Η πέμπτη φάλαγγα...

Στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη, "Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο", ο Μάνος Κατράκης υποδύθηκε έναν γερμανόφιλο Έλληνα που, λίγο πριν τον πόλεμο του '40, μιλώντας για το αντι-φασιστικό συμμαχικό μπλοκ των ευρωπαϊκών χωρών (αλλά και την ίδια την Ελλάδα που δεν είχε πάρει αποστάσεις από αυτό), έλεγε:

Με ποιους πάνε να τα βάλουν, μωρέ, οι ανόητοι; Με τους Γερμανούς; Δεν βλέπουν ότι οι Γερμανοί νικάν παντού και θα κερδίσουν σίγουρα τον πόλεμο;

Και διαβάζω σήμερα posts από ρωσόψυχους με ελληνική ιθαγένεια, να γράφουν, παπαγαλίζοντας τον νεο-χιτλερικό δικτάτορα της Ρωσίας:

Με ποιον πάνε να τα βάλουν οι ηλίθιοι οι Ευρωπαίοι; Με τη Ρωσία; Η Ρωσία ποτέ δεν νικιέται. Θα τους στείλει όλους στην κόλαση!

Είναι οι ίδιοι που προσβάλλονται αν ακούσουν Έλληνες να μιλούν κατά της Ζαχάροβα, αλλά χειροκροτούν όταν η Ζαχάροβα απειλεί την Ελλάδα!

Βέβαια, όσοι έχουμε δει την ταινία του Δαλιανίδη θυμόμαστε τι ακριβώς έκανε ο χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Κατράκης, όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα. Το κακό είναι ότι οι σύγχρονοι "Κατράκηδες" δεν είναι προϊόντα μυθοπλασίας αλλά υπαρκτά πρόσωπα. Και αποτελούν την πέμπτη φάλαγγα των σύγχρονων ρωσο-ναζί...

Για κάτι τέτοιους "έλληνες", ο ασήμαντος στιχουργός έγραψε κάποτε:

"Εντός των τειχών" (2010)

Κοιτούσα πέρα απ’ το πέλαγο 

θαρρώντας πως οι οχτροί 

θα έρχονταν από μακριά. 

Μα ήταν μες στο ίδιο μου το περιβόλι...

Υ.Γ: Θα υποτιμήσω τη νοημοσύνη του αναγνώστη αν αρχίσω να εξηγώ ότι οι Ευρωπαίοι δεν "πάνε να τα βάλουν" με καμία Ρωσία, αλλά απλά οργανώνουν την άμυνά τους δια παν ενδεχόμενο. Βέβαια, οι ρωσόδουλοι θα προτιμούσαν η Ευρώπη να παραδοθεί άνευ αντιστάσεων στον εκλεκτό τους. Ο οποίος μας καθησυχάζει και πάλι ότι "δεν απειλεί καμία χώρα". Όπως έλεγε μέχρι και λίγο πριν εισβάλει στην Ουκρανία...

Τα όρια της πολιτικής εκμετάλλευσης...

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

Μερικές επίκαιρες σκέψεις:

1. Τα μνημεία των νεκρών των πολέμων τιμούν τη μνήμη ανθρώπων που πρόσφεραν οικεία τη βουλήσει τις ζωές τους για την προάσπιση της ελευθερίας της πατρίδας τους. Δεν προορίζονται να τιμούν τη μνήμη ατυχών θυμάτων τραγικών συγκυριών, ακόμα και αν αυτές ήταν αποτέλεσμα εγκληματικών παραλείψεων εκ μέρους της Πολιτείας.

Ειδικά στην περίπτωση πολύνεκρων δυστυχημάτων, ο φυσικός χώρος για την έκφραση οδύνης και σεβασμού στη μνήμη των θυμάτων είναι ο ίδιος ο τόπος της τραγωδίας. Η αναγραφή ονομάτων έξω από το Κοινοβούλιο είναι πράξη πολιτικής υστεροβουλίας, όχι απόδοση τιμών σε νεκρούς, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό καθίστανται ερήμην τους αντικείμενα ανίερης πολιτικής εκμετάλλευσης!

Αν, εν τούτοις, ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου αποδεχόμενοι τη μετατροπή μιας τραγωδίας σε πολιτική ευκαιρία, τι θα εμποδίσει τους οικείους θυμάτων άλλων πολύνεκρων τραγωδιών που συνέβησαν με κρατική ευθύνη, να διεκδικήσουν το ίδιο προνόμιο αναγραφής των ονομάτων των αγαπημένων τους στον χώρο ενός εθνικού μνημείου; Πόσα ονόματα νεκρών χωράει μία πλατεία;

2. Όπως ορθά επισημαίνεται από (ελάχιστα δημοφιλείς) δημοσιογραφικές πηγές, μία μαζική συγκέντρωση κοινωνικής διαμαρτυρίας που λαμβάνει χώρα μέσα σε πεπερασμένο χρονικό διάστημα και με σεβασμό στον περιβάλλοντα χώρο, είναι διαφορετική περίπτωση από μια αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου, ειδικά μάλιστα αν αυτός φέρει ιδιαίτερο ηθικό και συμβολικό βάρος μη-επιδεχόμενο οποιαδήποτε νοθεία. Ακόμα περισσότερο, αν η κατάληψη οδηγεί σε προφανή αισθητικό ευτελισμό που προσβάλλει την ίδια την εικόνα της χώρας.

3. Λέγεται ότι θα απαγορευθούν δια νόμου οι αυθαίρετες καταλήψεις χώρων που ανήκουν σε εθνικά μνημεία, καθώς και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους χώρους αυτούς. Με το πρώτο συμφωνώ απόλυτα (όπως μάλιστα ακούω, συμφωνεί και η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων σε πρόσφατη δημοσκοπική έρευνα). Με το δεύτερο, εν τούτοις, διαφωνώ κάθετα! Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς, αν ήθελα να μείνω συνεπής με τον ίδιο μου τον εαυτό: Το καλοκαίρι του 2015 ήμουν κι εγώ ένας από τους χλευαζόμενους και κατασυκοφαντούμενους «μενουμευρώπηδες» κι «ευρωλιγούρηδες» που ένωναν τις αγωνίες τους για την τύχη της χώρας σε μαζικές συγκεντρώσεις στον «Άγνωστο Στρατιώτη».

Δεν ξέρω αν, τελικά, η χώρα σώθηκε, ή θα έρθουν τώρα να την «σώσουν» κάποιοι που εξακολουθούν να την ονειρεύονται να πέφτει στον γκρεμό. Και ιδιαίτερα κάποιες, παλιές και νεότερες...

Επίδειξη φθηνού "ανθρωπισμού" ή απροκάλυπτος εγκωμιασμός εγκληματικής ενέργειας;

Έχει χαθεί τελείως το μέτρο. Και φοβάμαι ότι θα 'ρθει η μέρα που θα παρακαλάμε κάποιον εγχώριο Τραμπ ή Όρμπαν να έρθει να μας "σώσει"...

Σε άρθρο της στο "Athens Voice" με τίτλο "Στη θάλασσα, μαζί με τ’ άλλα τα παιδάκια", η δημοσιογράφος Άννα Δαμιανίδη γράφει το εξής απίστευτο για την "παράτυπη μετανάστρια" (sic) που πέταξε στη θάλασσα σαν σκουπίδι το νεκρό (δολοφονημένο??) παιδί της, προκειμένου εκείνη και τα άλλα παιδιά της να αποφύγουν μπλεξίματα με τις ελληνικές υπηρεσίες μετανάστευσης:

«Στη θάλασσα το πέταξε το παιδάκι της η μετανάστρια, δεν μου φαίνεται εμένα και τόσο τερατώδες. Στη θάλασσα απ’ όπου ίσως έφτασε κι αυτή με χίλιους κόπους. Στη θάλασσα με τα άλλα τα παιδάκια, ή θα μου πείτε ότι δεν ξέρουμε πως έχει η θάλασσα παιδάκια στον βυθό της, από τα ναυάγια με τους μετανάστες, από την Πύλο, όπου τόσοι άνθρωποι σκοτώθηκαν, από τις προσπάθειες να περάσουν στα νησιά. Στη θάλασσα που λέγαμε ότι ενώνει, τι ρομαντικά πράγματα έχουμε πει… Γιατί όχι στη θάλασσα δηλαδή; Γιατί να το δώσει στη γη που δεν τη θέλει; Η θάλασσα δεν ρωτά, αγκαλιάζει χωρίς κόπο, σε παίρνει, σε νανουρίζει. Μπορεί και να σε χρησιμοποιεί, αν καταφέρεις να απομακρυνθείς από τις ακτές, όπου θα σε βρουν, θα σε συλλάβουν, θα σε ανακρίνουν, θα σε φυλακίσουν, θα καταλήξεις σε κελί και θα ψάχνεις μετά τα παιδιά σου, που μπορεί να σε κρίνουν ανάξια να ξαναδείς, αυτοί που δεν σε βοήθησαν, δεν σε καθοδήγησαν (...). Αυτοί είναι οι κριτές σου.»

Ανατρίχιασα από τον καθηλωτικό λυρισμό της κ. Δαμιανίδη...

Όμως, ποια είναι αυτή η κυρία; Το όνομα κάτι μου έλεγε, και τελικά την ανακάλυψα σε ένα άρθρο μου του 2013 στο "Βήμα" [1]. Είχα τότε υπερασπιστεί δημόσια την Κική Δημουλά, την οποία η εν λόγω δημοσιογράφος είχε χαρακτηρίσει ως "ρατσίστρια" επειδή η ηλικιωμένη ποιήτρια τόλμησε να πει, σε μία συγκέντρωση αθηναϊκής γειτονιάς, ότι φοβόταν να κυκλοφορήσει μόνη στους δρόμους της Κυψέλης λόγω της αυξημένης εγκληματικότητας στην περιοχή, αποτέλεσμα της υπερσυγκέντρωσης (παράνομων, κυρίως - το προσθέτω εγώ) μεταναστών!

Αυτό που συνέβη στην Αμερική με τον Τραμπ ήταν μια προειδοποίηση και για την "ευαίσθητη" Ευρώπη. Ένα "καμπανάκι" που, φοβάμαι, δεν ακούσαμε. Όταν σημάνουν καμπάνες της Notre-Dame θα είναι ήδη πολύ αργά...

[1] https://www.tovima.gr/2013/05/08/opinions/i-ksenofobia-sto-mikroskopio-tis-koinis-logikis/

Αυτοαναίρεση της πολιτικής ορθότητας στο Παρίσι

Γράφει ο Κώστας Παπαχρήστου

 

Δεν έχω κρύψει ότι δεν διατηρώ αγαθές σχέσεις με τη θρησκεία. Όμως, όπως θα μπορούσε να είχε πει - μα δεν το είπε, τελικά - ο Βολταίρος, αισθάνομαι την ανάγκη να υπερασπιστώ εκείνο με το οποίο διαφωνώ, όταν αυτό δέχεται ανοίκειες προσβολές. Και μάλιστα, από κάποιους που έχουν αναγάγει την επιβολή της αποδοχής του διαφορετικού σε κοινωνική σταυροφορία, αν όχι σε λόγο ύπαρξης!

Το δόγμα της "πολιτικής ορθότητας" αναπτύχθηκε ως αμυντικός μηχανισμός ενάντια σε κάθε μορφή προσβολής της διαφορετικότητας. Όπως ήταν φυσικό, το δόγμα αγκαλιάστηκε ασμένως από την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Με αποτέλεσμα να είναι σήμερα περισσότερο "ασφαλές" να εξυβρίσεις δημόσια τον ανώτατο άρχοντα της χώρας, απ' ό,τι να εκφράσεις έστω και υποψία αντίρρησης για την αισθητική των "παρελάσεων υπερηφάνειας" στην Αθήνα! 

Εν τούτοις, κατά την πρόσφατη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι, είδαμε την ίδια την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα να παραβιάζει την πολιτική ορθότητα με τρόπο που προκάλεσε θλίψη (σε κάποιους, ίσως ακόμα και οργή). Με εμφανή στόχο την πρόκληση του χριστιανικού κόσμου μέσω της διακωμώδησης ενός εκ των σημαντικότερων συμβόλων του, εκπρόσωποι της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας επιχείρησαν μία ζωντανή και μάλλον κακόγουστη παραποίηση του πίνακα "Μυστικός Δείπνος", του Λεονάρντο ντα Βίντσι, αντικαθιστώντας τα πρόσωπα με "Drag Queens".

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πράξη συνιστά βάναυση προσβολή ενάντια σε μία κοινωνική ομάδα - την χριστιανική - που, στα μάτια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, φαντάζει διαφορετική, καθώς δεν ασπάζεται τις κοινωνικές αντιλήψεις, τον τρόπο ζωής και την αισθητική της κοινότητας. Το ερώτημα, όμως, είναι αν το δόγμα της πολιτικής ορθότητας οφείλει να προστατεύει από εξωτερικές προσβολές κάθε μορφή διαφορετικότητας, ή περιορίζεται αλά καρτ στην προάσπιση των σεξουαλικών ταυτοτήτων.

Το ερώτημα είναι, φυσικά, ρητορικό, και κάθε απάντηση περιττεύει. Προκαλούν, όμως, αποτροπιασμό οι αντιδράσεις μερικών υποστηρικτών των ΛΟΑΤΚΙ, σε ενστάσεις όμοιες με αυτές που διατυπώσαμε παραπάνω. Παραθέτω, ενδεικτικά, μία χυδαία αντίδραση που "αλίευσα" στην πλατφόρμα "X", η οποία ήταν απάντηση σε σύντομη και μάλλον κόσμια ανάρτηση αναγνώστριας που εξέφρασε αντιρρήσεις για την κιτς παρωδία του "Μυστικού Δείπνου". Ζητώ συγνώμη για τις φραστικές ακρότητες, όμως τις διατηρώ (χωρίς "μπιπ" και αποσιωπητικά) για να συμβάλω στην αφύπνιση όλων μας απέναντι σε μία μορφή κοινωνικού διχασμού που κάποιοι δείχνουν να καλοδέχονται, αν όχι και να ενθαρρύνουν:

<< Έχεις πρόβλημα με τις Drag Queens, ή προσβλήθηκε η αρχαία προπαγάνδα της παρθένας που γκαστρώθηκε από κρίνο και γέννησε θαυματοποιό; Απλά δείχνεις τι αγράμματο, κομπλεξικό, ανήθικο φασιστοπούτανο είσαι! >>

Τα αναπάντητα ερωτήματα για τη θρησκεία | Στη Νικολέτα που έφυγε θλιμμένη...

Απόσπασμα από άρθρο του 2012 στο ΒΗΜΑ. Αφιερώνεται στη μνήμη της 17χρονης Νικολέτας, που έπεσε από μια γέφυρα στην Κρήτη γιατί δεν άντεξε τον σκληρό κόσμο που της ετοιμάσαμε. Και την οποία η "χριστιανική" εκκλησία αρνήθηκε να "διαβάσει" στην κηδεία της, επιφυλάσσοντας το προνόμιο αυτό ακόμα και σε τεθνεώτες δολοφόνους...

--------------------------------

Βλέποντας την Ιστορία των θρησκειών διαχρονικά, έχει κάποιος την αίσθηση ότι καμία δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο της κριτικής σε ό,τι αφορά τη στάση της απέναντι στην αντίθετη άποψη. Και πώς να συμβιβαστεί, αλήθεια, ο (συχνά φανατικός) δογματισμός με την ελευθερία της σκέψης που προϋποθέτει το δικαίωμα στην αμφισβήτηση;

Όμως, υπάρχουν δύο ακόμα πιο θεμελιώδη και κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν αυτή τούτη την ιδέα της θρησκείας, γενικά: (1) Μπορεί ο Άνθρωπος να κατέχει μέσω της θρησκείας την απόλυτη Αλήθεια περί της Ουσίας του Θείου; (2) Συνεπάγεται οπωσδήποτε η άρνηση στη θρησκεία την άρνηση στην ίδια την ιδέα του Θεού; Με απλά λόγια, είναι ο άθρησκος (αυτός που δεν δηλώνει θρησκευτική πίστη ως μέρος του αυτοπροσδιορισμού του) εξ ορισμού άθεος;

Το ότι ένας άθεος είναι άθρησκος, είναι, ασφαλώς, αυτονόητο. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον ισχύει το αντίστροφο. Δηλαδή, κατά πόσον αυτός που αρνείται να περιχαρακώσει την πίστη του στα δογματικά στεγανά οποιασδήποτε θρησκείας, είναι αναγκαία άθεος. Ή, κατά λογική ισοδυναμία, κατά πόσον ο μη-άθεος (αυτός που δεν αρνείται την πίστη σε ένα Υπέρτατο Ον) είναι αναγκαία θρήσκος (δηλώνει πίστη σε κάποια θρησκεία). Κάτι τέτοιο προϋποθέτει, κατ’ ελάχιστον, ότι η ίδια η ιδέα της θρησκείας είναι συμβατή με την πίστη σε μία Αρχή που κωδικοποιείται από τον άνθρωπο – και την ίδια τη θρησκεία – με το όνομα «Θεός».

