Η πέμπτη φάλαγγα...

Στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, "Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο", ο Μάνος Κατράκης υποδύθηκε έναν γερμανόφιλο Έλληνα που, λίγο πριν τον πόλεμο του '40, μιλώντας για το αντι-φασιστικό συμμαχικό μπλοκ των ευρωπαϊκών χωρών (αλλά και την ίδια την Ελλάδα που δεν είχε πάρει αποστάσεις από αυτό), έλεγε:

Με ποιους πάνε να τα βάλουν, μωρέ, οι ανόητοι; Με τους Γερμανούς; Δεν βλέπουν ότι οι Γερμανοί νικάν παντού και θα κερδίσουν σίγουρα τον πόλεμο;

Και διαβάζω σήμερα posts από ρωσόψυχους με ελληνική ιθαγένεια, να γράφουν, παπαγαλίζοντας τον νεο-χιτλερικό δικτάτορα της Ρωσίας:

Με ποιον πάνε να τα βάλουν οι ηλίθιοι οι Ευρωπαίοι; Με τη Ρωσία; Η Ρωσία ποτέ δεν νικιέται. Θα τους στείλει όλους στην κόλαση!

Είναι οι ίδιοι που προσβάλλονται αν ακούσουν Έλληνες να μιλούν κατά της Ζαχάροβα, αλλά χειροκροτούν όταν η Ζαχάροβα απειλεί την Ελλάδα!

Βέβαια, όσοι έχουμε δει την ταινία του Δαλιανίδη θυμόμαστε τι ακριβώς έκανε ο χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Κατράκης, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα. Το κακό είναι ότι οι σύγχρονοι "Κατράκηδες" δεν είναι προϊόντα μυθοπλασίας αλλά υπαρκτά πρόσωπα. Και αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα των σύγχρονων ρωσο-ναζί...

Για κάτι τέτοιους "έλληνες", ο ασήμαντος στιχουργός έγραψε κάποτε:

"Εντός των τειχών" (2010)

Κοιτούσα πέρα απ’ το πέλαγο 

θαρρώντας πως οι οχτροί 

θα έρχονταν από μακριά. 

Μα ήταν μες στο ίδιο μου το περιβόλι...

Υ.Γ: Θα υποτιμήσω τη νοημοσύνη του αναγνώστη αν αρχίσω να εξηγώ ότι οι Ευρωπαίοι δεν "πάνε να τα βάλουν" με καμία Ρωσία, αλλά απλά οργανώνουν την άμυνά τους δια παν ενδεχόμενο. Βέβαια, οι ρωσόδουλοι θα προτιμούσαν η Ευρώπη να παραδοθεί άνευ αντιστάσεων στον εκλεκτό τους. Ο οποίος μας καθησυχάζει και πάλι ότι "δεν απειλεί καμία χώρα". Όπως έλεγε μέχρι και λίγο πριν εισβάλει στην Ουκρανία...

Οι «φιλελέδες» (sic) που τολμούν να κρίνουν τη Ρωσία!

Μετά από Ρωσική "ανθρωπιστική" παρέμβαση σε μαιευτήριο της Μαριούπολης...

Έχω έναν καλό φίλο (όχι μόνο διαδικτυακό αλλά και "επί του πεδίου"), δεινό χειριστή της ελληνικής γλώσσας στην αυθεντική της εκδοχή. Για παράδειγμα, χρησιμοποιεί στη γραφή του τους παραδοσιακούς τόνους και τα πνεύματα της προ-μονοτονικής εποχής.

Ο φίλος αυτός υποστηρίζει με θρησκευτικό (κυριολεκτικά) ζήλο τις θέσεις της Ρωσίας και το "δικαίωμά της" να διεξάγει κατακτητικούς πολέμους, αν αυτό θεωρεί ότι υπαγορεύουν τα "ιστορικά δίκια" της.

Παράλληλα, ο φίλος (και δεν είναι ο μόνος) βαφτίζει συλλήβδην "φιλελέδες" (=νεοφιλελεύθερους) όσους τολμούν να αρθρώνουν λόγο κατά του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Μάλιστα, ως καταληκτική  προτροπή προς τους άθλιους αυτούς χρησιμοποιεί την αρχαιοπρεπέστατη και αυθεντικά λόγια έκφραση "Οὔστ".

Καταρχάς - και για να είμαστε γραμματικώς εν τάξει - έχω την εντύπωση ότι η ορθή γραφή της λέξης "ουστ" είναι με δασεία αντί  ψιλής. Για παράδειγμα, λέμε "καθούστωση" (=βίαιη εκδίωξη) αντί "κατούστωση". Επίσης, "μεθούστωση" (=δίωξη εκ των υστέρων) αντί "μετούστωση". Κλπ.

