Στην Κέρκυρα χάθηκε η ντροπή...

1. Ναζιστική Γερμανία, 1937. Η επιγραφή αναφέρει:

"Juden sind hier unerwuenscht" (Jews not wanted here)

2. Κέρκυρα, 2025. Η επιγραφή αναφέρει... ουσιαστικά το ίδιο. Αντικαταστήστε μόνο το (υπονοούμενο) "Germany" με το (εννοούμενο) "Corfu".

Η λέξη "ντροπή" είναι λίγη, πολύ λίγη...

Όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα (και απειλεί ως τραγωδία)...

Το Πιλοποιείο του Πουλόπουλου στο Θησείο

        Διαβάστε σχετικά...

Τα τραίνα των Ναζί, παλαιών και νεότερων...

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην εξωτερική όψη πολλών τραίνων που μετέφεραν στρατιώτες των Ναζί στο ανατολικό μέτωπο μπορούσε κάποιος να διαβάσει μία φράση, γραμμένη με λευκή μπογιά:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Εβραίους!"

Αν πιστέψουμε την φιλο-Πουτινική προπαγάνδα που διακινείται στα social media από "συμπατριώτες" μας (πώς να θεωρήσω, άραγε, συμπατριώτη μου κάποιον που, με τον τρόπο του, προσφέρει αφειδώς επιχειρήματα σε έναν εχθρό που απειλεί να εισβάλει αλά-Πούτιν στη χώρα μου και να βομβαρδίσει αλά-Κίεβο την Αθήνα;), το αντίστοιχο (και εξίσου δόλιο) σύνθημα για τους Ρώσους στρατιώτες που ξεκινούν σήμερα να πάνε να πολεμήσουν στην Ουκρανία, θα μπορούσε να είναι:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Ουκρανούς Ναζί!"

Και, για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία για τα "αντιναζιστικά" - άρα εξ ορισμού "αντιρατσιστικά" - αισθήματα των φιλο-Πουτινικών Ελλήνων, αρκεί να προσέξουμε ότι αναφέρονται στον ΕΒΡΑΙΟ Πρόεδρο της Ουκρανίας με τον χαρακτηρισμό "ο ζουμπάς". Κάτι τέτοιους, που δεν προσιδίαζαν στο ιδεώδες του "Άριου", τους εξαφάνιζε με συνοπτικές διαδικασίες ο Αδόλφος, πρωτο-δάσκαλος του Βλαδίμηρου!

Παρεμπιπτόντως, οι σύγχρονοι ναζί κατεδαφίζουν τώρα ό,τι είχε απομείνει από το βομβαρδισμένο ιστορικό θέατρο της Μαριούπολης, στα ερείπια του οποίου θάφτηκαν τον περασμένο Μάρτιο εκατοντάδες άμαχοι που είχαν βρει καταφύγιο εκεί. Κάποτε η Ρωσία παρήγε πολιτισμό. Τώρα μπορεί μόνο να τον γκρεμίζει. Και να τον δολοφονεί...

ΚΠ

Κίεβο 2022. Όπως Λένινγκραντ 1941...

Πολιορκία του Λένινγκραντ (1941-44)

 Ο Καρλ Μαρξ είχε πει πως η Ιστορία συμβαίνει ως τραγωδία και επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Αν και δεν είναι από τους φιλοσόφους που συμπαθώ ιδιαίτερα, οφείλω να υποκλιθώ στην ευστοχία των λόγων του! Γιατί, όταν ο Άνθρωπος δεν διδάσκεται από την Ιστορία, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη του. Μόνο που, κάποιες φορές, οι ρόλοι του ως θύτη ή ως θύματος εναλλάσσονται. Το ίδιο και τα αισθήματα συμπάθειας για τα βάσανά του, και αποστροφής για τα πεπραγμένα του...