Το ερώτημα που θέτουμε είναι αν αυτή η προϋπόθεση συμβατότητας καταρχήν πληρούται. Ερώτημα κρίσιμο, αφού μία αρνητική απάντηση οδηγεί αναπόφευκτα σε ένα δεύτερο, ακόμα σοβαρότερο ερώτημα: Κατά πόσον θα μπορούσε κάποιος να κατηγορήσει την ίδια τη θρησκεία ως «βλάσφημη»!

Θα περιοριστούμε σε δύο, μόνο, σημεία που θεωρούμε ως βασικότερα:

1. Σύμφωνα με τη θρησκεία, ο άνθρωπος είναι σε θέση να γνωρίζει (μερικώς, τουλάχιστον) τη φύση του Θεού. Για παράδειγμα, η Χριστιανική θρησκεία αναφέρεται στο τρισυπόστατο της φύσης αυτής (Τριαδικό Δόγμα). Συσχετίζει, έτσι, μία υπερβατική έννοια (Θεός) με έναν φυσικό αριθμό (τρία). Οι φυσικοί αριθμοί, όμως (οι οποίοι, εκτός των άλλων, υπόκεινται στον περιορισμό του διακριτού) είναι εφεύρημα των ανθρώπων για πρακτικούς, κυρίως, σκοπούς (π.χ., καταμέτρηση αντικειμένων). Έτσι, μία έννοια που ξεπερνά τα όρια της ανθρώπινης διάνοιας μοιάζει να συρρικνώνεται ώστε να προσαρμοστεί στα ανθρώπινα μέτρα. Πόσο απέχει ο εξορθολογισμός αυτός της έννοιας του Θεού από την βλασφημία;

2. Στο πλαίσιο της ανθρωπομορφικής εικόνας του Θεού, όπως την περιγράφει η θρησκεία (και όχι μόνο η Χριστιανική), Εκείνος εμφανίζεται με τις πλέον απεχθείς ανθρώπινες αδυναμίες: ματαιοδοξία, ζηλοτυπία, μνησικακία, σκληρότητα, εκδικητικότητα… Στον αντίποδα, και καθ’ υπέρβαση των ορίων τόσο της κοινής λογικής, όσο και της διαλεκτικής του μεταφυσικού, υπάρχει ταυτόχρονα η αγάπη Του για τον Άνθρωπο (κορυφαίο – υποτίθεται – δημιούργημά Του)! Πόσο μακριά βρίσκεται ο οξύμωρος αυτός ανθρωπομορφισμός του Θεού από την βλασφημία;

Οι παραπάνω επισημάνσεις – και άλλες που θα μπορούσαν να αναφερθούν σε ένα εκτενέστερο κείμενο – θέτουν το ερώτημα, κατά πόσον ο δογματικός εξορθολογισμός και η κατ’ ουσίαν «εκκοσμίκευση» του υπερβατικού, που επιχειρεί να επιβάλει με αδιαπραγμάτευτη βεβαιότητα η θρησκεία, είναι σε αρμονία με την πίστη σε ένα Υπέρτατο Ον και δεν αποτελούν, αντίθετα, πράξεις βλασφημίας εκ μέρους του Ανθρώπου. Από την απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται και η συμβατότητα της θρησκείας με την ίδια την ιδέα του Θεού.

Με άλλα λόγια, η ζητούμενη απάντηση θα δικαιώσει ή θα καταρρίψει, ανάλογα, τη μομφή της εξ ορισμού «αθεΐας» προς όσους δεν δηλώνουν υποταγή σε προκατασκευασμένα δόγματα που επιβάλλουν την πίστη, αντί να την εμπνέουν...

(ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/10/2012)

Αμφισβήτηση του κράτους δικαίου σημαίνει κατάλυσή του!

Σε τηλεοπτική συνέντευξή της σε κανάλι της Κρήτης, η κυρία Μαρία Καρυστιανού δήλωσε ότι δεν έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη (είναι, θεωρεί, χειραγωγούμενη από την ελληνική κυβέρνηση), και για τον λόγο αυτό προσέφυγε εξαρχής στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι θα συνέβαινε στη χώρα αν το δόγμα (*) της κ. Καρυστιανού καθίστατο κυρίαρχη πεποίθηση στην ελληνική κοινωνία. Κανένας δεν θα αισθανόταν υποχρεωμένος να σέβεται δικαστικές αποφάσεις (αφού θα ήταν προϊόντα ενός "διεφθαρμένου" και "χειραγωγούμενου" συστήματος δικαιοσύνης) και κάθε άτομο, ή κάθε κοινωνική ομάδα, θα επέβαλλαν το δικό τους "δίκαιο" κατά το δοκούν. Ο νόμος της ζούγκλας θα υποκαθιστούσε, έτσι, το - έστω κατασυκοφαντημένο - κράτος δικαίου!

Εκτός αν αυτό ακριβώς επιδιώκουν (γιατί εξυπηρετεί απόλυτα τους σκοπούς τους) κάποιοι που κατόρθωσαν να πείσουν την κ. Καρυστιανού για την "ενσυναίσθηση" και τις "αγνές προθέσεις" τους. Και δεν διστάζουν να μετατρέψουν το πένθος της σε πολιτικό κεφάλαιο...

(*) Δόγμα: Ισχυρή πεποίθηση που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, αφού θεωρείται από τον φέροντα ως έχουσα γενική και μη διαπραγματεύσιμη ισχύ. (Η άποψη, αντίθετα, είναι δεκτική σε επανεξέταση και αναθεώρηση.)

Η εθνική τραγωδία του πολιτικού μας συστήματος

Γράφει: Κώστας Παπαχρήστου

Πλάι στους τάφους με τα διαμελισμένα πτώματα των επιβατών του μοιραίου τραίνου, θα πρέπει να τοποθετηθεί ένας ακόμα. Για να θάψουμε οριστικά τα τελευταία ίχνη πίστης που επιμέναμε (όσοι επιμέναμε) να διατηρούμε στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Ένα σύστημα που, πέρα από την διαχρονική διαχειριστική του ανεπάρκεια, ανέδειξε για μία ακόμα φορά τον αμοραλιστικό κυνισμό που το διαπερνά από το ένα άκρο του ως το άλλο.

Πριν καλά - καλά συνειδητοποιήσουν οι τραγικοί γονείς ότι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η μοίρα είχε αποφασίσει πως δεν θα ξανάβλεπαν ζωντανά τα παιδιά τους, οι κομματικές αποφύσεις του συστήματος έσπευσαν να αποποιηθούν την ευθύνη για την εθνική τραγωδία, ρίχνοντάς την βολικά στους άλλους:

- Είστε κυβέρνηση δολοφόνων!

- Δεν κοιτάτε καλύτερα τι κάνατε εσείς όταν κυβερνήσατε;

- Όταν είχαμε εμείς κάποτε την εξουσία, όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια!

Κανείς τους δεν βρήκε το θάρρος να υπερβεί την κομματική του μυωπία ώστε να αντικρίσει κατάματα το αυταπόδεικτο: ότι, χρόνια τώρα το ελληνικό κράτος είναι σοβαρά άρρωστο (είναι μάλλον περιττό να το αναλύσω αυτό) και λειτουργεί περίπου στον "αυτόματο". Δηλαδή, χάρις και μόνο στο αίσθημα καθήκοντος και πατριωτισμού μερικών φιλότιμων ανθρώπων που τιμούν το λειτούργημα που τους ανατέθηκε.

Από την άλλη, νόμοι και κανονισμοί υπάρχουν στα χαρτιά αλλά εφαρμόζονται στην πράξη κατά το δοκούν (αφού ο κρατικός έλεγχος συχνά απουσιάζει), ενώ η αυθαιρεσία τείνει να γίνει συνώνυμη της "κανονικότητας" στη χώρα. Από απλά καθημερινά φαινόμενα όπως η "υποχρέωση" χρήσης μάσκας στα δημόσια μέσα μεταφοράς, που ουδείς ελέγχει αν τηρείται, ως πιο σοβαρά ζητήματα, όπως η απρόσκοπτη παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας στους δρόμους (τι απέγινε, άραγε, η Τροχαία; μας έχει λείψει τόσο!) και η ανομία στα πανεπιστήμια που, σε πείσμα των ψηφισμένων νόμων του κράτους, καλά κρατεί (αφού το "πανεπιστημιακό άσυλο" ουδέποτε καταργήθηκε στην πράξη).