Κατά δεύτερον (και επί προσωπικού), ως γνήσιος "φιλελές" - αφού ανησυχώ για τα δεδικασμένα που θα κληροδοτήσει στο διεθνές δίκαιο η αναθεωρητική πολεμική δράση της Ρωσίας, και τις συνέπειες που τυχόν θα υπάρξουν για τη χώρα μας - θα ήθελα να αφιερώσω, αναδρομικά, στον καλό φίλο ένα κείμενο του 2018, το οποίο τον δικαιώνει απόλυτα σε ό,τι αφορά την ακραιφνώς "φιλελέ" διαστροφή μου. Ακόμα και για το ευγενές και δικαιότατο "ουστ" (αλλά με δασεία)...

https://www.tovima.gr/2018/07/10/opinions/einai-ithikos-o-fileleytherismos/

Μια διχαστική «συμπεριληπτικότητα» στο Παρίσι

Παρακολουθώντας την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί αν το κεντρικό ζητούμενο της διοργάνωσης ήταν η προώθηση της ιδέας του αθλητισμού ή, αντίθετα, η προώθηση της ατζέντας της λεγόμενης "συμπεριληπτικότητας"...

 Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η κορυφαία διεθνής αθλητική συνάντηση. Σκοπός τους είναι να φέρουν κοντά τα έθνη, προάγοντας την ιδέα της παγκόσμιας ενότητας μέσω του αθλητικού ιδεώδους. Βασική επιδίωξη του θεσμού είναι η ενθάρρυνση της συμφιλίωσης και η άμβλυνση των διχαστικών αντιθέσεων μέσα στην ανθρώπινη κοινότητα.

Εν τούτοις, στο όνομα μίας αμφιλεγόμενης "συμπεριληπτικότητας", είδαμε κι εδώ να παρεισφρέει και να προβάλλεται επίσημα - και μάλιστα υπό μορφή ακραίας πρόκλησης - ένα ζήτημα που από τη φύση του έχει χωρίσει τη Δύση σε "woke" και "αντι-woke" στρατόπεδα, ενώ απειλεί να αποτελέσει αιτία για την άνοδο - ή επάνοδο - στην εξουσία επικίνδυνων λαϊκιστών με περιορισμένα έως ανύπαρκτα δημοκρατικά ανακλαστικά.

Όμως, ας δεχθούμε, χάριν συζητήσεως, ότι η "συμπεριληπτικότητα" είναι ένα θέμα που οφείλει να προβάλλεται ακόμα και σε αθλητικές συναντήσεις. Προσοχή: δεν εννοώ την αυτονόητη δυνατότητα συμμετοχής αθλητών με "ιδιαίτερα" χαρακτηριστικά, αλλά την αξιοποίηση των αγώνων για την προβολή κοινωνικών μηνυμάτων υπέρ της αποδοχής της διαφορετικότητας. Ερώτηση: Γιατί η "συμπεριληπτικότητα" καταλήγει να αφορά ένα και μόνο πεδίο, εκείνο των σεξουαλικών ταυτοτήτων; Και, στο κάτω-κάτω, ποιων βασικών δικαιωμάτων στερούνται σήμερα οι άνθρωποι στις δυτικές χώρες, λόγω των (όποιων) σεξουαλικών τους επιλογών; Άρα, ποιος ο λόγος να ενσωματωθούν "παρελάσεις υπερηφάνειας" (sic) στις τελετές έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων;

Αν η Επιτροπή των Ο.Α. θέλει να δώσει μηνύματα υπέρ της συμπερίληψης της διαφορετικότητας, υπάρχουν και άλλα ζητήματα, ακόμα πιο σοβαρά. Ενδεικτικά: 

1. Μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση για τα άτομα με κινητικά προβλήματα, που δικαιούνται να συμμετέχουν ισότιμα στον επαγγελματικό στίβο αλλά και να κινούνται με ασφάλεια στους δρόμους (χωρίς κάποιος ασυνείδητος να μπλοκάρει πάντα την πρόσβαση στο πεζοδρόμιο!).

2. Αυξημένη ευαισθητοποίηση, επίσης, για τα άτομα της τρίτης ηλικίας, που πρέπει να βρεθεί τρόπος να αισθάνονται ενεργοί πολίτες και όχι απόμαχοι της ζωής (με ό,τι δυσάρεστο μπορεί να επιφέρει ένα διαβρωτικό αίσθημα κατάθλιψης...).

3. Ισότιμη και δίκαιη μεταχείριση του νόμιμου μετανάστη, που έχει ενσωματωθεί πλήρως στη δυτική κοινωνία και δεν εργάζεται υπόγεια για την αποδόμηση των θεμελιωδών αξιών της.