Μία σειρά ντοκιμαντέρ εποχής, παραγωγής του αμερικανικού στρατού, παρουσιάζει τις πιο σκληρές όψεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έχω συγκεντρώσει τα επεισόδια εδώ:

https://costas-sci.blogspot.com/2016/01/second-world-war-american-style.html

(Ζητώ συγνώμη για την απουσία ελληνικών υποτίτλων.) Θα εστιάσω σε ένα από αυτά, το οποίο αφορά την επίθεση των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση το 1941:

Προκαλούν αποτροπιασμό οι εικόνες των νεκρών παιδιών - και των άλλων άοπλων θυμάτων πολέμου - από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς. Και νιώθουμε αληθινή συμπάθεια μαζί με θαυμασμό για τους ηρωικούς κατοίκους του Λένινγκραντ, που άντεξαν τη φρικτή (θα έλεγα, κτηνώδη) ναζιστική πολιορκία χωρίς ποτέ να παραδώσουν την πόλη τους. Όσοι κατάφεραν να επιζήσουν από τους ανελέητους βομβαρδισμούς και το κρύο του χειμώνα (αφού καύσιμα δεν υπήρχαν λόγω του αποκλεισμού) χρειάστηκε να φάνε ακόμα και ποντίκια για να επιβιώσουν. Ήταν το «Μεσολόγγι» του εικοστού αιώνα... (Διαβάστε σχετικά)

Μετά από 80 χρόνια, η συμπάθεια και ο θαυμασμός που κάποτε νιώσαμε για τους Ρώσους έχουν δώσει τη θέση τους σε αισθήματα απέχθειας και οργής γι' αυτούς, καθώς τους βλέπουμε να διαπράττουν στην Ουκρανία εγκλήματα πολέμου ανάλογα με εκείνα που οι ίδιοι είχαν υποστεί από τους Ναζί. Το Κίεβο είναι ένα σύγχρονο "Λένινγκραντ". Και προκαλεί αίσθημα θλίψης να ακούς Έλληνες "χριστιανούς" να χειροκροτούν τις θηριωδίες στις οποίες έχουν επιδοθεί οι εισβολείς από την αρχή του πολέμου, όπως οι βομβαρδισμοί αμάχων, τα ναζιστικής σκληρότητας βασανιστήρια, και οι βιασμοί γυναικών.

Ναι, ο Μαρξ είχε δίκιο τελικά: κάποιες φορές η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Μόνο που, και η ίδια η φάρσα είναι δυνατό να κουβαλά τη δική της τραγικότητα...

Μερικές επίκαιρες σκέψεις

Θεόδωρος Δηλιγιάννης

Μήπως, τελικά, υπήρξε κακός υπολογισμός στη σύνταξη της ομιλίας του Πρωθυπουργού στο αμερικανικό Κογκρέσο; Μήπως, για λόγους εσωτερικής πολιτικής, ειπώθηκαν ανοιχτά κάποια πράγματα που θα έπρεπε να είχαν συζητηθεί "κεκλεισμένων των θυρών" με την αμερικανική ηγεσία;

Το να καταγγέλλεται δημόσια από τον Π/Θ της Ελλάδας ότι η χώρα απειλείται από τους γείτονές της ενώ το μόνο που επιθυμεί είναι σχέσεις ειρήνης και καλής γειτονίας με αυτούς, είναι και θεμιτό και αναγκαίο!

Το να υποδεικνύει, όμως, δημόσια ο Π/Θ της Ελλάδας στις ΗΠΑ το πώς θα διαχειριστούν ζητήματα εξωτερικής τους πολιτικής - εν προκειμένω, σε ό,τι αφορά πωλήσεις "αμυντικού" υλικού σε τρίτη χώρα - συνιστά διπλωματικό σφάλμα, σε δύο επίπεδα:

Αφενός, τέτοιας μορφής υποδείξεις προς το Κοινοβούλιο μιας ισχυρής χώρας είναι πολιτικά άκομψες και σίγουρα αναποτελεσματικές (τα χειροκροτήματα που ακούστηκαν δεν πρέπει να μας ξεγελούν...). Αφετέρου - και αυτό είναι το πιο σοβαρό - δόθηκε "πάτημα" στον Ερντογάν (άλλο που δεν ήθελε!) να μιλά για μία "ευθέως εχθρική" ενέργεια της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία, και να υπερθεματίζει πλέον σε (προς το παρόν) ρητορικές προκλήσεις και πολεμικές απειλές.

