Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Οι αποστάσεις που φέρνουν κοντά...

Περασμένα μεσάνυχτα, όπως και χθες. Ακούγεται πάλι τη γνώριμη ώρα ο ήχος του τηλεφώνου: "Θα έρθεις κι απόψε;" "Ετοιμάζομαι και φεύγω αμέσως. Άσε μισάνοιχτα..." Και αρχίζει ένα καινούργιο ταξίδι... στο όνειρο! Αφού οι αποστάσεις, σε όρους γεωγραφίας, είναι μεγάλες... πολύ μεγάλες...!

Η παραπάνω ιστορία, ενδεχομένως προϊόν διδακτικής επινόησης, είναι συνηθισμένη, ίσως ακόμα και τετριμμένη. Αυτό που της προσδίδει ένα κάποιο ενδιαφέρον είναι το τέλος της, τη στιγμή που η γεωγραφία προσφέρεται γενναιόδωρα, τελικά, να μηδενίσει το κοντέρ των αποστάσεων. Για να σβηστούν μονομιάς μέσ' στην αμηχανία των αναστολών και όλα εκείνα που ειπώθηκαν, όλα εκείνα που ακούστηκαν... Αλλά, όπως γράφαμε κι αλλού, τα μεγαλύτερα πάθη είν' αυτά που δεν βρήκαν διέξοδο. Πάθη του μυαλού, που τα γονιμοποιεί η φαντασία και τα δαφνοστεφανώνει το ψέμα (στον εαυτό μας, κυρίως)!

Χειμώνας
(Σ’ αυτούς που μάταια ονειρεύτηκαν...)

Γρήγορα ο ήχος σβήστηκε
των τραγουδιών που μου ‘στελνες
από τα κύματα,
μικρά, φθαρμένα σημειώματα
που πια δεν τα ‘χω...

Γρήγορα γύρισ’ ο καιρός...
Οι ανέμοι κόπασαν, και ο χειμώνας
- κείνα τα εμπνευσμένα λόγια
που σου σφύριζε να πεις -
δεν είναι πια εκεί...
Οι λέξεις χάθηκαν στης πόλης τη βουή,
γίναν κουβέντες καθημερινές
με δίχως νόημα, δεν τις ακούω...

Τους δρόμους τους παλιούς της θάλασσας
άσκοπα ψάχνω
να στέλνω αγκαλιές στο προσκεφάλι σου,
δε βρίσκει γέφυρες με τα νησιά
τα βράδια ο ίσκιος μου
για να σε συναντήσει.
Τις νύχτες μάταια
κάποιο κουδούνισμα γνωστό
να με ξυπνήσει περιμένω...

Ίσως και να ‘ταν λάθος
που ξαναβρεθήκαμε!
Μου έλειψ’ η απόσταση
που κάποτε κοντά μάς έφερνε,
μου έλειψαν οι μέρες
που τη μορφή σου τόσο ωραία και μακρινή
ζωγράφιζε ο άνεμος,
μου έλειψ’ η φωνή σου
τη νύχτα να ζητάει να μείνω
κι ας μην είμ’ εκεί...

Μου έλειψ’ ο χειμώνας που
για λίγο κάποτε μας ζέστανε...

(Ντίνος Πυργιώτης, ΑΠ' ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΟΥ )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου