Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Αδέσποτα πλάσματα...


Από την αναγνώστρια ΠΟΛΥΤΙΜΗ

Επιστρέφοντας από τη δουλειά το μεσημέρι, στη διασταύρωση, στο Δημοτικό Θέατρο, ένα σκυλί προσπαθεί να περάσει απέναντι...

Δύσκολο εγχείρημα, τολμηρό... Κάθε του βήμα τρομαγμένο, ένα βήμα - μία κίνηση προς τα πίσω... αλλά είναι αργά πια. Κι άλλα αυτοκίνητα πίσω του. Τρομοκρατημένο το κακόμοιρο κάνει δυο βήματα, σταματάει, συνεχίζει, μοιάζει με ποδοσφαιριστή που κάνει τρίπλες προκειμένου να αποφύγει τον αντίπαλο, με τη βασική διαφορά ότι το βλέμμα του είναι τρομοκρατημένο, κανένα ίχνος διασκέδασης για αυτό το... παιχνίδι!

Ξαφνικά με πλημμύρισε απέραντη θλίψη. Κάπου το ξέρω εγώ αυτό το βλέμμα, οι ρωγμές στα μάτια του γνώριμες, οικείες. Ο πανικός του, αυτό είναι! Το έχω νιώσει και εγώ αυτό το συναίσθημα σ' αυτή την απρόσωπη πόλη. Είμαστε τόσο μικροί μέσα στο χάος, τόσο απροστάτευτοι. Όλοι είναι τόσο βιαστικοί, τόσο απασχολημένοι. Μπορεί να σε πατήσουν, να σε χτυπήσουν, να σε αγνοήσουν ακόμα και αν τους έχεις ανάγκη... Η ανθρωπιά ξεφτίζει, χάνεται σταδιακά... Φαίνεται πως έχουμε μπει σε ένα ορμητικό ποτάμι που μεταφέρει λάσπη, ξύλα και μπάζα. Το καθαρό νερό δεν υπάρχει πια! Και, ως γνωστόν, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, δεν αλλάζει φορά, το πολύ-πολύ να στερέψει. Ακόμα και τότε, όμως, τα ξύλα και τα μπάζα μένουν...

ΠΟΛΥΤΙΜΗ

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Τι καλά που θα ήταν να μη φοβόμαστε...


Από την αναγνώστρια Πολυτίμη έλαβα ένα mail που μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι αυτό που θεωρούμε δεδομένο κι αυτονόητο: πως είμαστε άνθρωποι!

Καλησπέρα. 
Απόψε ήμουν με μια φίλη στο Μοναστηράκι. Πίναμε τα ροφήματα μας και ξαφνικά μια γάτα άρχισε να διαμαρτύρεται κάτω από την καρέκλα της φίλης. Της λέω να σηκωθεί και παρατηρώ ότι η γάτα έχει μπερδευτεί στα μεταλλικά μέρη της καρέκλας και δε μπορεί να βγει.. Θέλω να τη βγάλω αλλά φοβάμαι ότι θα με γρατζουνίσει... Τελικά το επιχειρώ και τη βγάζω. Έμεινε ακίνητη, ήταν άρρωστη. Δεν μπορούσε να περπατήσει η καημενούλα, παραπατούσε. Σκέφτηκα να την πάρω, να την πάω στο γιατρό. Μετά σκέφτηκα το σκύλο μου, δεν θα την άφηνε ήσυχη λεπτό... Καθώς σκεφτόμουν αυτά περνά ένα ζευγάρι, σταματούν, η κοπέλα τη χαϊδεύει, τηλεφωνεί, τελικά την παίρνουν μαζί! Μένω με ένα χαμόγελο στα χείλη να σκέφτομαι πως δεν έχουν όλα χαθεί. Πως όταν οι άνθρωποι θέλουν, είναι πολύ τρυφεροί, πολύ ζεστοί... Τι καλά που θα ήταν όπως απλώσαμε το χέρι στη γάτα να το κάναμε και για κάποιον άστεγο... Τι καλά που θα ήταν να μη φοβόμαστε...
Πολυτίμη

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Εικόνες μιας πόλης… #7


Κι η νύχτα πέρασε γοργά,
κι η μνήμη με τις πρέπουσες
δεν πρόκαμε τιμές
να θάψει τους νεκρούς της…

(«Νεκρή πολιτεία», απόσπασμα)

Aixmi.gr

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Το «δικαίωμα» στην ποίηση…

Ποιοι δικαιούνται να γράφουν ποίηση; Το ερώτημα, εκφρασμένο αρνητικά – μα ισοδύναμα – εμπεριέχει τον υπαινιγμό ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν δικαιούνται να εκφράζονται μέσω της ποίησης. Πέραν από την αμφισβήτηση της ελευθερίας της έκφρασης, μια τέτοια θέση συνιστά απειλή και για την ίδια την αυθεντικότητα της ποίησης: Αν τεθούν δεοντολογικές προϋποθέσεις που οριοθετούν το δικαίωμα στην ποίηση, τότε αυτή προσφέρεται βορά στην ηθικολογία. Κι ανοίγει διάπλατα η κερκόπορτα της Τέχνης στην υποκρισία του καθωσπρεπισμού…

Γράφω αυτές τις σκέψεις με αφορμή τον σκεπτικισμό με τον οποίο κάποιοι ιδεολογικοί κύκλοι υποδέχθηκαν την έκδοση της ποιητικής συλλογής «ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ». Οι ενστάσεις δεν είχαν λογοτεχνική αφετηρία, αφού η ποιητική αξία του έργου είναι αδιαμφισβήτητη.

Το πρόβλημα ήταν αλλού...

Διαβάστε τη συνέχεια...

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Εικόνες μιας πόλης… #6


Φωτισμένος…

Μη ρωτηθείς ποτέ οι δρόμοι αυτοί πού οδηγούν,
απλά περπάτα τους!
Ίσως να βγάζουν πάλι εκεί που κάποτε ξεκίνησες.
Μα ο ίδιος πια δε θα ‘σαι…

(Ντίνος Πυργιώτης, ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ…)

Photo: Δρόμος στου Φιλοπάππου

Aixmi.gr