Αυτό που επισημάνθηκε από πολλούς σχολιαστές είναι ότι η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι έβαλε τον αθλητή σε δεύτερο πλάνο, αφού σε πρώτο πλάνο τέθηκε ο κοινωνικός ακτιβιστής. Και μάλιστα, σε ένα πεδίο όπου ο ακτιβισμός μοιάζει με παραβίαση ανοικτής θύρας, αφού κανένα σχετικό κοινωνικό δικαίωμα δεν αμφισβητείται και δεν απειλείται σήμερα. Για να μην πω ότι διώκονται απηνώς από την "αστυνομία" των social media όσοι τολμούν να εκφράσουν απόψεις που αποκλίνουν από τα δόγματα του "δικαιωματισμού"!

Τελικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο Παρίσι διαπράχθηκε ένα αναμφισβήτητο ατόπημα: Στο όνομα της συμπερίληψης, δόθηκε χώρος στην πρόκληση. Κι αυτό θα τροφοδοτήσει και θα ενισχύσει τον διχασμό που ήδη έχει επιφέρει στις κοινωνίες της Δύσης η υπερ-προβολή της woke κουλτούρας. Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν αρμόζει σε έναν θεσμό που στοχεύει στη συμφιλίωση, όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Αμφιβάλλω, εν τούτοις, αν τις συνέπειες αυτού του διχασμού είναι σε θέση να προβλέψουν - ή, έχουν τη διάθεση να αποτρέψουν - οι δυτικές ηγεσίες. Πολύ φοβάμαι ότι θα τις μετρήσουν επώδυνα κατόπιν εορτής, στη μορφή εκλογικών αποτελεσμάτων που οι περισσότεροι απευχόμαστε και σε λίγους θα αρέσουν...

Αυτοαναίρεση της πολιτικής ορθότητας στο Παρίσι

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

 

Δεν έχω κρύψει ότι δεν διατηρώ αγαθές σχέσεις με τη θρησκεία. Όμως, όπως θα μπορούσε να είχε πει - μα δεν το είπε, τελικά - ο Βολταίρος, αισθάνομαι την ανάγκη να υπερασπιστώ εκείνο με το οποίο διαφωνώ, όταν αυτό δέχεται ανοίκειες προσβολές. Και μάλιστα, από κάποιους που έχουν αναγάγει την επιβολή της αποδοχής του διαφορετικού σε κοινωνική σταυροφορία, αν όχι σε λόγο ύπαρξης!

Το δόγμα της "πολιτικής ορθότητας" αναπτύχθηκε ως αμυντικός μηχανισμός ενάντια σε κάθε μορφή προσβολής της διαφορετικότητας. Όπως ήταν φυσικό, το δόγμα αγκαλιάστηκε ασμένως από την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Με αποτέλεσμα να είναι σήμερα περισσότερο "ασφαλές" να εξυβρίσεις δημόσια τον ανώτατο άρχοντα της χώρας, απ' ό,τι να εκφράσεις έστω και υποψία αντίρρησης για την αισθητική των "παρελάσεων υπερηφάνειας" στην Αθήνα! 

Εν τούτοις, κατά την πρόσφατη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, είδαμε την ίδια την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα να παραβιάζει την πολιτική ορθότητα με τρόπο που προκάλεσε θλίψη (σε κάποιους, ίσως ακόμα και οργή). Με εμφανή στόχο την πρόκληση του χριστιανικού κόσμου μέσω της διακωμώδησης ενός εκ των σημαντικότερων συμβόλων του, εκπρόσωποι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας επιχείρησαν μία ζωντανή και μάλλον κακόγουστη παραποίηση του πίνακα "Μυστικός Δείπνος", του Λεονάρντο ντα Βίντσι, αντικαθιστώντας τα πρόσωπα με "Drag Queens".

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πράξη συνιστά βάναυση προσβολή ενάντια σε μία κοινωνική ομάδα - την χριστιανική - που, στα μάτια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, φαντάζει διαφορετική, καθώς δεν ασπάζεται τις κοινωνικές αντιλήψεις, τον τρόπο ζωής και την αισθητική της κοινότητας. Το ερώτημα, όμως, είναι αν το δόγμα της πολιτικής ορθότητας οφείλει να προστατεύει από εξωτερικές προσβολές κάθε μορφή διαφορετικότητας, ή περιορίζεται αλά καρτ στην προάσπιση των σεξουαλικών ταυτοτήτων.

Το ερώτημα είναι, φυσικά, ρητορικό, και κάθε απάντηση περιττεύει. Προκαλούν, όμως, αποτροπιασμό οι αντιδράσεις μερικών υποστηρικτών των ΛΟΑΤΚΙ, σε ενστάσεις όμοιες με αυτές που διατυπώσαμε παραπάνω. Παραθέτω, ενδεικτικά, μία χυδαία αντίδραση που "αλίευσα" στην πλατφόρμα "X", η οποία ήταν απάντηση σε σύντομη και μάλλον κόσμια ανάρτηση αναγνώστριας που εξέφρασε αντιρρήσεις για την κιτς παρωδία του "Μυστικού Δείπνου". Ζητώ συγνώμη για τις φραστικές ακρότητες, όμως τις διατηρώ (χωρίς "μπιπ" και αποσιωπητικά) για να συμβάλω στην αφύπνιση όλων μας απέναντι σε μία μορφή κοινωνικού διχασμού που κάποιοι δείχνουν να καλοδέχονται, αν όχι και να ενθαρρύνουν:

<< Έχεις πρόβλημα με τις Drag Queens, ή προσβλήθηκε η αρχαία προπαγάνδα της παρθένας που γκαστρώθηκε από κρίνο και γέννησε θαυματοποιό; Απλά δείχνεις τι αγράμματο, κομπλεξικό, ανήθικο φασιστοπούτανο είσαι! >>

Πικρές αλήθειες στο Σύνταγμα...

Τα τραίνα των Ναζί, παλαιών και νεότερων...

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην εξωτερική όψη πολλών τραίνων που μετέφεραν στρατιώτες των Ναζί στο ανατολικό μέτωπο μπορούσε κάποιος να διαβάσει μία φράση, γραμμένη με λευκή μπογιά:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Εβραίους!"

Αν πιστέψουμε την φιλο-Πουτινική προπαγάνδα που διακινείται στα social media από "συμπατριώτες" μας (πώς να θεωρήσω, άραγε, συμπατριώτη μου κάποιον που, με τον τρόπο του, προσφέρει αφειδώς επιχειρήματα σε έναν εχθρό που απειλεί να εισβάλει αλά-Πούτιν στη χώρα μου και να βομβαρδίσει αλά-Κίεβο την Αθήνα;), το αντίστοιχο (και εξίσου δόλιο) σύνθημα για τους Ρώσους στρατιώτες που ξεκινούν σήμερα να πάνε να πολεμήσουν στην Ουκρανία, θα μπορούσε να είναι:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Ουκρανούς Ναζί!"

Και, για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία για τα "αντιναζιστικά" - άρα εξ ορισμού "αντιρατσιστικά" - αισθήματα των φιλο-Πουτινικών Ελλήνων, αρκεί να προσέξουμε ότι αναφέρονται στον ΕΒΡΑΙΟ Πρόεδρο της Ουκρανίας με τον χαρακτηρισμό "ο ζουμπάς". Κάτι τέτοιους, που δεν προσιδίαζαν στο ιδεώδες του "Άριου", τους εξαφάνιζε με συνοπτικές διαδικασίες ο Αδόλφος, πρωτο-δάσκαλος του Βλαδίμηρου!

Παρεμπιπτόντως, οι σύγχρονοι ναζί κατεδαφίζουν τώρα ό,τι είχε απομείνει από το βομβαρδισμένο ιστορικό θέατρο της Μαριούπολης, στα ερείπια του οποίου θάφτηκαν τον περασμένο Μάρτιο εκατοντάδες άμαχοι που είχαν βρει καταφύγιο εκεί. Κάποτε η Ρωσία παρήγε πολιτισμό. Τώρα μπορεί μόνο να τον γκρεμίζει. Και να τον δολοφονεί...

ΚΠ

Κίεβο 2022. Όπως Λένινγκραντ 1941...

Πολιορκία του Λένινγκραντ (1941-44)

 Ο Καρλ Μαρξ είχε πει πως η Ιστορία συμβαίνει ως τραγωδία και επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Αν και δεν είναι από τους φιλοσόφους που συμπαθώ ιδιαίτερα, οφείλω να υποκλιθώ στην ευστοχία των λόγων του! Γιατί, όταν ο Άνθρωπος δεν διδάσκεται από την Ιστορία, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη του. Μόνο που, κάποιες φορές, οι ρόλοι του ως θύτη ή ως θύματος εναλλάσσονται. Το ίδιο και τα αισθήματα συμπάθειας για τα βάσανά του, και αποστροφής για τα πεπραγμένα του...

Μία σειρά ντοκιμαντέρ εποχής, παραγωγής του αμερικανικού στρατού, παρουσιάζει τις πιο σκληρές όψεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχω συγκεντρώσει τα επεισόδια εδώ:

https://costas-sci.blogspot.com/2016/01/second-world-war-american-style.html

(Ζητώ συγνώμη για την απουσία ελληνικών υποτίτλων.) Θα εστιάσω σε ένα από αυτά, το οποίο αφορά την επίθεση των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση το 1941:

Προκαλούν αποτροπιασμό οι εικόνες των νεκρών παιδιών - και των άλλων άοπλων θυμάτων πολέμου - από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Και νιώθουμε αληθινή συμπάθεια μαζί με θαυμασμό για τους ηρωικούς κατοίκους του Λένινγκραντ, που άντεξαν τη φρικτή (θα έλεγα, κτηνώδη) ναζιστική πολιορκία χωρίς ποτέ να παραδώσουν την πόλη τους. Όσοι κατάφεραν να επιζήσουν από τους ανελέητους βομβαρδισμούς και το κρύο του χειμώνα (αφού καύσιμα δεν υπήρχαν λόγω του αποκλεισμού) χρειάστηκε να φάνε ακόμα και ποντίκια για να επιβιώσουν. Ήταν το «Μεσολόγγι» του εικοστού αιώνα... (Διαβάστε σχετικά)

Μετά από 80 χρόνια, η συμπάθεια και ο θαυμασμός που κάποτε νιώσαμε για τους Ρώσους έχουν δώσει τη θέση τους σε αισθήματα απέχθειας και οργής γι' αυτούς, καθώς τους βλέπουμε να διαπράττουν στην Ουκρανία εγκλήματα πολέμου ανάλογα με εκείνα που οι ίδιοι είχαν υποστεί από τους Ναζί. Το Κίεβο είναι ένα σύγχρονο "Λένινγκραντ". Και προκαλεί αίσθημα θλίψης να ακούς Έλληνες "χριστιανούς" να χειροκροτούν τις θηριωδίες στις οποίες έχουν επιδοθεί οι εισβολείς από την αρχή του πολέμου, όπως οι βομβαρδισμοί αμάχων, τα ναζιστικής σκληρότητας βασανιστήρια, και οι βιασμοί γυναικών.

Ναι, ο Μαρξ είχε δίκιο τελικά: κάποιες φορές η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Μόνο που, και η ίδια η φάρσα είναι δυνατό να κουβαλά τη δική της τραγικότητα...

Η Νεβάδα δίνει ανάσα στην Αμερικανική Δημοκρατία!

Τη Νεβάδα τη γνώρισα μία και μοναδική φορά, σαν περαστικός. Ταξίδευα με ένα Van, φιλοξενούμενος της Ομάδας Ακουστικής στο Πανεπιστήμιο BYU της Γιούτα, με προορισμό το Άναχαϊμ της Καλιφόρνιας όπου η ομάδα θα συμμετείχε σε ένα συνέδριο.

Διασχίσαμε επί ώρες μία απέραντη έρημο γεμάτη θάμνους και ξερά λιθάρια, δίχως ίχνος νερού. Και ξάφνου μια όαση ξεπετάχτηκε μέσα στο πουθενά: η φαντασμαγορική πόλη του Λας Βέγκας με τα θρυλικά καζίνα της! Ξεπεζέψαμε στο Circus Circus. Όχι, φυσικά, για να παίξουμε αλλά για να φάμε. Αργά το απόγευμα συνεχίσαμε το ταξίδι για την Καλιφόρνια...

Τι σου είναι η μοίρα... Αυτή η άγονη πολιτεία, με τα λιθάρια και τους κάκτους, με δίχως νερό, προορισμός για χαρτοπαίκτες και ατέλειωτο μαρτύριο για περαστικούς, έμελλε τελικά να σώσει ό,τι είχε απομείνει από την αξιοπρέπεια της Αμερικανικής Δημοκρατίας μετά το πέρασμα ενός ημι-φασίστα προέδρου, εκλεκτού ενός άλλου, αληθινού φασίστα, ηγέτη της σημερινής θλιβερής Ρωσίας.

Η Νεβάδα αποκατέστησε τις ισορροπίες στην αμερικανική Γερουσία, διαψεύδοντας τις ελπίδες των Ρεπουμπλικάνων και του Ντόναλντ Τραμπ. Η Αμερική μπορεί να ελπίζει ακόμα...

Διαβάστε σχετικά...

Αμερικανική υποκρισία...

Αυτή είναι η λίστα των αμερικανικών πολιτειών που έσπευσαν να ενεργοποιήσουν νόμους για την "προστασία της ανθρώπινης ζωής" από τη στιγμή της σύλληψης:

Alabama

Arkansas

Idaho

Kentucky

Louisiana

Mississippi

Missouri

North Dakota

Oklahoma

South Dakota

Tennessee

Texas

Utah

Wyoming

Κουίζ: Σε πόσες από αυτές τις πολιτείες που κόπτονται για τη σωτηρία και τη διατήρηση της ζωής, ΔΕΝ εφαρμόζεται η θανατική ποινή;

Απάντηση: Μόνο στη North Dakota!

Τα σχόλια περιττεύουν...

Quo vadis, USA?

Ο (εικονιζόμενος) υπερ-συντηρητικός δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, Clarence Thomas, ζητά τώρα να επανεξεταστεί και το δικαίωμα στην αντισύλληψη! Προς το παρόν, οι υπόλοιποι συντηρητικοί συνάδελφοί του απλά "το σκέφτονται"...

Όταν αυτά συμβαίνουν στην κάποτε πιο φιλελεύθερη χώρα του κόσμου, το μέλλον της Δημοκρατίας φαντάζει ζοφερό. Και η απειλή κατά της Δημοκρατίας δεν προέρχεται, τελικά, από την Ανατολή: επωάζεται στο εσωτερικό του ίδιου του συστήματος. Είναι δυνατό, μάλιστα, να εμφανίζεται με συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο και κορυφαία θεσμική ιδιότητα: Ντόναλντ Τραμπ!

Όμως, η Αμερική που με έκπληξη ανάμικτη με ανησυχία αντικρίζουμε σήμερα δεν είναι δημιούργημα του Τραμπ. Ο Τραμπ, αντίθετα, είναι δημιούργημα της σημερινής Αμερικής, όπως, π.χ., ο Χίτλερ υπήρξε δημιούργημα της Γερμανίας του '30. Κι αυτό είναι ακόμα πιο δυσοίωνο...

Ό,τι συμβαίνει τώρα στις ΗΠΑ αποτελεί ξεκάθαρη προειδοποίηση για ολόκληρο τον δημοκρατικό κόσμο, αφού αποδεικνύεται στην πράξη ότι ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός έχει τη δύναμη να επιβληθεί ως δεύτερο επίπεδο εξουσίας ακόμα και στη φιλελεύθερη Δύση, θέτοντας σε κίνδυνο τα πλέον θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Ευρώπη, άραγε, ακούει τις καμπάνες;

Μερικές επίκαιρες σκέψεις

Θεόδωρος Δηλιγιάννης

Μήπως, τελικά, υπήρξε κακός υπολογισμός στη σύνταξη της ομιλίας του Πρωθυπουργού στο αμερικανικό Κογκρέσο; Μήπως, για λόγους εσωτερικής πολιτικής, ειπώθηκαν ανοιχτά κάποια πράγματα που θα έπρεπε να είχαν συζητηθεί "κεκλεισμένων των θυρών" με την αμερικανική ηγεσία;

Το να καταγγέλλεται δημόσια από τον Π/Θ της Ελλάδας ότι η χώρα απειλείται από τους γείτονές της ενώ το μόνο που επιθυμεί είναι σχέσεις ειρήνης και καλής γειτονίας με αυτούς, είναι και θεμιτό και αναγκαίο!

Το να υποδεικνύει, όμως, δημόσια ο Π/Θ της Ελλάδας στις ΗΠΑ το πώς θα διαχειριστούν ζητήματα εξωτερικής τους πολιτικής - εν προκειμένω, σε ό,τι αφορά πωλήσεις "αμυντικού" υλικού σε τρίτη χώρα - συνιστά διπλωματικό σφάλμα, σε δύο επίπεδα:

Αφενός, τέτοιας μορφής υποδείξεις προς το Κοινοβούλιο μιας ισχυρής χώρας είναι πολιτικά άκομψες και σίγουρα αναποτελεσματικές (τα χειροκροτήματα που ακούστηκαν δεν πρέπει να μας ξεγελούν...). Αφετέρου - και αυτό είναι το πιο σοβαρό - δόθηκε "πάτημα" στον Ερντογάν (άλλο που δεν ήθελε!) να μιλά για μία "ευθέως εχθρική" ενέργεια της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία, και να υπερθεματίζει πλέον σε (προς το παρόν) ρητορικές προκλήσεις και πολεμικές απειλές.

Εκτός, βέβαια, αν η φράση "άλλο που δεν ήθελε" δεν αφορά μόνο τον Ερντογάν αλλά, ταυτόχρονα, και κάποια εσωκομματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα, που επενδύει πολιτικά στην όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία. Μήπως - λέω, μήπως - οι δημόσιες υποδείξεις του Π/Θ προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ δεν ήταν, τελικά, διπλωματικό "ολίσθημα" αλλά στοχευμένη ενέργεια προς κατευνασμό υψηλών κομματικών στελεχών που, παραδοσιακά, επιδίδονται σε πλειοδοσίες "πατριωτισμού";

Ας είμαστε όλοι προσεκτικοί και σώφρονες τούτη τη στιγμή. Το φάντασμα του Θ. Δηλιγιάννη ίσως περιμένει ανυπόμονα να βγει στο φως από τα πιο σκοτεινά ντουλάπια της Ιστορίας μας. Και, τούτη τη φορά δεν θα μπορούμε να ισχυριστούμε πως "δεν γνωρίζαμε"!

ΚΠ

Οι ΗΠΑ όπισθεν ολοταχώς!

 Για τους Ρεπουμπλικάνους στις ΗΠΑ (ιδιαίτερα τους περισσότερο οπισθοδρομικούς "τραμπικούς", αν και όλοι τους ίδιοι είναι) το να μιλάς για τα ατομικά δικαιώματα της γυναίκας είναι σαν να μιλάς για τα ατομικά δικαιώματα του σκύλου. Οφείλουμε καταρχήν να μην τον αφήνουμε νηστικό, και δεν πρέπει ποτέ να τον κλωτσάμε. Όμως, δεν θα τον ρωτήσουμε αν επιθυμεί ή όχι να αναπαραχθεί, αφού αυτή η απόφαση ανήκει αποκλειστικά στον άνθρωπο ("λέω να διασταυρώσουμε τη Λούση, εσύ τι λες Mary?"). Είναι προφανές ότι, για τον Ρεπουμπλικάνο συντηρητικό (είτε άντρα είτε γυναίκα!) ο όρος "άνθρωπος" νοείται σε δύο επίπεδα σε ό,τι αφορά τα ατομικά δικαιώματα... 

Από την εποχή του Ronald Reagan ξεκίνησε η πορεία της Αμερικής προς τα πίσω, με τον ευφημισμό "επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες". Ο Reagan δεν πρόλαβε, όμως, να τελειώσει τη δουλειά. Την τέλειωσε πολλές δεκαετίες αργότερα ο Donald Trump. Αυτός δεν μπήκε καν στον κόπο να τηρήσει τα προσχήματα. Έκανε κρίσιμες θεσμικές παρεμβάσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο ακόμα και λίγες μέρες πριν λήξει η θητεία του. Και, μόλις είδε ότι θα έχανε, τελικά, την καρέκλα, επιχείρησε να καταλύσει ακόμα και την ίδια την αμερικανική δημοκρατία! 

Και ο Biden? Αυτός έχει τώρα να διαχειριστεί τα τετελεσμένα που του άφησε ως παρακαταθήκη ο τέως. Το μόνο που του μένει να κάνει είναι να χρησιμοποιεί το θεσμικό κύρος του για να επισημαίνει τους κινδύνους του οπισθοδρομικού αναθεωρητισμού και να θυμίζει ότι η Αμερική (οφείλει πάντα να) είναι η χώρα της ελευθερίας. 

Τα πάρα πολλά ώτα των μη ακουόντων (ή μάλλον, των επιλεκτικά ακουόντων) είναι που τρομάζουν. Θα πετάξει η Αμερική στα σκουπίδια τις κοινωνικές κατακτήσεις τόσων δεκαετιών; Θα εκτοπίσει ο θρησκόληπτος συντηρητισμός την φιλελεύθερη πρόοδο (με μοναδική εξαίρεση την άθλια "πολιτική ορθότητα"); 

Ούτε που θέλω να το σκέφτομαι!

ΚΠ

Μια απάντηση στους θερμούς υποστηρικτές του Προέδρου Πούτιν

Σε πρόσφατη συνέντευξη στην δημοσιογράφο του KLIK, Μανταλένα - Μαρία Διαμαντή, εξέφρασα κάποιες προσωπικές απόψεις σχετικά με τον επιθετικό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσία του προέδρου Πούτιν στην Ουκρανία. Καθώς το θέμα έχει συγκλονίσει το σύνολο της δημοκρατικής ανθρωπότητας, επέλεξα να εκφραστώ με την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό ενός απλού ανθρώπου της καθημερινότητας, μακριά από προσχηματικούς ακαδημαϊκούς καθωσπρεπισμούς και εκφραστικά «στρογγυλέματα». Από τα σχόλια που έλαβα από αρκετούς φίλους, μπορώ να συμπεράνω ότι η επιλογή μου αυτή ήταν σωστή.

Ανάμεσα στα σχόλια, όμως, υπήρχε και ένα ιδιαίτερα επικριτικό από φίλη αναγνώστρια, η οποία εμφανώς ανήκει στους θερμούς υποστηρικτές του Προέδρου Πούτιν και, παράλληλα, στους πολέμιους αυτού που με πολιτικούς όρους κωδικοποιείται ως «Δύση», με προεξάρχουσα την Ενωμένη Ευρώπη «των (αλήστου μνήμης) μνημονίων». Αφού χαρακτήρισε τις θέσεις μου ως «παράλογες» και «επιφανειακές», η φίλη εστίασε ιδιαίτερα στην απάντησή μου στο ερώτημα περί των πιθανών κινήτρων του Βλαντιμίρ Πούτιν, εκφράζοντας έντονη ενόχληση για την αναφορά μου στον «παθολογικό ναρκισσισμό» και την «εγωπαθή και υπερφίαλη προσωπικότητα» του Ρώσου δικτάτορα. Όπως σημείωσε, οι μόνοι που δικαιούνται να εκφέρουν άποψη για τον ψυχισμό του είναι ο θεράπων και οι οικείοι του!

Οφείλω καταρχάς να παραδεχθώ - απολογούμενος προς τους αναγνώστες - ότι η απάντησή μου στο ερώτημα περί κινήτρων του πολέμου δεν ήταν όσο εμπεριστατωμένη θα έπρεπε. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και έμπειροι διεθνείς αναλυτές διστάζουν να εκφράσουν ασφαλείς βεβαιότητες σε ό,τι αφορά τα βαθύτερα κίνητρα και τις τελικές προθέσεις του Πούτιν. Η ταπεινή (το εννοώ απόλυτα!) δική μου άποψη είναι ότι το ζήτημα της «ασφάλειας απέναντι στο ΝΑΤΟ», που προβάλλεται κατά κόρον, είναι καθαρά προσχηματικό, όσο προσχηματική ήταν, π.χ., η «απειλή» που αισθανόταν η ναζιστική Γερμανία από την Τσεχοσλοβακία ή την Πολωνία. Τα κίνητρα του Πούτιν δείχνουν να είναι τόσο ψυχολογικά - το αίσθημα εκδίκησης απέναντι στη Δύση, λόγω της υπεροπτικής στάσης της τελευταίας μετά τη διάλυση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης - όσο και γεωπολιτικά - η προσάρτηση «ζωτικού χώρου» στη Ρωσία ή, τουλάχιστον, η διεύρυνση της σφαίρας επιρροής της χώρας αυτής στη γειτονιά της (και ίσως όχι μόνο...).

Τώρα, σε ό,τι αφορά τους χαρακτηρισμούς μου για το προφίλ προσωπικότητας του Πούτιν, δεν εκφράζουν, φυσικά, δικές μου διαγνώσεις (δεν είμαι ειδικός για κάτι τέτοιο, άλλωστε!) αλλά αποτελούν σύνθεση απόψεων από έγκριτους διεθνείς και εγχώριους αναλυτές με βάση μαρτυρίες που έχουν διαρρεύσει από το περιβάλλον του ίδιου του Ρώσου προέδρου.

Συνεχίζοντας με τα σχόλια της φίλης, σημειώνω ιδιαίτερα το ακόλουθο, το οποίο αναφέρεται στην τοποθέτησή μου σχετικά με την απειλή ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου: «Αν η Δύση θέλει να αποφύγει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε να σταματήσει να τον προκαλεί με τις συμμαχίες και τις συνωμοσίες της.» Η διατύπωση αυτή αντανακλά μία γενικότερη στάση ενός (όχι ευκαταφρόνητου) μέρους της ελληνικής κοινής γνώμης, που επιχειρεί να απενοχοποιήσει τη Ρωσία: Υπεύθυνη για ό,τι τυχόν συμβεί θα είναι η «κακή Δύση»! Πολλοί, μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να θεωρούν ως αποκλειστικά ένοχη τη Δύση για τα εγκλήματα πολέμου που συντελούνται και την ανθρώπινη τραγωδία που εκτυλίσσεται τούτη τη στιγμή στην Ουκρανία. Είναι σαν να επιχειρούμε να «δικαιολογήσουμε» τον δράστη ενός βιασμού επικαλούμενοι τον σκληρό τρόπο με τον οποίο του φέρθηκε η κοινωνία, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την οδύνη που βιώνει το θύμα της πράξης του!

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να προσθέσω τούτο, απευθυνόμενος σε όσους μέμφονται τον Ουκρανικό λαό επειδή αντιστέκεται (σαν να λέμε, «τα θέλει και τα παθαίνει!»). Είναι οι ίδιοι εκείνοι (ας μην κρυβόμαστε) που, τον καιρό της ελληνικής χρεοκοπίας, κατηγόρησαν ως «δοσίλογους», «προδότες» και «Τσολάκογλου» τους τότε κυβερνώντες επειδή επέλεξαν έναν έντιμο συμβιβασμό αντί μίας «υπερήφανης» εθνικής καταστροφής. Τι απέγιναν, άραγε, οι ηρωικές προτροπές και οι αγωνιστικές εξαγγελίες του τύπου «θα γίνει το Κούγκι» (για όσους νομίζουν ότι έχουμε ξεχάσει); Βέβαια, εχθρός τότε ήταν η «κακή Ευρώπη των μνημονίων». Σήμερα είναι αλλιώς...

Επέλεξα να δημοσιοποιήσω κάποια από τα αρνητικά σχόλια που έλαβα από την καλή φίλη, με το σκεπτικό ότι εκφράζουν μία γενικότερη στάση ενός μέρους της κοινής γνώμης απέναντι σε απόψεις που συγκλίνουν με τις δικές μου (κάποιοι πρώην φοιτητές μου, μάλιστα, με «μαλώνουν» διακριτικά κι ευγενικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις θέσεις που παίρνω!). Θεώρησα, έτσι, ότι έπρεπε να δώσω βήμα και σε εκείνους που διαφωνούν. Από την άλλη μεριά, αισθάνθηκα ως υποχρέωσή μου να απαντήσω στις επικρίσεις δίχως να καταφύγω σε υπεκφυγές. Γνωρίζω καλά ότι θα προκύψουν νέες διαφωνίες. Όμως, η αντιπαράθεση των ιδεών είναι που προάγει τον δημοκρατικό διάλογο και μας φέρνει, τελικά, κοντύτερα στην αλήθεια!

KLIK