Για να φτάσουμε, τελικά, στις εγκληματικές "αμέλειες" που οδήγησαν στο πρόσφατο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ένα τρομακτικό γεγονός που ταρακούνησε τις συνειδήσεις όλων, πλην των κομμάτων εξουσίας (πρώην και νυν). Τα οποία, με πολιτικό κυνισμό και κομματική φιλαυτία, μετρούν πιθανά πολιτικά κόστη και οφέλη...

Αυτό που απαιτείται τώρα είναι να καθίσουν κάτω όλες οι πολιτικές δυνάμεις που φέρουν, αντικειμενικά, την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου, να εξετάσουν τις χρόνιες δομικές παθογένειες του κράτους ως τις ρίζες τους, και να πάρουν δύσκολες αποφάσεις σε πνεύμα συνεργασίας κι αφήνοντας πίσω τις ανούσιες κομματικές αντιπαραθέσεις. Αν δεν το πράξουν, το αποτέλεσμα θα είναι να απαξιωθεί το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, από τον ίδιο τον λαό που το ανέδειξε. Προς όφελος "αντισυστημικών" κύκλων της ανωμαλίας, που πάντα καραδοκούν...

KLIK

Τα τραίνα των Ναζί, παλαιών και νεότερων...

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην εξωτερική όψη πολλών τραίνων που μετέφεραν στρατιώτες των Ναζί στο ανατολικό μέτωπο μπορούσε κάποιος να διαβάσει μία φράση, γραμμένη με λευκή μπογιά:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Εβραίους!"

Αν πιστέψουμε την φιλο-Πουτινική προπαγάνδα που διακινείται στα social media από "συμπατριώτες" μας (πώς να θεωρήσω, άραγε, συμπατριώτη μου κάποιον που, με τον τρόπο του, προσφέρει αφειδώς επιχειρήματα σε έναν εχθρό που απειλεί να εισβάλει αλά-Πούτιν στη χώρα μου και να βομβαρδίσει αλά-Κίεβο την Αθήνα;), το αντίστοιχο (και εξίσου δόλιο) σύνθημα για τους Ρώσους στρατιώτες που ξεκινούν σήμερα να πάνε να πολεμήσουν στην Ουκρανία, θα μπορούσε να είναι:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Ουκρανούς Ναζί!"

Και, για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία για τα "αντιναζιστικά" - άρα εξ ορισμού "αντιρατσιστικά" - αισθήματα των φιλο-Πουτινικών Ελλήνων, αρκεί να προσέξουμε ότι αναφέρονται στον ΕΒΡΑΙΟ Πρόεδρο της Ουκρανίας με τον χαρακτηρισμό "ο ζουμπάς". Κάτι τέτοιους, που δεν προσιδίαζαν στο ιδεώδες του "Άριου", τους εξαφάνιζε με συνοπτικές διαδικασίες ο Αδόλφος, πρωτο-δάσκαλος του Βλαδίμηρου!

Παρεμπιπτόντως, οι σύγχρονοι ναζί κατεδαφίζουν τώρα ό,τι είχε απομείνει από το βομβαρδισμένο ιστορικό θέατρο της Μαριούπολης, στα ερείπια του οποίου θάφτηκαν τον περασμένο Μάρτιο εκατοντάδες άμαχοι που είχαν βρει καταφύγιο εκεί. Κάποτε η Ρωσία παρήγε πολιτισμό. Τώρα μπορεί μόνο να τον γκρεμίζει. Και να τον δολοφονεί...

ΚΠ

Νεκροταφείο συνειδήσεων...

Leningrad (1941 - 44)

Κάπου διάβασα, ως σχόλιο για πρόσφατες κτηνωδίες ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς:

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τη Ρωσία!"

Και σκέφτηκα, κάνοντας ετεροχρονισμένους παραλληλισμούς:

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με την Τουρκία",

όταν πολιορκούνταν το Μεσολόγγι και κατασφάζονταν η Χίος και τα Ψαρά...

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τη Γερμανία",

όταν καίγονταν τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, όταν βομβαρδιζόταν η Βαρσοβία και πολιορκούνταν το Λένινγκραντ, όταν κάπνιζαν οι καμινάδες στο Άουσβιτς...

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τις ΗΠΑ",

όταν τα κτήνη του Πινοσέτ σώρευαν πτώματα στο στάδιο του Σαντιάγο...

Απέραντο νεκροταφείο συνειδήσεων τα social media. Χωρούν πολλή αρρώστια ακόμα...

Κ.

Βρίσε, αν θέλεις, την Ελλάδα. Μόνο μην πεις κακή κουβέντα για τον Πούτιν!

Μπορείς να βρίζεις την Ελλάδα όσο θέλεις. Δεν κοστίζει τίποτα, άσε που σε κάνει και trendy στα social media... 

Ακόμα χυδαιότερα μπορείς να βρίζεις το πολιτικό της σύστημα που, επιδεικνύοντας τον αναγκαίο ρεαλισμό τον καιρό της χρεοκοπίας, επέλεξε το μη χείρον: να μας βάλει να στριμωχτούμε για λίγο, αντί να μας αφήσει να στηνόμαστε "υπερήφανα" σε ουρές κατοχικών συσσιτίων για ένα κομμάτι ψωμί. Αρκεί να μη δεχόμασταν ούτε ψίχουλο από τους λαούς και τους θεσμούς της μισητής Ευρώπης... 

Βρίσε επίσης το σύστημα, αν έτσι σου κάνει κέφι, επειδή τσακίστηκε να μας φέρει τα σιχαμένα και "ύποπτα" εμβόλια (προϊόντα κι αυτά των σκοτεινών μηχανισμών της σατανικής Δύσης), αντί να μας αφήσει να ψοφολογούμε μαζικά - κι εξίσου υπερήφανα - στις εντατικές των νοσοκομείων covid... 

Όμως... 

...μη διανοηθείς να πεις κακή κουβέντα για την "ειδική στρατιωτική επιχείρηση" (sic) της "καλής" και πάντα "αθώας" Ρωσίας! Κι αν τολμήσεις να αποκαλέσεις αιμοσταγή δικτάτορα τον πρώτο μαζικό εγκληματία αυτού του αιώνα, θα σου την πέσουν ακόμα και "ευαίσθητοι" διανοούμενοι και ρομαντικοί ποιητές, που γράφουν βαθυστόχαστες αναλύσεις για "ιστορικά δίκαια" κάπου ανάμεσα στη σφαγή της Μαριούπολης κι εκείνη της Μπούτσας... 

Όχι, δεν φταίνε, τελικά, τα social media. Αυτά είναι απλή απεικόνιση της συλλογικής συνειδησιακής μας κατάντιας. Αλλά κι ένας ιδανικός χώρος για διακίνηση "ιδεών" με το αζημίωτο. Γιατί, κάτι μου λέει (μην εξεγείρεσαι, βρε αδερφέ, μια απλή σκέψη εκφράζω!) ότι, εδώ και κάποια χρόνια, κάποιος εκεί πάνω "πλερώνει καλά" για αναθέματα και λιβανίσματα. Αναλόγως...

ΚΠ

Μια απάντηση στους θερμούς υποστηρικτές του Προέδρου Πούτιν

Σε πρόσφατη συνέντευξη στην δημοσιογράφο του KLIK, Μανταλένα - Μαρία Διαμαντή, εξέφρασα κάποιες προσωπικές απόψεις σχετικά με τον επιθετικό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσία του προέδρου Πούτιν στην Ουκρανία. Καθώς το θέμα έχει συγκλονίσει το σύνολο της δημοκρατικής ανθρωπότητας, επέλεξα να εκφραστώ με την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό ενός απλού ανθρώπου της καθημερινότητας, μακριά από προσχηματικούς ακαδημαϊκούς καθωσπρεπισμούς και εκφραστικά «στρογγυλέματα». Από τα σχόλια που έλαβα από αρκετούς φίλους, μπορώ να συμπεράνω ότι η επιλογή μου αυτή ήταν σωστή.

Ανάμεσα στα σχόλια, όμως, υπήρχε και ένα ιδιαίτερα επικριτικό από φίλη αναγνώστρια, η οποία εμφανώς ανήκει στους θερμούς υποστηρικτές του Προέδρου Πούτιν και, παράλληλα, στους πολέμιους αυτού που με πολιτικούς όρους κωδικοποιείται ως «Δύση», με προεξάρχουσα την Ενωμένη Ευρώπη «των (αλήστου μνήμης) μνημονίων». Αφού χαρακτήρισε τις θέσεις μου ως «παράλογες» και «επιφανειακές», η φίλη εστίασε ιδιαίτερα στην απάντησή μου στο ερώτημα περί των πιθανών κινήτρων του Βλαντιμίρ Πούτιν, εκφράζοντας έντονη ενόχληση για την αναφορά μου στον «παθολογικό ναρκισσισμό» και την «εγωπαθή και υπερφίαλη προσωπικότητα» του Ρώσου δικτάτορα. Όπως σημείωσε, οι μόνοι που δικαιούνται να εκφέρουν άποψη για τον ψυχισμό του είναι ο θεράπων και οι οικείοι του!

Οφείλω καταρχάς να παραδεχθώ - απολογούμενος προς τους αναγνώστες - ότι η απάντησή μου στο ερώτημα περί κινήτρων του πολέμου δεν ήταν όσο εμπεριστατωμένη θα έπρεπε. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και έμπειροι διεθνείς αναλυτές διστάζουν να εκφράσουν ασφαλείς βεβαιότητες σε ό,τι αφορά τα βαθύτερα κίνητρα και τις τελικές προθέσεις του Πούτιν. Η ταπεινή (το εννοώ απόλυτα!) δική μου άποψη είναι ότι το ζήτημα της «ασφάλειας απέναντι στο ΝΑΤΟ», που προβάλλεται κατά κόρον, είναι καθαρά προσχηματικό, όσο προσχηματική ήταν, π.χ., η «απειλή» που αισθανόταν η ναζιστική Γερμανία από την Τσεχοσλοβακία ή την Πολωνία. Τα κίνητρα του Πούτιν δείχνουν να είναι τόσο ψυχολογικά - το αίσθημα εκδίκησης απέναντι στη Δύση, λόγω της υπεροπτικής στάσης της τελευταίας μετά τη διάλυση της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης - όσο και γεωπολιτικά - η προσάρτηση «ζωτικού χώρου» στη Ρωσία ή, τουλάχιστον, η διεύρυνση της σφαίρας επιρροής της χώρας αυτής στη γειτονιά της (και ίσως όχι μόνο...).

Τώρα, σε ό,τι αφορά τους χαρακτηρισμούς μου για το προφίλ προσωπικότητας του Πούτιν, δεν εκφράζουν, φυσικά, δικές μου διαγνώσεις (δεν είμαι ειδικός για κάτι τέτοιο, άλλωστε!) αλλά αποτελούν σύνθεση απόψεων από έγκριτους διεθνείς και εγχώριους αναλυτές με βάση μαρτυρίες που έχουν διαρρεύσει από το περιβάλλον του ίδιου του Ρώσου προέδρου.

Συνεχίζοντας με τα σχόλια της φίλης, σημειώνω ιδιαίτερα το ακόλουθο, το οποίο αναφέρεται στην τοποθέτησή μου σχετικά με την απειλή ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου: «Αν η Δύση θέλει να αποφύγει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε να σταματήσει να τον προκαλεί με τις συμμαχίες και τις συνωμοσίες της.» Η διατύπωση αυτή αντανακλά μία γενικότερη στάση ενός (όχι ευκαταφρόνητου) μέρους της ελληνικής κοινής γνώμης, που επιχειρεί να απενοχοποιήσει τη Ρωσία: Υπεύθυνη για ό,τι τυχόν συμβεί θα είναι η «κακή Δύση»! Πολλοί, μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να θεωρούν ως αποκλειστικά ένοχη τη Δύση για τα εγκλήματα πολέμου που συντελούνται και την ανθρώπινη τραγωδία που εκτυλίσσεται τούτη τη στιγμή στην Ουκρανία. Είναι σαν να επιχειρούμε να «δικαιολογήσουμε» τον δράστη ενός βιασμού επικαλούμενοι τον σκληρό τρόπο με τον οποίο του φέρθηκε η κοινωνία, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την οδύνη που βιώνει το θύμα της πράξης του!

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να προσθέσω τούτο, απευθυνόμενος σε όσους μέμφονται τον Ουκρανικό λαό επειδή αντιστέκεται (σαν να λέμε, «τα θέλει και τα παθαίνει!»). Είναι οι ίδιοι εκείνοι (ας μην κρυβόμαστε) που, τον καιρό της ελληνικής χρεοκοπίας, κατηγόρησαν ως «δοσίλογους», «προδότες» και «Τσολάκογλου» τους τότε κυβερνώντες επειδή επέλεξαν έναν έντιμο συμβιβασμό αντί μίας «υπερήφανης» εθνικής καταστροφής. Τι απέγιναν, άραγε, οι ηρωικές προτροπές και οι αγωνιστικές εξαγγελίες του τύπου «θα γίνει το Κούγκι» (για όσους νομίζουν ότι έχουμε ξεχάσει); Βέβαια, εχθρός τότε ήταν η «κακή Ευρώπη των μνημονίων». Σήμερα είναι αλλιώς...

Επέλεξα να δημοσιοποιήσω κάποια από τα αρνητικά σχόλια που έλαβα από την καλή φίλη, με το σκεπτικό ότι εκφράζουν μία γενικότερη στάση ενός μέρους της κοινής γνώμης απέναντι σε απόψεις που συγκλίνουν με τις δικές μου (κάποιοι πρώην φοιτητές μου, μάλιστα, με «μαλώνουν» διακριτικά κι ευγενικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις θέσεις που παίρνω!). Θεώρησα, έτσι, ότι έπρεπε να δώσω βήμα και σε εκείνους που διαφωνούν. Από την άλλη μεριά, αισθάνθηκα ως υποχρέωσή μου να απαντήσω στις επικρίσεις δίχως να καταφύγω σε υπεκφυγές. Γνωρίζω καλά ότι θα προκύψουν νέες διαφωνίες. Όμως, η αντιπαράθεση των ιδεών είναι που προάγει τον δημοκρατικό διάλογο και μας φέρνει, τελικά, κοντύτερα στην αλήθεια!

KLIK

Μια άλλη άποψη για τη συνέντευξη στο KLIK

 Από τον ποιητή Θανάση Βαβλίδα έλαβα ένα εξαιρετικό και άκρως ενδιαφέρον σχόλιο για την πρόσφατη συνέντευξή μου στο KLIK και την δημοσιογράφο Μανταλένα-Μαρία Διαμαντή, όπου εξέφρασα τις σκέψεις μου για τον επιθετικό πόλεμο που διεξάγει η Ρωσία στην Ουκρανία (δείτε εδώ). Την συνέντευξη ακολούθησε ένα δικό μου σημείωμα (εδώ) στο οποίο ανέπτυξα κάπως πιο διεξοδικά μερικές από τις απαντήσεις μου.

Μία από τις ερωτήσεις αφορούσε τον "πολιτιστικό αποκλεισμό" που επιβλήθηκε στη Ρωσία από το ελληνικό υπουργείο πολιτισμού. Μεταφέρω την σχετική ερώτηση της κ. Διαμαντή, και την απάντηση που έδωσα:

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η υπουργός πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, έδωσε οδηγίες να ανασταλεί οποιαδήποτε υλοποίηση, συνεργασία, προγραμματισμός ή συζήτηση εκδηλώσεων με ρωσικούς πολιτιστικούς οργανισμούς. Η απόφαση αυτή του υπουργείου προκάλεσε αμέτρητες αντιδράσεις στα social media, με πολλούς χρήστες να κατηγορούν το υπουργείο ότι υπερβάλλει, καθώς η τέχνη έχει σκοπό να ενώνει και όχι να χωρίζει. Ποια η άποψή σας; 

Συμφωνώ με την υπουργό. Η τέχνη ενώνει όταν δεν χρησιμοποιείται ως όργανο προπαγάνδας ενός καθεστώτος που συνειδητά επιχειρεί να διχάσει την ανθρωπότητα! Το πρόβλημα δεν είναι η μουσική του Τσαϊκόφσκι καθαυτή, αλλά η μουσική του Τσαϊκόφσκι ως επικοινωνιακό εργαλείο για την προβολή των επιτευγμάτων ενός αυταρχικού κρατικού συστήματος.

Το σχόλιο του γνωστού ποιητή αφορά κυρίως αυτή την τοποθέτησή μου. Το παραθέτω χωρίς δικές μου παρεμβάσεις:

------------------------------------------------

Η συνέντευξή  σου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και θεωρώ λογικό ότι πυροδότησε συζητήσεις και αντιδράσεις.

Θα ήθελα να συμβάλω στον προβληματισμό, εκφέροντας την αντίθεσή μου στην "αναστολή εκδηλώσεων με ρωσικούς πολιτιστικούς οργανισμούς".

