Παντελή Χορν: "Φλαντρώ" (1925)

Η "Φλαντρώ" είναι θεατρικό έργο του Παντελή Χορν, γραμμένο το 1925.

Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μίνα Χειμώνα (Φλαντρώ), Πέτρος Νάκος (Nότης Σερδάρης), Aγγελική Κοντού (Μυρτώ), Άντα Κουγιά (Γαρουφαλλιά), Μυρτώ Αργυροπούλου - Παπά (Χρύσω), Παύλος Εμμανουηλίδης (Λευτέρης Ζατούνης).

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα: "Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"

Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος 

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μούλιος 

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

 

Παντελή Χορν: "Το Μελτεμάκι"

Παίζουν: Πέμυ Ζούνη, Γιάννης Μόρτζος, Μελίνα Μποτέλη, Άννα Βαγενά, Ράνια Οικονομίδου, Τάσος Περζικιανίδης

Σκηνοθεσία: Ανδρέας Αντωνιάδης

«ΟΛΕΑΝΝΑ»: Πολιτική ορθότητα και παιχνίδια εξουσίας

Θέατρο

Βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες στο θέατρο OLVIO, στον Βοτανικό, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση της «ΟΛΕΑΝΝΑ» (Oleanna) του David Mamet. Η μετάφραση και η σκηνοθεσία ανήκουν στον Νικορέστη Χανιωτάκη, ενώ τους δύο – και μοναδικούς – ρόλους του έργου ερμηνεύουν ο Δημήτρης Πετρόπουλος και η Κατερίνα Παπουτσάκη.

Ομολογώ ότι πήγα στο θέατρο με ένα αίσθημα αμφισβήτησης για τη δυνατότητα αυθεντικής μεταφοράς του πρωτότυπου κειμένου στην ελληνική γλώσσα. Οι διάλογοι του Mamet, που στο μεγαλύτερο μέρος παραπέμπουν σε παράλληλους μονόλογους δύο νευρωτικών που αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απαιτούν μεγάλη δεξιότητα από τον μεταφραστή (για να μην αναφερθώ και στη δυσκολία απόδοσής τους από τους ηθοποιούς).

Συνάντησα στο φουαγιέ πριν την παράσταση τον Δημήτρη Πετρόπουλο και τον ρώτησα πόσο εύκολο είναι, τελικά, να αποδοθεί ο Mamet στα ελληνικά. Μου απάντησε μονολεκτικά, με θυμόσοφο χιούμορ: «Κόλαση!» Πήραμε τους καφέδες μας και συνεχίσαμε την κουβέντα στην όμορφη αυλή στο πίσω μέρος του θεάτρου.

Του ανέφερα ότι είχα πάει εκεί αναμένοντας, κατά κύριο λόγο, να δω μια καυστική σάτιρα πάνω στην πολιτική ορθότητα. «Όχι μόνο», απάντησε. «Είναι εξίσου κι ένα σχόλιο πάνω στην αδυναμία επικοινωνίας, αλλά και τις σχέσεις εξουσίας, ανάμεσα στους ανθρώπους.» Και, μιλώντας για επικοινωνία, βρήκε την ευκαιρία να μου επισημάνει το πόσο σημαντική είναι αυτή ανάμεσα στον ηθοποιό και το κοινό. «Το κοινό δίνει σε εμάς την ενέργεια που έχουμε ανάγκη για να παίξουμε σωστά τους ρόλους», ομολόγησε.

Αντιγράφω από το πρόγραμμα του OLVIO:

Ο Δημήτρης Πετρόπουλος στο ρόλο του Καθηγητή Πανεπιστημίου, και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης. (…) Στην «Ολεάννα», ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα. Γραμμένη το 1992, η «Ολεάννα» ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theater σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Νόμπελ, Χάρολντ Πίντερ. Το 1994 ο ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο, με τον ομώνυμο τίτλο.

Ομολογώ ότι εντυπωσιαστήκαμε, τελικά, τόσο από τη διατήρηση της αυθεντικότητας των πρωτότυπων διαλόγων στη μεταφορά τους στην ελληνική γλώσσα, όσο και από τις εξαιρετικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών σε δύο ιδιαίτερα απαιτητικούς – σε λόγο και κίνηση – ρόλους.

Αν κάτι θα μπορούσαμε να επισημάνουμε ως λεπτομέρεια, έχει να κάνει με τη διδασκαλία και τη σκηνοθετική καθοδήγηση του γυναικείου ρόλου. Το παίξιμο της ηθοποιού στην πρώτη πράξη θα μπορούσε ίσως να είναι λίγο πιο συγκρατημένο, πιο «μαζεμένο», κι ο ρυθμός της να είναι, γενικά, λιγότερο νευρώδης, έτσι ώστε να μην προδίδεται εξαρχής ο κρυμμένος δυναμισμός της ηρωίδας που θα τη μετατρέψει στο τέλος από θύμα σε θύτη. Αυτό, φυσικά, σε τίποτα δεν μειώνει την ερμηνεία της κυρίας Παπουτσάκη, που ήταν πάρα πολύ καλή, ιδιαίτερα στο τελευταίο και πιο απαιτητικό μέρος του έργου!

Ο Mamet υπήρξε προφητικός στο πού θα μπορούσαν να οδηγήσουν οι καταχρήσεις της πολιτικής ορθότητας στην Αμερική, ενός φαινομένου ενδημικού στον ακαδημαϊκό, κυρίως, χώρο αλλά με τάσεις εξάπλωσης στο σύνολο της κοινωνίας. Ώσπου η κοινωνία, τελικά, αντέδρασε με τρόπο ανώριμο και επιπόλαιο, φέρνοντας στην εξουσία τον πιο χυδαίο λαϊκισμό ως αντίδοτο στην πολιτική ορθότητα. Το θέμα αυτό το αναπτύξαμε σε προηγούμενα κείμενά μας [1,2].

Αξίζει, λοιπόν, μια βόλτα ως τον Βοτανικό για να δείτε ένα αληθινά δυνατό θεατρικό έργο, σε ένα χώρο καλαίσθητο και φιλόξενο. Απ’ ό,τι πληροφορηθήκαμε, έχετε καιρό ως το Πάσχα!

Αναφορές

[1] http://www.aixmi.gr/index.php/otan-i-politiki-oryhotita-ginetai/

[2] http://www.aixmi.gr/index.php/ta-prosopa-tou/

Aixmi.gr

Alejandro Casona: "Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια" (Los árboles mueren de pie)

Alejandro Casona: "Βάρκα δίχως ψαρά" (La barca sin pescador)

Το αριστουργηματικό θεατρικό έργο του Alejandro Casona (1903-1965), "Βάρκα δίχως ψαρά", σε ελληνική ραδιοφωνική διασκευή ως "ντουμπλάρισμα" σε ισπανική θεατρική παράσταση.

Σε ένα από τα κορυφαία έργα θεατρικής φιλοσοφίας του 20ού αιώνα, ο Αλεχάντρο Κασόνα εξετάζει το ζήτημα της ηθικής της πρόθεσης. Παραπέμπει στον Φάουστ αλλά "σκάβει" σε βαθύτερα και σκοτεινότερα ένστικτα του ανθρώπου που τον οδηγούν στο έγκλημα (και μάλιστα με τα ταπεινότερα των ελατηρίων) δίχως ίχνος ηθικής αναστολής. Ο Κασόνα, όμως, επιλέγει να κλείσει το δράμα με ένα αισιόδοξο μήνυμα: ότι, στο βάθος της ανθρώπινης συνείδησης υπάρχει πάντα - εν υπνώσει, έστω - το καλό. Κι αυτό είναι που στο τέλος θριαμβεύει!

Ο δημιουργός ισορροπεί επιδέξια ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, με τη δεύτερη συνιστώσα να εκφράζεται με την αποθέωση του παράλογου: Ο ίδιος ο Διάβολος, σε ρόλο τέλειου ηθικολόγου, διδάσκει στον άνθρωπο το καλό και την αρετή, δίνοντάς του ένα ανεπανάληπτο μάθημα ηθικής!

Γιώργος Παππάς (1909-1958): Ένας ευπατρίδης του Ελληνικού θεάτρου και σινεμά!

Ο Γιώργος Παππάς ήταν Έλληνας δραματικός ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1909. Ήταν γιος του δημοσιογράφου Σπυρίδωνα Παππά και της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου, που έγινε γνωστή με το ψευδώνυμο "Μυρτιώτισσα". Σπούδασε στην Ελβετία όπου και έλαβε δίπλωμα Γεωπονικής, και επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών απ΄ όπου και ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία, την οποία όμως και εγκατέλειψε όταν εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ στο έργο "Κύκνος" του Σόμερσετ Μωμ και αργότερα ως συνθιασάρχης με τους θιάσους της Κυβέλης, της Κοτοπούλη κ.ά.
Ο Γιώργος Παππάς χρημάτισε στη συνέχεια μέλος του θιάσου του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών, παίζοντας πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αλλά και ο ίδιος, στη διάρκεια της Κατοχής, διετέλεσε θιασάρχης με την Βάσω Μανωλίδου, τον Βεάκη και τον Δενδραμή. Μετά τον πόλεμο συνεργάστηκε με την Κατερίνα και με τον θίασο Λαμπέτη - Χορν, ενώ ανέλαβε και καθηγητής της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου. Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε στα έργα "Έγκλημα και Τιμωρία", "Δον Ζουάν", "Καίσαρ και Κλεοπάτρα", "Αγία Ιωάννα", "Ευαγγελισμός" κ.ά.

Τιμήθηκε με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής για τη προσφορά του στο γαλλικό θέατρο. Μετέφρασε πολλά θεατρικά έργα, αρκετά από τα οποία και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Πέθανε νέος, στις 3 Μαΐου του 1958, λίγους μήνες μετά την πρώτη προβολή της τελευταίας του ταινίας "Ο Άνθρωπος του Τραίνου".

(Πηγή: teokon-artschool.gr)

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.matia.gr/7/73/7307/7307_1_14.html (Βιογραφικά στοιχεία)

http://allilografia.blogspot.com/2009/03/blog-post.html (Γράμμα προς την Μυρτιώτισσα) 

Μια "Φουρκέτα" που διασκεδάζει, συγκινεί και προβληματίζει!

Απολαύσαμε χθες μια εκπληκτική θεατρική δημιουργία στο "ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ", στου Ψυρρή. Η "Φουρκέτα" μας διασκέδασε αλλά και μας συγκίνησε, αφού το έργο ακροβατεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, τόσο που τελικά ξεχνάς τις ετικέτες και μένεις απλά να θαυμάζεις το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Αυτό που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια, τόσο ερμηνευτικά όσο και σκηνοθετικά. Το τραγούδι της Βικτώριας Ταγκούλη μας μάγεψε. Τόσο απλά!

Ανάλυση - Πληροφορίες από ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ:

Τρίτη χρονιά για τη Φουρκέτα, το επιτυχημένο έργο της Ελένης Γκασούκα, που μετά τους Ήρωες, σε αυτό της το έργο της μεταφέρει την ατμόσφαιρα του καμπαρέ μέσα στην ελληνική οικογένεια.
Μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, με πρωταγωνιστές τη σάτιρα, το λυρισμό, την ποίηση και την αλληγορία που εναλλάσσονται σε ένα θεατρικό παιχνίδι.
Πρωταγωνίστρια η Αλίκη, μια γυναίκα που ζει στη δίνη των ερωτήσεων και των προβλημάτων μιας σύγχρονης οικογένειας.
Γιατί η Αλίκη πρέπει να ξέρει τα πάντα για τα ναρκωτικά αφού ποτέ της δεν έχει δοκιμάσει;
Γιατί να πρέπει η Αλίκη να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο την επιτροπή απαλλαγών του στρατού αφού είναι γυναίκα;
Γιατί η Αλίκη να νοιώθει ενοχή απέναντι σ΄έναν άντρα που ποτέ δεν απάτησε;
Γιατί να πρέπει η Αλίκη να παρηγορήσει τους άλλους, ενώ η ίδια χάνεται;
Η Αλίκη είναι λογίστρια. Ή μάλλον ήταν. Η οικονομική κρίση της χτύπησε την πόρτα πρώτη και καλύτερη.
Πίσω από την πόρτα αυτή, βλέπει με καινούριο μάτι την οικογένεια της.
Άλλοι άνθρωποι......... οι δικοί της........ είναι άλλοι.
Υπολογίζει τις λίγες μέρες που απομείναν και πρέπει να «χορέψει». Θα χορέψει και θα πει κι ένα τραγούδι.

Πρωταγωνιστούν: Μαρία Καβογιάννη, Κώστας Κόκλας, Θανάσης Αλευράς, Μπάμπης Γιωτόπουλος Ματίνα Νικολάου, Λευτέρης Βασιλάκης.
Τραγουδάει η Βικτώρια Ταγκούλη

Σκηνοθεσία: Ελένη Γκασούκα
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική Επιμέλεια: Πάνος Σουρούνης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Σπύρος Κωτσόπουλος

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη: 18:45
Πέμπτη: 21:30 (λαϊκή)
Σάββατο: 21:30
Κυριακή: 18.45

ΕΜΠΟΡΙΚΟΝ
Σαρρή 11, Ψυρρή
210 3211750
Ημέρες και ώρες λειτουργίας ταμείων
Τρίτη έως Σάββατο 10.00 – 13.00 και 17.00 - 21.30
Κυριακή 12.00 - 21.30