Μπορεί το ιδιωτικό χρέος να εξισώνεται με φοροδιαφυγή; Με αφορμή μια πρόταση του Μάνου Βουλαρίνου

 Σε πρόσφατες εκπομπές του στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, ο ευφυής (αλλά όχι πάντα με θέσεις τις οποίες προσυπογράφω απόλυτα) Μάνος Βουλαρίνος έκανε την εξής πρόταση, η οποία θα λύσει, υποτίθεται, το πρόβλημα των ιδιοκτητών ακινήτων που αντιμετωπίζουν κακοπληρωτές ενοικιαστές: Να καλύπτει την οικονομική ζημιά του ιδιοκτήτη το ίδιο το κράτος, και να καθίσταται αυτόματα οφειλέτης προς το δημόσιο (δηλαδή, την Εφορία) ο ασυνεπής ενοικιαστής!

Η πρόταση του Βουλαρίνου ομολογώ με ξάφνιασε, αν λάβει κανείς υπόψη ότι πρόκειται για έναν από τους πλέον ένθερμους οπαδούς (όχι μόνο του Παναθηναϊκού αλλά και) της ακραία φιλελεύθερης οικονομίας, η οποία δεν θέλει το κράτος να παρεμβαίνει - και μάλιστα ιδίοις εξόδοις - σε οικονομικές διαφορές ιδιωτικής φύσης. Για τέτοιες υποθέσεις, άλλωστε, υπάρχουν τα αστικά δικαστήρια.

Η διαφωνία μου με την πρόταση δεν έχει να κάνει με το ότι είμαι οπαδός της ΑΕΚ, αλλά με πολύ πιο θεμελιώδη ζητήματα αρχών. Καταρχήν, δεν είναι δυνατόν μία διαφορά μεταξύ ιδιωτών να ανάγεται σε διαφορά ενός ιδιώτη με το κράτος. Και, δεν μπορεί η αθέτηση ενός ιδιωτικού συμφωνητικού (υποχρέωση έγκαιρης καταβολής ενοικίου) να καθίσταται de facto ισοδύναμη ενός αδικήματος εθνικής εμβέλειας, όπως η φοροδιαφυγή!

Κατά δεύτερον, τυχόν εφαρμογή της πρότασης Βουλαρίνου θα μπορούσε να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, αφού με βεβαιότητα θα διεκδικήσουν ανάλογη κρατική παρέμβαση προς υποστήριξή τους και άλλες κατηγορίες συναλλασσομένων (ποιος επαγγελματίας δεν αντιμετωπίζει κακοπληρωτές καθημερινά;). Με ποιο σκεπτικό θα απορρίψει το κράτος τέτοιες πρόσθετες διεκδικήσεις όταν ήδη θα έχει δημιουργήσει "δεδικασμένο"; Και, με ποιον τρόπο θα μπορέσει να τις ικανοποιήσει;

Τέλος, με χρήματα ποίων θα καλυφθούν από το κράτος οι οικονομικές ζημιές των ιδιοκτητών ακινήτων - ακόμα και αν υποτεθεί ότι, τελικά, θα ανταποκριθούν στις οιονεί "φορολογικές" υποχρεώσεις τους οι ασυνεπείς ενοικιαστές; Μήπως με χρήματα των φορολογουμένων; (Ρητορικό το ερώτημα.) Και γιατί οφείλουν, εν τέλει, οι τελευταίοι να επιβαρυνθούν με ιδιωτικά χρέη και ζημίες τρίτων;

Ελπίζω η πολιτεία να αξιολόγησε την πρόταση Βουλαρίνου απλά και μόνο ως ένα ακόμα δείγμα του αστείρευτου χιούμορ του. Γιατί, δεν θέλω να σκεφτώ τι θα συμβεί αν την πάρει στα σοβαρά!

ΚΠ 

Αμφισβήτηση του κράτους δικαίου σημαίνει κατάλυσή του!

