Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Αυτά που αφήσαμε να ξεθωριάσουν...

Συχνά ενοχοποιούμε το χρόνο για όλα όσα χάσαμε. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι αμείλικτοι φυσικοί νόμοι αλλοιώνουν ή καταστρέφουν πολλά απ' αυτά που αγαπάμε. Όμως, ο χρόνος είναι η αρένα όπου λαμβάνουν χώρα και οι δικές μας επιλογές. Κι αν αυτές καταλήγουν σε οδυνηρές απώλειες, ας μην αναζητούμε αλλού τους ενόχους...

Αντιθέσεις
(Για όσους δήθεν υπήρξαν...)

Κάποτε έμενες αλλού...
Και κάποιες νύχτες πρόβαλλες
γυρεύοντας μια ανάσα οξυγόνο,
κυνηγημένη απ’ τη λογική
που μάταια σ’ αναζητούσε...

...Τότε, κοντά σου εγώ γινόμουν
ήρωας μυθικός του σινεμά
πιο πάνω απ’ τον κόσμο αυτό,
που η μικρή μου η καθημερινότητα
πια δε με χωρούσε!

Κάποτε τη ζωή μας
τόσο βολικά την κλείσαμε
μες στο κελί μιας φυλακής...
Και περιμέναμ’ ένα σήμα,
κάποιο μήνυμα που, σαν κλειδί
για λίγο θ’ άνοιγε την πόρτα...

...Τότε, που τα ταξίδια μας
τα κάναμε στα όνειρα
χωρίς να διαφωνούμε
για το χρώμα των αποσκευών,
κι η βόλτα στην πλατεία
ήταν μια βόλτα ως το φεγγάρι!

Κάποτε οι αλήθειες μας
ανθούσαν στις σκιές...
Μέρες που διάβαιναν
σε εύγλωττη σιωπή,
λόγια που μόνο ήταν ματιές
δίχως φθαρμένες λέξεις, καθημερινές...

...Τότε, που μεθυσμένοι απ’ τους καιρούς
την πιο ωραία ποίησή μας γράψαμε
για να μιλήσουμε γι’ αυτά
που δε μπορούσανε αλλιώς να ειπωθούν.

Τι μ’ έπιασε... Μα δεν ακούς;
Τόσες φορές σου το ’χω πει,
πάρε αυτό το πράμα από κει,
θα μου χαλάσεις το έπιπλο!

(Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου