως γνωστόν, δεν ανθεί ποτέ αν του στερήσεις την πιο βασική τροφή του: την ελευθερία!

Ας δούμε, ενδεικτικά, μερικά από τα αντιερωτικά «πρέπει» που ασυλλόγιστα υιοθετούνται κι αρθρώνονται στο πλαίσιο του θεσμού:

– Οφείλεις να με ακολουθείς στις κοινωνικές μου υποχρεώσεις, έστω κι αν δεν αισθάνεσαι βολικά, γιατί δεν θέλω να εμφανίζομαι μόνος / μόνη μου!

– Πρέπει να ρίξεις τη μύτη σου και να πας να παρακαλέσεις. Καλή η αξιοπρέπεια, αλλά τώρα έχεις οικογένεια, έχουμε έξοδα!

– Δεν πρέπει να ξοδεύεις τόσο χρόνο με τους φίλους / τις φίλες σου. Σε χρειάζεται και το σπίτι!

– Καλά είναι τα χόμπι κι ο ελεύθερος χρόνος, όταν δεν έχεις υποχρεώσεις. Δεν σηκώνεσαι τώρα, λέω ‘γώ, να βοηθήσεις το παιδί σ’ αυτό που σου ζήτησε;

Ένα από τα πιο καταστροφικά «πρέπει», σε ό,τι αφορά τη βιωσιμότητα του ερωτικού αισθήματος, είναι η αντίληψη της αναγκαιότητας του «αυτοκόλλητου». Η άποψη, δηλαδή, ότι, σε έναν υγιή γάμο οι δύο εταίροι πρέπει να μοιράζονται την κάθε στιγμή. Θα σταθώ ιδιαίτερα σε ένα ζήτημα που θεωρώ σημαντικό, κι ας μην του έχει δοθεί η πρέπουσα σημασία: Ακούμε συχνά πως μια ασφαλής ένδειξη δυσλειτουργικότητας σε ένα γάμο είναι οι χωριστές κρεβατοκάμαρες. Αν το δεχθούμε ως δόγμα, τότε παραβλέπουμε κάποιες πολύ βασικές παραμέτρους στον ερωτικό μηχανισμό!

Ας σκεφτούμε απλά: Γιατί μια ερωτική σχέση στις αρχικές φάσεις της είναι έντονη και κατορθώνει να κρατά τους εραστές σε εγρήγορση; Διότι η προσβασιμότητα του ενός από τον άλλο δεν είναι δεδομένη κι αυτονόητη, αλλά αποτελεί προνόμιο που πρέπει διαρκώς να ανανεώνεται και να επανακατακτάται. Αυτή η μαγεία της κατάκτησης εξανεμίζεται κάτω απ’ τα κλινοσκεπάσματα ενός μη-διαπραγματεύσιμα κοινού κρεβατιού. Όπως χαρακτηριστικά άκουσα κάπου να λέγεται, μετά από μερικά χρόνια αγγίζεις ένα παραπλεύρως κείμενο σώμα και δεν διαφέρει πολύ απ’ το ν’ αγγίζεις το δικό σου! Έτσι, η εξ ορισμού κοινή κρεβατοκάμαρα στερεί από τους εραστές τη συγκίνηση που προσφέρει η προοπτική του μηδενισμού των αποστάσεων, και τη γοητεία της προσπάθειας για τη συνεχή «κατάκτηση» του ερωτικού συντρόφου.

Μια από τις πλέον νοσηρές παρενέργειες του αισθήματος του δεδομένου στο γάμο είναι το «δικαίωμα» στον –συχνά δημόσια εκτιθέμενο– αλληλοεξευτελισμό. Δεν βλέπω πια τηλεόραση, αλλά μου μετέφεραν το περιστατικό: Σε “talk show” ιδιωτικού καναλιού, μια φιλοξενούμενη ακούστηκε να περιγράφει ως εξής –υπό τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα ορνίθων που αποτελούσαν μέρος του ακροατηρίου– την «πληρωμένη» απάντηση στο σύζυγό της όταν εκείνος «τόλμησε» να διεκδικήσει ένα «αδιανόητο» προνόμιο:

– Ώπα, ρε μεγάλε, που θέλεις να έχεις και προσωπικό χρόνο!

Ομοίως ήρθε εις γνώση μου παλιότερα μια σκηνή σε εστιατόριο ξενοδοχείου, όταν ο σύζυγος παρακάλεσε ευγενικά τη σύντροφό του να του γεμίσει το πιάτο απ’ το μπουφέ:

– Πήγαινε φτιάξτο μόνος σου! Κουλός είσαι;

Δεν λείπουν, βέβαια, και οι συνήθεις χαρακτηρισμοί: «άχρηστε», «ανίκανε», «ανώριμε», κλπ., επικυρωμένοι συχνά μέσω συγκριτικών αναφορών σε άλλα, «αξιότερα» αρσενικά!