Και το λέω αυτό, θεωρώντας ότι η τέχνη δεν χαράσσει σύνορα αλλά δημιουργεί γέφυρες, ακόμα και αν κάποιοι τη χρησιμοποιούν ως μέσο προπαγάνδας ή για αλλότριους σκοπούς (βλέπε Βάγκνερ στη ναζιστική Γερμανία). Σημασία έχει το μήνυμα και η αξία του ίδιου του έργου και όχι να στεκόμαστε στην κακή του χρήση. Στο κάτω - κάτω ο ρωσικός πολιτισμός, όσο και αν μας φαίνεται τώρα πως αποκτά επικυριαρχικό χαρακτήρα (αν και δεν έπαυσε ποτέ να τον έχει, όπως κάθε μεγάλος πολιτισμός) είναι αναντίρρητα μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Με την κάθετη απόφαση αναστολής, λοιπόν, καίγονται κι εκείνες οι φωνές που θα μπορούσαν να μιλήσουν και να εκφραστούν όντας  αντίθετες στον προπαγανδιστικό χαρακτήρα των επίσημων  φωνών. Συνθέτες όπως ο Στραβίνσκι και ο Σοστακόβιτς πρέπει τώρα να ακούγονται πολύ περισσότερο, ενώ ο Τσαϊκόφσκι, βουτηγμένος στα ύδατα μιας περιόδου εθνικιστικών εξάρσεων, ναι  μεν δεν αποφεύγει την υγρασία των κυριαρχικών κυμάτων, αλλά πορεύεται διαχρονικά, σχεδόν αλώβητος, προς υψηλότερες σφαίρες.

Δεν ξέρω, τελικά, τι είναι χειρότερο: η απαγόρευση, η λογοκρισία ή  η προπαγάνδα. Σε ακροατές, πάντως,  που διαθέτουν καλλιτεχνικό ένστικτο,  οι εκδηλώσεις δεν θα τύχουν αποδοχής, ενώ τα έργα θα επιβιώσουν.

 Θανάσης Βαβλίδας

Όταν ο Χριστιανισμός δολοφονήθηκε στη Μαριούπολη...

Αν υπάρχει ακόμα στον κόσμο μας το ακριβοθώρητο αξεσουάρ που λέγεται "ντροπή", κάποιοι θα πρέπει να κρυφτούν! Γιατί, εκεί που τελειώνει ο πολιτισμός και η ανθρώπινη (με την ηθική έννοια του όρου) φύση, αρχίζουν εκείνα που οι "κάποιοι" μυωπικά επιμένουν να στηρίζουν. Με σαθρά και ψεύτικα επιχειρήματα, ακόμα και με κίνητρα ιδιοτελή και στρατευμένα.

Κι όταν θα έχει πια ξεχαστεί το μωράκι που δεν πρόλαβε να γεννηθεί στη Μαριούπολη, δολοφονημένο από το αιμοσταγές ίνδαλμά τους, θα βγουν πάλι αυτοί οι "κάποιοι" να μιλήσουν με ιερή αυστηρότητα για προστασία της ανθρώπινης ζωής από τη μέρα της σύλληψης!

"Χριστιανοί" αλά καρτ. Ή μάλλον, άνθρωποι αλά καρτ...

Διαβάστε σχετικά

Ξέρω, τα ίδια εγκλήματα έκαναν κάποτε οι X, οι Y και οι Z (συμπαθάτε με αν ξέχασα κανέναν). Τι παραπάνω, δηλαδή, κάνουν οι τωρινοί; Άρα, αθώος ο κατηγορούμενος!

Ένα "μπλιαχ" αναδίνουν τα social media στα οποία όλοι μαζί κολυμπάμε σαν σε μολυσμένη θάλασσα. Κι είναι αδύνατο να βγούμε καθαροί κι αμόλυντοι από κει. Γι' αυτό και δεν επιχειρούμε καν την απόδραση...

Το δικαίωμα στην ανεξαρτησία: ένας ελληνο-γαλλικός διάλογος

Έχει δικαίωμα μία αυτοκρατορική επαρχία να διεκδικεί αυτόνομη κρατική υπόσταση; Ένας σύντομος διάλογος με αφορμή την κρίση στην Ουκρανία...

Συζητούν δύο φίλοι, ο ένας Γάλλος κι ο άλλος Έλληνας. Πρώτος μιλά ο Γάλλος:

    - Γνωρίζω τις απόψεις σου για τον πόλεμο στην Ουκρανία, Αλέξανδρε, και ξέρεις πως οι δικές μου διαφέρουν. Πάντως, με έχει συγκλονίσει μία ιστορική ανάλυση ενός Αμερικανού καθηγητή που διαβάζω αυτό τον καιρό. Ένα μικρό έθνος με δική του γλώσσα, δική του Ιστορία και δική του ιστορική εθνική συνείδηση διεκδικεί αυτόνομη κρατική υπόσταση από μία πανίσχυρη αυτοκρατορία που το θεωρεί επαρχία της. Και το έθνος αυτό αντιστέκεται με το αίμα του στην οργισμένη αντίδραση της αυτοκρατορίας, με μία γενναιότητα που εκπλήσσει ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Χαίρομαι που η δική μου χώρα, παρά τις αρχικές αμφιταλαντεύσεις της και χωρίς να παραγνωρίζω ότι βασικό της κίνητρο ήταν τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, συντάχθηκε τελικά με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

    - Αμερικανός καθηγητής... Καλά, τώρα, τι αναλύσεις περιμένεις να ακούσεις από τους Αμερικανούς; Αυτό για το οποίο νοιάζονται είναι η επικυριαρχία του NATO στην Ευρώπη. Άκου "αυτόνομη κρατική υπόσταση" η Ουκρανία, επειδή, λέει, οι Ουκρανοί έχουν δική τους γλώσσα και εθνική συνείδηση! Μια επαρχία της Μεγάλης Ρωσίας ήταν πάντα, και τέτοια θα παραμείνει. Και πάρτε το απόφαση εσείς οι Δυτικοί: η Ρωσική αυτοκρατορία ξαναγεννιέται και θα καταπιεί αμάσητη την ενωμένη Ευρώπη σας!

    - Έχεις δίκιο, Αλέξανδρε, δεν ήμουν σαφής και σου ζητώ συγνώμη για την παρεξήγηση. Η ανάλυση του καθηγητή Τζόνσον δεν αφορά τον τωρινό πόλεμο στην Ουκρανία αλλά την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Όμως, τώρα που το λες, θα το ξανασκεφτώ: ίσως έπρεπε, τελικά, να σας είχαμε αφήσει να μείνετε μία οθωμανική επαρχία. Μη με κοιτάζεις έτσι, συ είπας, φίλε μου!

(Αυλαία...)

Παίζοντας εν ου παικτοίς...

Διαβάζω τις αναρτήσεις κάποιων ανεγκέφαλων στα social media, που λένε με ένα αίσθημα άγριας χαράς ότι "ο Πούτιν θα την κάνει σκόνη την Ευρώπη με τα πυρηνικά του"! Σαν να λέει κάποιος, π.χ., ότι "ο γαύρος θα κάνει σκόνη τον βάζελο στο ντέρμπι την Κυριακή".

Μόνο που (θέμε - δεν θέμε) Ευρώπη είμαστε κι εμείς. Και, εκτός αν έχουμε τρόπο να διακτινιστούμε εγκαίρως στην άλλη άκρη της Γης, η σκόνη θα περιλαμβάνει και τα δικά μας κόκαλα...

Δεν ξέρω αν το κείμενο που παραθέτω πιο κάτω κινδυνολογεί (φοβάμαι πως όχι) αλλά, σε κάθε περίπτωση, χτυπάει ένα καμπανάκι πιθανού (αν όχι ορατού) κινδύνου. Οπότε, καλό είναι να το διαβάσουν μερικοί οι οποίοι διαθέτουν ληξιαρχική πιστοποίηση ενηλίκου αλλά εγκέφαλο "επαναστατημένου" δεκαπεντάχρονου...

Διαβάστε το άρθρο...

Η Αθήνα στο πλευρό της Ουκρανίας, λέει ΟΧΙ στον ρωσικό νεο-ναζισμό!

Αν σιγήσουμε, η μπούρκα θα είναι το αυριανό "άστρο του Δαυίδ"!

 Οι εικόνες αυτές από το επικείμενο, δυστυχώς, μέλλον στο Αφγανιστάν, αποτελούν βαθιά προσβολή στον σύγχρονο πολιτισμό.

Και, αν σηκώσουμε τους ώμους λέγοντας "είναι η κουλτούρα τους και έχουν κάθε δικαίωμα να την ακολουθούν, στο κάτω-κάτω αποτελεί εσωτερική τους υπόθεση", δεν θα διαφέρουμε πολύ από εκείνους που γνώριζαν κάποτε για τα ρατσιστικά εγκλήματα που συνέβαιναν στη Ναζιστική Γερμανία αλλά τα προσπερνούσαν θεωρώντας τα "εσωτερική υπόθεση" του καθεστώτος του Χίτλερ.

Οι αναλογίες τρομάζουν: Από τους Γερμανούς Εβραίους αφαιρέθηκαν τα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιότητα του πολίτη - μεταξύ αυτών, το δικαίωμα συμμετοχής στη δημόσια εκπαίδευση και το δικαίωμα άσκησης δημόσιων λειτουργημάτων - ώσπου στο τέλος τούς αμφισβητήθηκε κι αυτή τούτη η ανθρώπινη ιδιότητα. Έτσι, για τους Ναζί, η δολοφονία ενός Εβραίου από έναν "Άριο" δεν ήταν αξιόποινη πράξη αλλά μάλλον "ατομικό δικαίωμα"!

Βάλτε, τώρα, τις λέξεις "άνδρας" και "γυναίκα" στη θέση, αντίστοιχα, των λέξεων "Άριος" και "Εβραίος", για να σχηματίσετε μία εικόνα από το λίαν προσεχές μέλλον στο Αφγανιστάν. Ακόμα και η ενδυματολογία προδίδει τις ρατσιστικές αναλογίες: Αν το άστρο του Δαυίδ όρισε κάποτε τα σύνορα που χώριζαν τον "άνθρωπο" από τον "μη-άνθρωπο", το ίδιο ακριβώς κάνει σήμερα η θλιβερή μπούρκα των γυναικών.

Μπροστά σε αυτή τη μεσαιωνική φρίκη, η πολιτισμένη ανθρωπότητα δεν έχει το δικαίωμα να σιωπήσει. Αλλιώς, ανοίγει η κερκόπορτα για έναν νέο ναζισμό. Προσώρας τοπικού χαρακτήρα μόνο, αλλά ας μην ξεχνούμε ότι τοπικά ξεκίνησε και η πανδημία του Covid-19. Και, όπως είχαμε γράψει κάποτε, το "Τέταρτο Ράιχ" δεν θα μιλά γερμανικά...

Ως υστερόγραφο: Δεν με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι πανηγυρίζουν για την "ήττα του ιμπεριαλισμού" και τον "θρίαμβο της εθνικής ανεξαρτησίας" όσοι δεν συμβιβάστηκαν ποτέ με τα μνημόνια και δεν αντιλήφθηκαν τον πραγματισμό της αναγκαιότητάς τους. Σαν να παίρνουν τώρα δια της τεθλασμένης - μέσω Αφγανιστάν, δηλαδή - τη ρεβάνς για μία υποτιθέμενη δική τους ήττα, νοητικό κατασκεύασμα ενός εθνικού μικρομεγαλισμού που αδυνατεί να αντιληφθεί το αυτονόητο: ότι μία "αγέρωχα αδέσμευτη" Ελλάδα, όπως την φαντασιώνονταν, θα ήταν μία χώρα χρεοκοπημένη και εξαθλιωμένη, με έναν λαό που θα τρεφόταν από "κατοχικά" συσσίτια. Κάπου διάβασα, μάλιστα, μία φριχτή ρητορική ερώτηση: "Θα έχουν άδικο, τώρα, οι Ταλιμπάν αν γδάρουν ζωντανούς τους συνεργάτες των κατακτητών;" Και στο μυαλό μου ξαναγυρνούν οι κραυγές μίσους για "γερμανοτσολιάδες" και "ευρωλιγούρηδες". Ευτυχώς εδώ έχουμε (ακόμα) δημοκρατία...

Η εθνική τραγωδία και η "δημοκρατία των hashtags"

Προς τι, λοιπόν, έχει γίνει σημαία της αντιπολίτευσης και αντικείμενο επίμονης ρητορείας της η προφανής κι αναμφισβήτητη αβελτηρία και η (ναι, απόλυτα ασυγχώρητη) υποκρισία των κυβερνώντων; Δεν θα κέρδιζε, άραγε, ηθικούς πόντους η αντιπολίτευση αν απλά σιωπούσε πολιτικά μπροστά στο μαζικό αυτό ανθρώπινο δράμα, μιλώντας μόνο για όλα εκείνα που πρέπει να γίνουν ώστε να μην ξαναβιώσει η χώρα παρόμοια τραγωδία; Και, τέλος, ποιος θα μπορούσε στ’ αλήθεια να κατηγορήσει έναν (έστω) κακοπροαίρετο που θα σκεφτεί πιθανόν ότι υπάρχουν άτομα στον αντιπολιτευτικό χώρο, τα οποία «τρίβουν τα χέρια τους» για τη φθορά που θα προκαλέσει στην κυβέρνηση η εκατόμβη των θυμάτων της φωτιάς;

Κάποιες φορές, μία παρεμφατική σιωπή λέει περισσότερα από εκατοντάδες «κατηγορώ» ενώ παράλληλα συνιστά δείγμα ηθικής ανωτερότητας. Αν, λοιπόν, υποτεθεί ότι η πολιτική ηθική απουσιάζει από την εξουσία, ας την επιδείξει, τουλάχιστον, η εν δυνάμει εξουσία. Εκτός πια κι αν τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτό τον τόπο...

Θα μπορούσα να το είχα γράψει σήμερα αν δεν υπήρχε μέσα στο κείμενο η λέξη "εκατόμβη". Όμως, το κείμενο αυτό δεν είναι σημερινό. Δημοσιεύθηκε στο "Βήμα" τον Ιούλιο του 2018, λίγο μετά την τραγωδία στο Μάτι με τους 102 νεκρούς. Μάλιστα, ίσως να 'μουν κι ο πρώτος που χρησιμοποίησε για την περίσταση τον όρο "πολιτική τυμβωρυχία", για να τονίσω το απολύτως αθέμιτο της πολιτικής αξιοποίησης μιας εθνικής τραγωδίας:

https://www.tovima.gr/2018/07/31/opinions/politikes-tymbwryxies/

Πάνω από τις καινούργιες στάχτες της Ελλάδας, σαν έτοιμοι από καιρό οι άλλοι τρίβουν τώρα με αίσθημα ρεβανσισμού τα χέρια τους, λογαριάζοντας πολιτικά κόστη και χαμένα και κερδισμένα πολιτικά κεφάλαια. Και, μέσα από τα μύρια χυδαία πολιτικά αναθέματα των κομματόσκυλων (hashtags τα λένε;) δεν ξεπροβάλλει, έστω υπαινικτικά - έστω ακόμα και υποκριτικά - μια υποψία πόνου για όλους εκείνους που οι ζωές τους καταστράφηκαν. Θέλει η πόρνη να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει...

Θα το διατυπώσω απλά: Όποιος επενδύει πολιτικό κεφάλαιο σπεκουλάροντας πάνω σε εθνικές τραγωδίες, δεν δικαιούται να θεωρεί τον εαυτό του ως Έλληνα (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το δικαίωμά του να συμμετέχει στα κοινά).

Όμως, δεν αξίζουν καλύτερα λόγια και όσοι, από την ασφάλεια που τους προσφέρει ο καναπές τους, ανταλλάσσουν φθηνές πλακίτσες - συχνά διανθισμένες με χυδαιολογικές προτροπές περί "ερωτικών" συνευρέσεων της πολιτικής ηγεσίας - την ώρα που, ακόμα και μέσα στην απελπισία τους, εκείνοι που καταστράφηκαν βρίσκουν το κουράγιο να λένε: "Θα τα ξαναφτιάξουμε!" (Συγκλονιστική η ανάρτηση ενός πρώην φοιτητή μου με καταγωγή από τη Βόρεια Εύβοια. Πόση δύναμη, πόση ελπίδα, πόση αισιοδοξία αναδυόταν μέσα από μία ασύλληπτη καταστροφή ενός από τα ωραιότερα μέρη της Ελλάδας! Κι ούτε μια λέξη που να προδίδει θυμό...)