Εκτός, βέβαια, αν η φράση "άλλο που δεν ήθελε" δεν αφορά μόνο τον Ερντογάν αλλά, ταυτόχρονα, και κάποια εσωκομματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα, που επενδύει πολιτικά στην όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία. Μήπως - λέω, μήπως - οι δημόσιες υποδείξεις του Π/Θ προς το Κογκρέσο των ΗΠΑ δεν ήταν, τελικά, διπλωματικό "ολίσθημα" αλλά στοχευμένη ενέργεια προς κατευνασμό υψηλών κομματικών στελεχών που, παραδοσιακά, επιδίδονται σε πλειοδοσίες "πατριωτισμού";

Ας είμαστε όλοι προσεκτικοί και σώφρονες τούτη τη στιγμή. Το φάντασμα του Θ. Δηλιγιάννη ίσως περιμένει ανυπόμονα να βγει στο φως από τα πιο σκοτεινά ντουλάπια της Ιστορίας μας. Και, τούτη τη φορά δεν θα μπορούμε να ισχυριστούμε πως "δεν γνωρίζαμε"!

ΚΠ

Το δικαίωμα στην ανεξαρτησία: ένας ελληνο-γαλλικός διάλογος

Έχει δικαίωμα μία αυτοκρατορική επαρχία να διεκδικεί αυτόνομη κρατική υπόσταση; Ένας σύντομος διάλογος με αφορμή την κρίση στην Ουκρανία...

Συζητούν δύο φίλοι, ο ένας Γάλλος κι ο άλλος Έλληνας. Πρώτος μιλά ο Γάλλος:

    - Γνωρίζω τις απόψεις σου για τον πόλεμο στην Ουκρανία, Αλέξανδρε, και ξέρεις πως οι δικές μου διαφέρουν. Πάντως, με έχει συγκλονίσει μία ιστορική ανάλυση ενός Αμερικανού καθηγητή που διαβάζω αυτό τον καιρό. Ένα μικρό έθνος με δική του γλώσσα, δική του Ιστορία και δική του ιστορική εθνική συνείδηση διεκδικεί αυτόνομη κρατική υπόσταση από μία πανίσχυρη αυτοκρατορία που το θεωρεί επαρχία της. Και το έθνος αυτό αντιστέκεται με το αίμα του στην οργισμένη αντίδραση της αυτοκρατορίας, με μία γενναιότητα που εκπλήσσει ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Χαίρομαι που η δική μου χώρα, παρά τις αρχικές αμφιταλαντεύσεις της και χωρίς να παραγνωρίζω ότι βασικό της κίνητρο ήταν τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, συντάχθηκε τελικά με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

    - Αμερικανός καθηγητής... Καλά, τώρα, τι αναλύσεις περιμένεις να ακούσεις από τους Αμερικανούς; Αυτό για το οποίο νοιάζονται είναι η επικυριαρχία του NATO στην Ευρώπη. Άκου "αυτόνομη κρατική υπόσταση" η Ουκρανία, επειδή, λέει, οι Ουκρανοί έχουν δική τους γλώσσα και εθνική συνείδηση! Μια επαρχία της Μεγάλης Ρωσίας ήταν πάντα, και τέτοια θα παραμείνει. Και πάρτε το απόφαση εσείς οι Δυτικοί: η Ρωσική αυτοκρατορία ξαναγεννιέται και θα καταπιεί αμάσητη την ενωμένη Ευρώπη σας!

    - Έχεις δίκιο, Αλέξανδρε, δεν ήμουν σαφής και σου ζητώ συγνώμη για την παρεξήγηση. Η ανάλυση του καθηγητή Τζόνσον δεν αφορά τον τωρινό πόλεμο στην Ουκρανία αλλά την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Όμως, τώρα που το λες, θα το ξανασκεφτώ: ίσως έπρεπε, τελικά, να σας είχαμε αφήσει να μείνετε μία οθωμανική επαρχία. Μη με κοιτάζεις έτσι, συ είπας, φίλε μου!

(Αυλαία...)

Edward Elgar: Συμφωνία Αρ. 1

Κυκλική γραφή και αυθεντικά βρετανικός ήχος, με τα έγχορδα στις μεσαίες περιοχές να δεσπόζουν... 

Αν θέλαμε να αποδώσουμε έναν συνειρμικό συμβολισμό στην Πρώτη Συμφωνία του Elgar, θα μπορούσαμε να φανταστούμε βρετανικά στρατεύματα με χαρούμενες παρέες συντοπιτών να προχωρούν με αισιοδοξία και πατριωτικό οίστρο προς το μέτωπο και τα χαρακώματα, λίγο πριν τη Μάχη του Somme (1916). Την τραγικά ειρωνική συνέχεια τη διαβάζουμε στα βιβλία της Ιστορίας...

Σταυροί στο Μέτωπο (1957)

Αναφερόμενοι στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαμε γράψει κάποτε
(http://www.aixmi.gr/index.php/anazhtwntenoxmegalpola/):

--------------------------------------------
Βλέποντας την ιστορία των δύο Παγκοσμίων Πολέμων από καθαρά ηθική σκοπιά, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί (όχι άδικα) ότι ο δεύτερος είχε ευγενέστερα κίνητρα – την αντίσταση του πολιτισμένου, δημοκρατικού κόσμου απέναντι στη βαρβαρότητα του ναζισμού – σε σύγκριση με τον πρώτο, που ήταν αποτέλεσμα ανταγωνισμών των «μεγάλων» δυνάμεων, και εθνικιστικών φιλοδοξιών των «μικρών». Και είναι αλήθεια ότι ο εγωκεντρισμός περίσσεψε στον Μεγάλο Πόλεμο. Τόσο σε επίπεδο διπλωματίας, όσο και στρατηγικής…

Εκεί, όμως, που ο εγωκεντρισμός αποκτά «δολοφονικές» διαστάσεις είναι στη συμπεριφορά των στρατηγών απέναντι στους ίδιους τους στρατούς που διοικούσαν. Θα καταθέσω μια προσωπική άποψη με κίνδυνο να εξοργίσω τον αναγνώστη: Προσωπικά, δεν γνωρίζω γιατί ο Rudolf Höss (ο «χασάπης» του Auschwitz) ήταν μεγαλύτερος εγκληματίας πολέμου από, π.χ., τον βρετανό στρατηγό Sir Douglas Haig που έστειλε σε άσκοπο, φρικτό θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτών σε Somme και Passchendaele (για να μην αναφερθώ και στις αμέτρητες θανατικές καταδίκες, που ελαφρά τη καρδία υπέγραψε, όσων δεν άντεξαν και λιποψύχησαν στα χαρακώματα)! Η ολική περιφρόνηση προς την ανθρώπινη ζωή, εκφρασμένη κυνικά μέσω υπηρεσιακών διαταγών μαζικού θανάτου, ομογενοποιεί σε τέτοιο βαθμό τις συμπεριφορές που, ανεξάρτητα από αξιολογήσεις ιδεολογικών κινήτρων, καθιστά τις ηθικές διαφοροποιήσεις δυσδιάκριτες…
--------------------------------------------

Η υπέροχη αυτή αντιπολεμική ταινία, που βασίζεται σε πραγματικό γεγονός, δικαιώνει τις θέσεις μας...



Σταυροί στο Μέτωπο από tvxorissinora