Οι άντρες, απ’ τη μεριά τους, επιλέγουν πιο «σοφιστικέ» τρόπους για να υποβαθμίσουν τις γυναίκες τους: Αφήνουν να υπονοηθεί (ενίοτε δημόσια!) πως είναι ερωτικά ψυχρές και «ανοργασμικές», ενώ δεν παραλείπουν να εκφράσουν ανοιχτά το θαυμασμό τους για άλλες γυναίκες που, υποτίθεται, πληρούν περισσότερο τα αισθητικά τους κριτήρια. Παράλληλα, αποδύονται σ’ έναν αγώνα διαρκούς επιβεβαίωσης ενός αενάως ανεπιβεβαίωτου ανδρισμού, ο οποίος αναζητά έξωθεν χορηγούμενα πιστοποιητικά… Τέλος, επιχειρούν να εξαγοράσουν τις γυναικείες συνειδήσεις και αποδοχές με υλικά αγαθά, ως αποζημίωση για την απουσία ουσιαστικής κατάθεσης, συμμετοχής κι ενδιαφέροντος!

Ατέρμων ο κατάλογος των λαθών που σκοτώνουν το ερωτικό συναίσθημα στο πλαίσιο του γάμου. Αφήνω όμως για το τέλος το κορυφαίο: Την αντίληψη πως, μέσα στο θεσμό, ο άλλος αυτοδίκαια γίνεται κτήμα μας! Έτσι, το θεωρούμε πολύ φυσικό να απαιτήσουμε να υποκαταστήσει τη βούλησή του με τη δική μας. Ξεχνούμε, εν τούτοις, πως ο έρωτας απαιτεί δύο ανεξάρτητες, ελεύθερες βουλήσεις για ν’ αναπτυχθεί, ενώ η ύπαρξη μιας μοναδικής δεν αντιστοιχεί σε ερωτική σχέση, αλλά μάλλον σε αυτοπάθεια…

Τελικά, λοιπόν, αληθεύει ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα; Η άποψή μου είναι πως αυτός τούτος ο θεσμός στερείται… δολοφονικών διαθέσεων και μεθοδεύσεων! Είναι η κακοδιαχείριση των ιδιαιτεροτήτων του θεσμού αυτού από τα συμβαλλόμενα μέρη που ευθύνεται για τη σταδιακή άμβλυνση, έως και την ολοκληρωτική εξανέμιση, των ερωτικών αισθημάτων. Εις επίρρωση των λεγομένων, θα επικαλεστώ προσωπικές μαρτυρίες: Έζησα για πολλά χρόνια στην Αμερική κοντά στους Μορμόνους, μια ιδιαίτερα συντηρητική κοινότητα. Οικογένειες με τέσσερα, πέντε ή έξι παιδιά δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Όσο κι αν φαντάζει απίστευτο για τα ελληνικά δεδομένα, είδα ζευγάρια σε τέτοιες οικογένειες να παραμένουν ερωτευμένα ως τα βαθιά γεράματα! Βασικά συστατικά της κοινής ζωής τους, ο αλληλοσεβασμός και η διαρκής ανανέωση της σχέσης με κάθε δημιουργικό τρόπο…

Ο γάμος, λοιπόν, δεν σκοτώνει τον έρωτα αλλά απλά ευνοεί συνθήκες αυτοχειρίας του, με αυτουργούς τους ίδιους τους εραστές. Και, θα το πω ωμά: ένας νεκρός από συναισθήματα γάμος δεν έχει λόγους ύπαρξης! Ένας έντιμος και αξιοπρεπής διαχωρισμός είναι σαφώς προτιμότερος και λιγότερο φθοροποιός από έναν διαρκή αλληλοεξευτελισμό και μια ατέρμονη ηθική αλληλοεξόντωση…

Aixmi.gr

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

Τάσος Αθανασιάδης - Συνέντευξη

Συνέντευξη του συγγραφέα Τάσου Αθανασιάδη στην εκπομπή Νυχτερινός Επισκέπτης. Έγινε γνωστός από τα έργα του Οι Φρουροί της Αχαΐας (δίτομο μυθιστόρημα, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών Ιδρύματος Ουράνη), Οι Πανθέοι (μυθιστορηματική τριλογία σε 4 τόμους, βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Αίθουσα του θρόνου (κρατικό βραβείο μυθιστορήματος) και Τα παιδιά της Νιόβης. Τα έργα αυτά μεταφέρθηκαν και στην ελληνική τηλεόραση.


Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Απλά υπέροχο...