Σε τηλεοπτική συνέντευξή της σε κανάλι της Κρήτης, η κυρία Μαρία Καρυστιανού δήλωσε ότι δεν έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη (είναι, θεωρεί, χειραγωγούμενη από την ελληνική κυβέρνηση), και για τον λόγο αυτό προσέφυγε εξαρχής στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι θα συνέβαινε στη χώρα αν το δόγμα (*) της κ. Καρυστιανού καθίστατο κυρίαρχη πεποίθηση στην ελληνική κοινωνία. Κανένας δεν θα αισθανόταν υποχρεωμένος να σέβεται δικαστικές αποφάσεις (αφού θα ήταν προϊόντα ενός "διεφθαρμένου" και "χειραγωγούμενου" συστήματος δικαιοσύνης) και κάθε άτομο, ή κάθε κοινωνική ομάδα, θα επέβαλλαν το δικό τους "δίκαιο" κατά το δοκούν. Ο νόμος της ζούγκλας θα υποκαθιστούσε, έτσι, το - έστω κατασυκοφαντημένο - κράτος δικαίου!

Εκτός αν αυτό ακριβώς επιδιώκουν (γιατί εξυπηρετεί απόλυτα τους σκοπούς τους) κάποιοι που κατόρθωσαν να πείσουν την κ. Καρυστιανού για την "ενσυναίσθηση" και τις "αγνές προθέσεις" τους. Και δεν διστάζουν να μετατρέψουν το πένθος της σε πολιτικό κεφάλαιο...

(*) Δόγμα: Ισχυρή πεποίθηση που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, αφού θεωρείται από τον φέροντα ως έχουσα γενική και μη διαπραγματεύσιμη ισχύ. (Η άποψη, αντίθετα, είναι δεκτική σε επανεξέταση και αναθεώρηση.)

Νεκροταφείο συνειδήσεων...

Leningrad (1941 - 44)

Κάπου διάβασα, ως σχόλιο για πρόσφατες κτηνωδίες ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς:

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τη Ρωσία!"

Και σκέφτηκα, κάνοντας ετεροχρονισμένους παραλληλισμούς:

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με την Τουρκία",

όταν πολιορκούνταν το Μεσολόγγι και κατασφάζονταν η Χίος και τα Ψαρά...

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τη Γερμανία",

όταν καίγονταν τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, όταν βομβαρδιζόταν η Βαρσοβία και πολιορκούνταν το Λένινγκραντ, όταν κάπνιζαν οι καμινάδες στο Άουσβιτς...

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τις ΗΠΑ",

όταν τα κτήνη του Πινοσέτ σώρευαν πτώματα στο στάδιο του Σαντιάγο...

Απέραντο νεκροταφείο συνειδήσεων τα social media. Χωρούν πολλή αρρώστια ακόμα...

Κ.

"Σκονισμένες" λέξεις...

Κάποιες φορές τα εισαγωγικά ομορφαίνουν τις λέξεις. Γιατί, τις κάνουν να φαίνονται πιο αληθινές...

Ένα παράδειγμα, σε τρεις κινήσεις:

    1. Σου κάνει αίτημα "φιλίας" στα social media. Αποδέχεσαι.

    2. Μετά από λίγο, σου ζητά (μέσω ομαδικής ειδοποίησης) να επιδοκιμάσεις δημόσια μία επιχείρηση ή ένα γραφείο. Δεν ανταποκρίνεσαι.

    3. Σε διαγράφει άμεσα από τη λίστα των "φίλων" της/του.

Δεν θυμάμαι ποιος είπε ότι οι λέξεις έχουν πιάσει σκόνη και χρειάζονται ξεσκόνισμα. Αλλιώς (λέω εγώ) θα πρέπει κάθε τρεις λέξεις να προσθέτουμε εισαγωγικά...

Εμβόλιο: Ας ακούμε μόνο εκείνους που ξέρουν!

Ειδικός δεν είμαι (είναι μύθος ότι οι Φυσικοί τα ξέρουμε όλα!). Όμως, καθότι "αφελής" και "εύπιστος", εμπιστεύομαι απόλυτα εκείνα που, συχνά με ένα αίσθημα απόγνωσης, προσπαθούν να μας περάσουν οι "συστημικοί" γιατροί, τα "τσιράκια του Κούλη":

- Το εμβόλιο φυσικά ΔΕΝ αποτρέπει τη μόλυνση του εμβολιασμένου, όπως και ΔΕΝ αποτρέπει τη μετάδοση του ιού από εμβολιασμένο σε άλλο άτομο (εμβολιασμένο ή ανεμβολίαστο). Όμως, ο εμβολιασμένος μολύνεται και μολύνει πολύ δυσκολότερα σε σχέση με τον ανεμβολίαστο (όπως λένε οι επιστήμονες, το ιϊκό φορτίο του είναι κατά πολύ μικρότερο).

- Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι οι εμβολιασμένοι (με εξαίρεση τα άτομα με ιδιαίτερα ευπαθείς οργανισμούς λόγω προχωρημένης ηλικίας ή υποκείμενων νοσημάτων) νοσούν πολύ ελαφρύτερα και έχουν ασύγκριτα μικρότερες πιθανότητες να χρειαστούν νοσηλεία ή, ακόμα χειρότερα, να καταλήξουν στις ΜΕΘ.

- Αυτό που ανησυχεί την πολιτεία είναι να αρχίσουν να εξαντλούνται τα κρεβάτια στα νοσοκομεία, καθώς και οι διαθέσιμες ΜΕΘ (δεν είναι ώρα για πολιτικές διελκυστίνδες σχετικά με το ποιοι έφτιαξαν ή δεν έφτιαξαν περισσότερες!). Και ας μην ξεχνούμε ότι ο covid δεν είναι το μοναδικό υγειονομικό πρόβλημα στη χώρα. Ακούμε για χειρουργεία που αναβάλλονται λόγω αναγκών covid, τα οποία αφορούν πολύ σοβαρές παθήσεις που πρέπει να αντιμετωπίζονται έγκαιρα ώστε να σωθούν ζωές.

Με αυτά τα δεδομένα - λυπάμαι που θα το πω - αυτοί που (ακόμα) προπαγανδίζουν αντιεμβολιαστικές θεωρίες στα social media διαπράττουν έγκλημα κατά της δημόσιας υγείας. Η λύση, ασφαλώς, δεν είναι να στερηθούν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση (ζούμε σε δημοκρατικό σύστημα, κι ας το χλευάζουν εκείνοι). Ποια είναι η λύση;

Είναι να υπάρξει καλύτερη, πληρέστερη και, κυρίως, απόλυτα ευθεία και ειλικρινής ενημέρωση της κοινωνίας από την πολιτεία και τους ειδικούς, για το θέμα του εμβολιασμού. (Η επικοινωνιακή διαχείριση του δήθεν "απόλυτα ασφαλούς" AstraZeneca ήταν καταστροφική για την εμπιστοσύνη του κοινού στο εμβολιαστικό πρόγραμμα!)

Τότε, όσοι ακόμα γοητεύονται από τις αντιεπιστημονικές πομφόλυγες των ιδιοτελών (ναι, μη μασάτε πως πρόκειται για "αγνούς ιδεολόγους"!) διαμορφωτών κοινής γνώμης, ίσως το ξανασκεφτούν. Για το καλό όλων μας...

Εκείνοι που (δεν) πρέπει να μιλούν...

Είναι επιτρεπτός ο περιορισμός της ελευθερίας στην έκφραση γνώμης σε μία δημοκρατική κοινωνία, όταν η γνώμη αυτή προτρέπει σε απείθεια στα μέτρα αντιμετώπισης μίας μείζονος υγειονομικής κρίσης;

Αυτό το (διόλου ρητορικό) ερώτημα είχαμε θέσει παλιότερα:

http://costaspap.blogspot.com/2021/04/blog-post_27.html

Η απάντησή μας παραμένει ίδια: Δεν φταίνε εκείνοι που ιδιοτελώς (αν όχι δολίως) μιλούν, υπό το πρόσχημα δήθεν "ιδεολογίας" ή "διωκόμενης επιστημοσύνης". Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν.

Φταίμε όλοι εμείς που τους ακούμε, καθιστώντας μάλιστα εμφανή την προσοχή που τους δίνουμε (πατώντας "κουμπιά" επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας, ή μπαίνοντας σε δημόσιους διαλόγους μαζί τους).

Οι τείνοντες ευήκοα ώτα, όχι οι ομιλούντες, έχουν την ευθύνη!

Νεοελληνικός Διασκοτισμός...

Κάποτε η Ιστορία θα γράψει ότι δύο κινήματα, το αντιμνημονιακό και το αντιεμβολιαστικό, σήμαναν το τέλος του Διαφωτισμού στην Ελλάδα. Αφού, ο τυφλός φανατισμός και η εμμονική ιδεοληψία κατόρθωσαν να εκτοπίσουν σε μεγάλο βαθμό την επιστήμη και τον ορθολογισμό.