Οι αληθινοί ήρωες, είτε από εδώ, είτε - ακόμα περισσότερο - από άλλα, μακρινά μέρη, δεν βρίσκονται πάνω από ηλίθια πληκτρολόγια αλλά εκεί έξω, στο πεδίο της άνισης μάχης με τις φλόγες. Ρισκάρουν την ίδια τη ζωή τους με μόνη ανταμοιβή ένα ποτήρι νερό και μια καλή κουβέντα. Και, στο τέλος της μέρας θα τους ακούσεις να λένε "έκανα απλά αυτό που θεωρούσα σωστό για τον συνάνθρωπο". Με τη συνείδησή τους να αποτελεί και τη μοναδική "υστεροβουλία" τους...

Θα αρκεστώ να κλείσω λέγοντας τούτο: Στον βαθμό, τουλάχιστον, που η Ιστορία μάς ανήκει (όπως θα 'λεγε κι ο "προοδευτικός" τραγουδοποιός), εμείς οι Έλληνες ήμασταν που ανακαλύψαμε την Δημοκρατία των Πολιτών. Ας μην είμαστε εμείς οι ίδιοι, τώρα, που θα την καταντήσουμε "δημοκρατία των hashtags"!

Αναλογίες...

Στο Τρίτο Ράιχ, πίσω από τα κτήνη των SA που σκορπούσαν τη βία στους δρόμους υπήρχαν "καθωσπρέπει" θεωρητικοί του Ναζισμού, ως και φιλόσοφοι και καλλιτέχνες.

Στον όμορφο κόσμο των αρνητών του Covid-19, πίσω από τα κτήνη του μετρό υπάρχουν εξίσου "καθωσπρέπει" πολίτες που, με ιερό φανατισμό, συνωμοσιολογούν ακατάπαυστα στα social media.

Όχι, δεν σήκωσαν αυτοί χέρι στον σταθμάρχη, ούτε θα έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο. Το ίδιο όπως ο Donald Trump δεν εισέβαλε - ούτε επρόκειτο ποτέ να εισβάλει - στο Καπιτώλιο...

Διαβάστε...

Παραπλανώντας τον λαό για το... καλό του!

Γράφει: Κώστας Παπαχρήστου 

Όχι ότι δεν το είχαμε ψυλλιαστεί, αλλά άλλο να το υποπτεύεσαι και άλλο να το ακούς να επιβεβαιώνεται από τα πλέον επίσημα χείλη...

Άκουσα στον "Αθήνα 984" ένα απόσπασμα ηχογραφημένης ραδιοφωνικής συνέντευξης λαλίστατου (και όχι πάντοτε σε νηφάλιους τόνους) υπουργού της κυβέρνησης. Ο δημοσιογράφος, με κάθε άλλο παρά αντιπολιτευτική διάθεση, αναφέρθηκε στο αιφνίδιο νέο αυστηρό lockdown που επιβλήθηκε σε ολόκληρη τη  χώρα από τις 3 έως τις 11 (και βλέπουμε) Ιανουαρίου, επισημαίνοντας ότι, με το απροειδοποίητο κλείσιμο, εκ νέου, του λιανεμπορίου, πολλές παραγγελίες έμειναν μετέωρες και πολύς κόσμος έμεινε ακάλυπτος από είδη που του ήταν απαραίτητα. Δεν θα μπορούσε να είχε υπάρξει σχετική προειδοποίηση κάποιες μέρες νωρίτερα, έτσι ώστε οι άνθρωποι να φροντίσουν να κάνουν εγκαίρως τις προμήθειες ή τις άλλες εργασίες τους; Ή μήπως η απόφαση ήταν το ίδιο αιφνιδιαστική, ως προς την αναγκαιότητα της λήψης της, ακόμα και για την ίδια την κυβέρνηση, λόγω έκτακτης εκτίμησης της επιδημιολογικής κατάστασης; "Εσείς, κύριε υπουργέ, το γνωρίζατε;" ρώτησε μάλλον καλοπροαίρετα (αν όχι αφελώς) ο δημοσιογράφος.

Η απάντηση του υπουργού μού φάνηκε μνημείο πολιτικού κυνισμού που εγείρει σοβαρό ζήτημα πολιτικής ηθικής. Ακόμα περισσότερο, λόγω της έπαρσης την οποία πρόδιδε η εκφορά του λόγου! Φυσικά και γνώριζε από μέρες το επικείμενο νέο γενικό lockdown. Η κυβέρνηση, όμως, προτίμησε να "σερβίρει" μια προσχεδιασμένη ατζέντα σαν "έκτακτη απόφαση" που ελήφθη λόγω "απρόβλεπτης επιδημιολογικής εξέλιξης". Γιατί το έκανε αυτό; Διότι, αν έλεγε την αλήθεια στον κόσμο, όλοι θα ξεχύνονταν στους δρόμους για όσο και για ό,τι προλάβαιναν, και η Αθήνα "θα καταστρεφόταν όπως το Λονδίνο"! Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση παραπλάνησε τον λαό "για το καλό του"!

Από πολιτική και φιλοσοφική άποψη τίθεται εδώ ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: Είναι ηθικά βάσιμη η επιδίωξη του κοινού καλού από μία εξουσία, με όχημα την μεταχείριση πολιτικού ψεύδους; Το γενικό αυτό ερώτημα δεν είναι ρητορικό (δεν διαθέτω οικουμενικά αποδεκτή απάντηση), μπορεί όμως να οδηγήσει σε μία σειρά από ειδικότερα ερωτήματα με περιπτωσιολογικό χαρακτήρα. Ιδού δύο χαρακτηριστικά από αυτά:

1. Αν αυτή η μέθοδος παραπλάνησης έχει στ' αλήθεια υιοθετηθεί από τους κυβερνώντες "για το καλό του λαού", πώς θα μπορέσει η κυβέρνηση να περάσει πειστικά το μήνυμα του "απολύτως ασφαλούς εμβολίου", με δεδομένη μάλιστα την εμφάνιση, ήδη, σοβαρών παρενεργειών σε μεμονωμένα άτομα; Δεν άκουσαν ποτέ την παραβολή του βοσκού και του λύκου;

2. Το καλοκαίρι του 2015 η τότε κυβέρνηση ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά το κλείσιμο των τραπεζών. Ήταν Παρασκευή βράδυ, και οι εβδομάδες που ακολούθησαν ήταν αληθινός εφιάλτης για όλους μας (πλην κυβερνώντων, φυσικά, οι οποίοι δεν καταδέχθηκαν ποτέ να σταθούν στις ουρές των ATM για το "φιλοδώρημα" της πείνας). Η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι τις τράπεζες τις έκλεισαν "οι κακοί εταίροι και δανειστές" και όχι εκείνη η ίδια, αφού αυτή "αγαπούσε" τον λαό και ήθελε μόνο το "καλό" του! Το κόμμα που κυβερνούσε κατηγορήθηκε από τους αντιπάλους του (δικαίως κατά τον γράφοντα) για εξαπάτηση του λαού και πολιτικό αμοραλισμό. Εξακολουθούν οι τότε κριτές να πιστεύουν το ίδιο σήμερα; Αν το εξετάσει κανείς ψυχρά, το κλείσιμο των τραπεζών ήταν επιβεβλημένο εν όψει επικείμενης, τότε, ολικής χρεοκοπίας της χώρας. Ένα "ηρωικό" ψέμα, εν τούτοις, θα μπορούσε να κάνει την κοινωνία να θεωρήσει το - εκ των πραγμάτων αναγκαίο - μαρτύριό της ως πράξη πατριωτικής θυσίας, αντί ως αποτέλεσμα πολιτικού κυνισμού. Και να συνεργαστεί ευκολότερα...

Αν αποδεχθούμε το πολιτικό δόγμα σύμφωνα με το οποίο είναι επιτρεπτό να λέγονται ψέματα στον λαό για το καλό του, πόσο μακριά μπορούμε να φανταστούμε να εκτείνεται η εφαρμογή του; Για παράδειγμα, θα μπορούσε ή όχι να το χρησιμοποιήσει ένας επίδοξος δικτάτορας για να καταλάβει την εξουσία με καταρχήν δημοκρατικά μέσα, καταργώντας στη συνέχεια το δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο θεωρεί καταστροφικό για τη χώρα του; Δεν το διαβάσαμε σε κάποιο παραμύθι με δράκους: η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κάπως έτσι καταλύθηκε το 1933!

Και, μια και μιλάμε για δικτατορίες, κάποιοι εκπρόσωποι της εξουσίας καλό θα είναι να μετριάσουν το αλαζονικό και αυταρχικό ύφος τους όταν μιλούν στα μέσα ενημέρωσης. Γιατί, το ύφος αυτό παραπέμπει σε ιστορικές εποχές που δεν θέλουμε να θυμόμαστε. Φαντάζομαι, το ίδιο κι εκείνοι...