Δείτε το! Πήρε το πρώτο βραβείο στο παγκόσμιο φεστιβάλ τρίλεπτων ταινιών

Posted by Thanasis Komnis on Wednesday, February 29, 2012

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΠΙΑΝΟ...


Μια ιστορία της Φέφης Παπαλάμπρου

Όταν ήθελε να σκεφθεί, συνήθιζε να βγαίνει τα μεσάνυχτα, την ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα.
Ήταν ένα παραμύθι για μάγισσες και φαντάσματα που της έλεγαν μικρή, λίγο πριν κοιμηθεί και η φαντασία της οργίαζε.
Όταν μεγάλωσε, συνέχισε να ψάχνει τα φαντάσματα, θέλοντας να ξεφύγει από την πραγματικότητα.
Εκείνο το βράδυ, μπήκε σε ένα μικρό μπαράκι, λες και την καλούσε ο ήχος του πιάνου, που χάιδεψε απαλά τα αυτιά της.
Πήρε ένα ποτό και χάθηκε στις σκέψεις της, δεν κοίταξε τον πιανίστα, η μεγάλη διαίσθησή της της έλεγε ότι αυτό το πιάνο έψαχνε το άγγιγμα κάποιου άλλου πιανίστα.
Εκείνου, του σχεδόν άγνωστου της, που κάποια μέρα της είπε ότι φεύγοντας για μια άλλη Ήπειρο, άφησε το πιάνο του, για να το επαναλάβει για δεύτερη φορά στην επιστροφή του.
Κατάλαβα ότι θα τον πόνεσε, αλλά δεν το είπε, κρατάει πολλά μέσα του, αλλά περισσότερο αισθάνθηκα το λυγμό του πιάνου, γιατί κάθε χέρι που το αγγίζει ζει και μια ξεχωριστή ηδονή.
Το καταλαβαίνεις, κάθε ήχος του είναι μοναδικός. Άλλοτε σε ταξιδεύει, άλλοτε παραδίνεσαι, άλλοτε κάνεις τα πιο τολμηρά όνειρα και κάποτε πνίγεσαι στο δάκρυ.
Άγνωστε πιανίστα, πόσα βράδια άραγε δραπέτευσες από τον εαυτό σου, πόσες φορές χάιδεψες τα πλήκτρα, όπως θα χάιδευες το πιο ποθητό κορμί μιας αγαπημένης, πόσες φορές θα βυθίστηκες στη θλίψη για χαμένα όνειρα, πόσες φορές θα χτύπησες τα πλήκτρα σε ένα ξέσπασμα για την αδικία αυτού του κόσμου.
Άφησες ένα κομμάτι του εαυτού σου στο πιάνο που εγκατέλειψες και αυτό θα σου λείπει πάντα.
Δεν σου κάνω κριτική, με ποιο δικαίωμα άλλωστε, με ποια προσόντα θα κρίνω εγώ εσένα.
Την ψυχή μου ανοίγω απλώς με ένα τυχαίο ερέθισμα που λέγεται ….40 !
Ξέρω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, διαφορετικά δεν θα βρισκόμουν απόψε εδώ, να κάνω συντροφιά στο πιάνο που άφησες και να του πω τα νέα σου.
Έφθασε ψηλά, ήταν η πρώτη λέξη που του είπα, αλλά δεν καταδέχεται να το αποδεχθεί.
Συνεχώς κάτι ψάχνει, σαν να μην τον ικανοποιεί τίποτα.
Προσφέρει γνώση με πολύ αγάπη και σεβασμό στα μεγάλα παιδιά.
Τον ενδιαφέρει η κοινωνία και παίρνει θέση σε όλα τα θέματα με θάρρος για τη γνώμη του. Δεν φοβάται να εκτεθεί γράφοντας από μία ιστορία – παραμύθι έως ένα σοβαρό επιστημονικό θέμα. Γράφει, γράφει συνεχώς και εκεί που νομίζεις ότι δεν εστιάζει κάπου την προσοχή του, τα έχει δει όλα και κάθε τι, είναι και ένα νέο ερέθισμα γι΄ αυτόν.
Γράφει πολύ ωραία ποιήματα αλλά τα κρατάει για τον εαυτό του, αγαπάει την Αθήνα και την μισεί ταυτόχρονα για την κατάντια της.
Φωτογραφίζει σαν επαγγελματίας, αλλά μόνο ό,τι έχει συναίσθημα και διηγείται μια ιστορία.
Αποφεύγει το ανθρώπινο στοιχείο στις φωτογραφίες του, μόνο τα πουλιά αγαπάει.
Σπάνια θα δεις φωτογραφία του με ανθρώπινο στοιχείο, ελάχιστες φορές η μόνη πινελιά, η γυναίκα της ζωής του.
Τον μαγεύουν τα ηλιοβασιλέματα και τα φουρτουνιασμένα κύματα που σμιλεύουν τα βράχια.
Ακούει κλασσική μουσική, όπως έχει δηλώσει, και μόνο μια φορά διάβασα ότι ενθουσιάστηκε με το πολιτικό τραγούδι.
Είναι ένας πολυγράμμων άνθρωπος πολύ σημαντικός.
Δηλώνει δεν είναι τίποτα σπουδαίο και σε φέρνει σε δύσκολη θέση γιατί νοιώθεις πόσο λίγος είσαι μπροστά του.
Είναι φιλικός και απόμακρος ταυτόχρονα, δεν ξέρω αν προφυλάσσεται από τους άλλους ή προφυλάττει τον ίδιο τον εαυτό του και τις ευαισθησίες του.
Δεν ξέρω αν μείνει ποτέ ικανοποιημένος με όσα έχει κάνει και θα κάνει.
Είναι δημιουργικός και αγαπάει με πάθος το κίτρινο χρώμα.
Έχω την τιμή να δηλώνω φίλη του με τη συμβολή της τεχνολογίας.
Δεν γνωρίζω περισσότερα να σου πω και αυτά από ό,τι είδα και διάβασα.
Είμαι σίγουρη ότι θα σε σκέπτεται και θα έχετε τη δική σας μυστική επικοινωνία.
Εγώ περαστική ήμουν απόψε από εδώ και σου είπα τα νέα του…
Ξημέρωσε... σηκώθηκα να φύγω… δεν μπορούσα… τα βήματα μου με γύρισαν πίσω και με ένα χάδι παρηγόρησα το πιάνο στη γωνία…