Ίσως μάλιστα στα κεφάλαια της Ιστορίας προστεθεί και ένα ακόμα, με τίτλο "Νεοελληνικός Διασκοτισμός". Και όταν τελικά αποκτήσουμε αρκετή αντιληπτική ικανότητα ώστε να πάρουμε είδηση τι μας έχει συμβεί, θα αρχίσουμε να αναζητούμε τους πονηρούς και ιδιοτελείς influencers (*) για να τους ζητήσουμε ευθύνες που μας "παρέσυραν". Σαν τον αθεράπευτα ανώριμο ενήλικα που καταφεύγει στους ψυχοθεραπευτές για να τον απενοχοποιήσουν για όλα του τα κρίματα, φορτώνοντάς τα στα λάθη των γονιών του στην παιδική του ηλικία!

Όσο για τους influencers, άλλοι θα έχουν κάνει πολιτικές καριέρες κι άλλοι θα έχουν κάνει (ακόμα περισσότερα) λεφτά. Και, φυσικά, θα έχουν εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο...

Θα είμαστε για πολύ ακόμα τα κορόιδα τους;

 * Influencers: Οι επηρεαστές της κοινής γνώμης, κυρίως μέσω των social media.

Η ελεεινή τοξικότητα των "social media"...

Δεν πρόλαβε να σβήσει ο απόηχος του θρήνου για την Φώφη, άρχισαν ήδη να ακούγονται (συγκεκαλυμμένα ή ευθέως) χαιρέκακες κατάρες από "αντισυστημικούς" κύκλους για τη Ντόρα. "Καλά να πάθει", λένε, "αφού υποστήριξε τα μνημόνια!" (Προφανώς, η μνήμη είναι επιλεκτική...)

Στο βαθμό που τα social media μπορεί να θεωρηθούν, έστω προσεγγιστικά, ως απεικόνιση της κοινωνικής συνείδησης, θα πρέπει να συμπεράνουμε με ένα αίσθημα τρόμου ότι αποτελούμε μέλη μίας πολύ άρρωστης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας σε μεγάλο μέρος της οποίας ένα μέλος τρέφεται συνειδησιακά με τα τοξικά απόβλητα ενός άλλου. Και στην οποία κοινωνία ομάδες γνώμης μορφοποιούνται με βάση την κοινή "γαστρονομική" προτίμηση στον εμετό, τη χολή και το δηλητήριο...

Το ερώτημα είναι αμείλικτο, βασανιστικό κι αγωνιώδες: Έχουμε τη δύναμη που απαιτεί η ανάγκη διατήρησης της ψυχικής μας υγείας (αλλά και της ίδιας της αισθητικής μας) ώστε να αποδράσουμε έγκαιρα από τον σφιχτό εναγκαλισμό της συνήθειας που μας κρατά δεμένους με τα social media;

Και, αν δεν διαθέτουμε, τελικά, αυτή τη δύναμη, πώς θα μπορέσουμε τουλάχιστον να θωρακιστούμε από τοξικές επιδράσεις πριν αυτές καταλήξουν να απεικονίζονται στη συνείδησή μας σαν "κανονικότητα";

Γιατί, ας μην ξεχνούμε τι είπε ο Μάνος για το τέρας που κάποια στιγμή ίσως πάψει να μας φαίνεται σαν τέρας...

Υ.Γ. Σταχυολογώ, ενδεικτικά, μερικά σχόλια που είδα σε μία ανάρτηση, διατηρώντας την αυθεντική ορθογραφία τους:

- Άντε ο Θεός να μας σώσει να κλάψουμε κι αυτήν

- Η αρρώστεια της αδελφομάνας πάντως θα μπουστάρει σίγουρα το πρωθυπομπεμπε.... αντιθέτως εν ζωή ολίγη ωφέλεια παρέχει στο καθεστώς....

- Ποτέ δεν σκέφθηκε αυτή τα παιδιά των Ελλήνων συνυπογραφοντας τα μνημόνια και συμφωνοντας για γενικό υποχρεωτικο εμβολιασμο στα δικά μας παιδιά!!! Ειναι άλλο ένα κομμάτι του παζλ που μας έχει ρίξει ομαδικά στον εξευτελισμό και την αφελληνοποιηση της χώρας!!! Αν λοιπόν εσύ που είσαι πόνο ψύχος λυπάσαι για τον θάνατο κάποιου από τους δυναστές σου, Με την ίδια λογική θα εχεις συγχωρήσει τον Σταλιν, τον Χίτλερ, τον Μάο και όλους τους μακελαρηδες που πέρασαν από την γη και κατεσφαξαν τον κόσμο!!! Ευτυχώς κάποιοι δεν πασχουμαι ούτε από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, ούτε από αλτσχαϊμερ για να ξεχάσουμε τις πράξεις που έχουν κάνει όλοι εκεί μέσα στην βουλή!!! Αυτό το τέρας έχει στείλει στον θάνατο,στην αυτοκτονία,στην φτώχια και την ανέχεια, όλα αυτά τα χρόνια πολλές χιλιάδες Έλληνες. Καμία λυπηση σε αυτήν και στους ομοίους της δολοφόνους των ζωων μας και της πατρίδας μας.

Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, οι ανωτέρω σχολιαστές είναι ληξιαρχικώς καταχωρισμένοι στο είδος που λέγεται "Άνθρωπος"...

Εσχατολογίες...

                               

Πληροφορήθηκα από post φίλου στο Facebook ότι γνωστή δημοσιογράφος της τηλεόρασης, η οποία υποφέρει από χρόνια προβλήματα υγείας, υπέστη βαρύ καρδιακό επεισόδιο και εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση.

Ο φίλος ανήκει στους αρνητές του Covid και των μέτρων που λαμβάνει η πολιτεία για την πανδημία, και έκανε την ανάρτηση όχι για λόγους ανθρωπισμού αλλά για να επισημάνει ότι η δημοσιογράφος είχε κάνει το εμβόλιο μόλις 24 ώρες πριν υποστεί το επεισόδιο. Υπαινισσόμενος, προφανώς, μία πιθανή αιτιώδη σχέση ανάμεσα στα δύο...

Αυτό που  με σόκαρε ήταν ένα σχόλιο φίλης του φίλου, η οποία (απ' ό,τι μπορώ να συναγάγω από αναρτήσεις της) ανήκει στους σκληρούς αμφισβητίες της πανδημίας και αρνητές των μέτρων που λαμβάνονται γι' αυτήν. Επειδή, προφανώς, η δημοσιογράφος είχε "εγκληματήσει" δημοσιοποιώντας τον εμβολιασμό της - άρα διαφημίζοντας την ιδέα του εμβολιασμού - και επειδή κάποια "εγκλήματα" πρέπει να τιμωρούνται με την εσχάτη των ποινών, η φίλη του φίλου σχολίασε ως εξής την είδηση της πιθανής απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής:

"Στο καλό και να μας γράφεις!"

Και για μία ακόμα φορά οδηγούμαι στη φοβερή σκέψη ότι τα λεγόμενα social media είναι, τελικά, το αφοδευτήριο των "ψυχών" (λέμε τώρα) κάποιων - αμέτρητων, δυστυχώς - χρηστών, οι οποίες (ψυχές) ανακουφίζονται αποβάλλοντας σε σχόλια και αναρτήσεις τα περιττώματά τους. Για να δικαιωθούν μερικοί φίλοι που μου λένε, "τι θες και ανακατώνεσαι εκεί μέσα;".

Είναι μόνο και μόνο επειδή δεν θέλω να χάσω επαφή με τους μαθητές μου και με λίγους φίλους που γνωρίζω προσωπικά. Αλλιώς, στα ίδια σκ... βουλιάζω κι εγώ...

ΚΠ

Θλίψη για ένα site που αφέθηκε να "σβήσει"...

Ένα κορυφαίο ειδησεογραφικό site, στις σελίδες του οποίου έγραψαν μερικοί από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ελληνικής διανόησης, φαίνεται πως υφίσταται πλέον μόνο ως αρχείο. Αναφέρομαι στο Aixmi.gr , το οποίο, με βάση την διαχρονική του παρουσία στο Διαδίκτυο, θα κατέτασσα από άποψη επιπέδου αμέσως μετά την "Καθημερινή" και το "Βήμα".

Τους λόγους για τους οποίους εγκαταλείφθηκε η "Αιχμή" (τα σημάδια υπήρχαν ήδη από καιρό) δεν είμαι σε θέση να τους γνωρίζω. Μπορώ μόνο να πω ότι δεν της άξιζε τέτοια τύχη. Και θέλω να ελπίζω ότι, παρά τις περί του αντιθέτου ενδείξεις, η απουσία νέων σελίδων της είναι προσωρινή.

Εμείς θα συνεχίσουμε να προβάλλουμε αρχειακό υλικό από το Aixmi.gr , αφού μέσα εκεί έχουν επενδυθεί αμέτρητες ώρες σκληρής δουλειάς για την παραγωγή αρθρογραφίας που συχνά απαίτησε επιστημονική ή ιστορική έρευνα μηνών.