Φέφη Παπαλάμπρου

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Πολιτικό Τραγούδι – Ηλιούπολη 15-11-2014

Πολιτιστικός Σύλλογος Αγ. Κωνσταντίνου «ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ»

Μουσικο-Θεατρική εκδήλωση για το Πολιτικό Τραγούδι

Σάββατο 15 Νοέμβρη 2014, Θεατρική Αίθουσα Δημαρχείου Ηλιούπολης

Επιλογή τραγουδιών, Ενορχήστρωση, Διδασκαλία και Διεύθυνση χορωδίας: Σοφία Καμαγιάννη

Επιμέλεια κειμένων, Καλλιτεχνική και Σκηνοθετική επιμέλεια: Βάσω Φλώρου

ΧΟΡΩΔΙΑ:
Βαλιμίτη Κούλα, Βιάζης Μιχάλης, Γκάζικας Πάνος, Δέτση Ελένη, Ευαγγέλου Κική, Καραγιάννης Νίκος, Καραγιάννη Σοφία, Καραπαναγιώτου Μαρία, Κάρουλα Αιμιλία, Κολομβούνη Χρύσα, Κούκουρα Γεωργία, Κούσουλα Ελένη, Κωστόπουλος Βαγγέλης, Μαργαρώνη Ελένη, Μαργαρώνη Λένια, Μόσχου Άννα, Μπάτση Αγγελική, Μπουλμπασά Καίτη, Πετρίδου Θεοδοσία, Ροντογιάννη Άννα, Σαντοριναίου Ξένια, Σκαροπούλου Ειρήνη, Σκαρόπουλος Λευτέρης, Σπυροπούλου Μαρία, Σωτηριάδου Ελισσάβετ, Ταγαρά Άννα, Τσαμουρτζόγλου Ελένη, Φρατζέτης Μιχάλης, Φωτιάδου Πόπη

ΟΡΧΗΣΤΡΑ:
Ιρίνα Δημάκη: Τσέλο
Νίκος Σκουράκης: Πιάνο
Βασίλης Κωστόπουλος: Κιθάρα
Γιάννης Μπαξεβάνης: Μπουζούκι
Από την ομάδα μουσικής για μη μουσικούς του Συλλόγου: Αλεξίου Μπέτυ, Πάνου Σοφία, Περδικάκη Βίκη, Φρατζέτη Ελισσάβετ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ:
Μαργαρώνη Ελένη, Μαργαρώνη Λένια, Καραγιάννης Νίκος, Κορρές Παύλος («νέος»), Καρύδης Λεωνίδας («παππούς»)

ΔΡΩΜΕΝΑ:
Κείμενα «Λευκής Μάσκας»: Βάσω Φλώρου
Απόδοση: Ελένη Καραμολέγκου, Αγγελική Σκαροπούλου, Ρόζα Φλωράτου

Κριτική Παράστασης στο Aixmi.gr:
http://www.aixmi.gr/index.php/politikotragoudihlioupol/