Αυτό που θεωρούμε αδιανόητο, όμως, είναι να χαθεί το αρχείο του site! Γιατί, μαζί με αυτό θα έχει χαθεί και ένα αναντικατάστατο κομμάτι του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού...

ΚΠ 

Ας μη ζωντανέψει η μοίρα των «Διαλόγων» της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ»...

Πάνε χρόνια που έκλεισε η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ». Και, μαζί, συντελέστηκε ένα έγκλημα στον ηλεκτρονικό Τύπο: η διαγραφή των αρχείων των «Διαλόγων», του πιο intellectual κομματιού της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας!

Δεν θλίβομαι τόσο για τα κείμενα του μετριότατου αρθρογράφου. Αυτά σώθηκαν στα blogs του και πολλά από αυτά δημοσιεύθηκαν αργότερα, σε βελτιωμένες εκδοχές, στο ΒΗΜΑ και στο Aixmi.gr. Αυτό που μου προκαλεί μεγαλύτερη θλίψη είναι η απώλεια των σχολίων – υπό μορφή διαλόγων μεταξύ αναγνωστών – που συνόδευαν τα άρθρα αυτά. Διάλογοι υψηλού πνευματικού επιπέδου που, συχνά, ξεπερνούσαν κατά πολύ τους ορίζοντες των ίδιων των πρωτογενών κειμένων!

Το κλείσιμο ενός κορυφαίου site ενημέρωσης είναι πάντοτε μία μελαγχολική ιστορία. Συχνά προηγούνται σημάδια που το προαναγγέλλουν: Το site αρχίζει σιγά-σιγά να μοιάζει με εγκαταλειμμένο σπίτι που οι κάτασπροι τοίχοι του μαύρισαν, ενώ η αυλή του – πανέμορφη κάποτε – είναι τώρα πνιγμένη στα αγριόχορτα που κανείς δεν φρόντισε να κόψει... Η «είδηση» έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι είδηση, αφού ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει σε μία ημερομηνία που ολοένα απομακρύνεται από το παρόν, θαρρείς και κάποιος πάτησε το κουμπί τού “pause” στο video της επικαιρότητας...

Την τύχη των «Διαλόγων» της «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ» ελπίζω να μην έχει οποιοδήποτε άλλο αξιόλογο ειδησεογραφικό site του Διαδικτύου. Ακόμα και αν ένα site καταστεί ανενεργό (για λόγους που ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε, ούτε και δικαιούμαστε να κρίνουμε) θα πρέπει πάση θυσία να διαφυλαχθεί το αρχείο του, αφού μέσα σε αυτό βρίσκονται αμέτρητες ώρες επίπονης δουλειάς, και κάποιες πολύτιμες ώρες ζωής που έχουν επενδυθεί εκεί...

Πάνω από τις όποιες ποδοσφαιρικές αντιπαλότητες, εκτιμώ τον Βαγγέλη Μαρινάκη γιατί έσωσε από αφανισμό το ιστορικό «ΒΗΜΑ» μαζί με δεκάδες θέσεις εργασίας. Με την εφημερίδα σώθηκε – και μάλιστα οργανώθηκε ξανά με τρόπο υποδειγματικό – το ηλεκτρονικό αρχείο της. Αυτά οφείλουμε να τα αναγνωρίσουμε.

Σε ό,τι αφορά, αν μη τι άλλο, την αρχειακή διατήρηση (αντί της οικονομικά πιο συμφέρουσας διαγραφής) αρθρογραφικού μόχθου ετών σε κάποια sites που ίσως αποφάσισαν (ή αναγκάστηκαν;) να καταστούν ανενεργά, είμαι βέβαιος ότι το ίδιο θα συνεχίσουμε να εκτιμούμε και πολλούς ακόμα ανθρώπους που, με όραμα και σκληρή δουλειά, έκαναν το Διαδίκτυο έναν χώρο που αξίζει να επισκεπτόμαστε και να ενημερωνόμαστε. Και η μοίρα του αρχείου των «Διαλόγων» ας μείνει σαν μία θλιβερή ανάμνηση ενός γεγονότος που δεν πρέπει να συμβεί ξανά στον χώρο της ηλεκτρονικής ενημέρωσης...

ΜΑΡΙΑ ΡΕΖΑΝ (1921-2004): Η τελευταία της συνέντευξη στον Δαυίδ Ναχμία

Ο ρατσισμός της εικόνας (και ο ρόλος της τηλεόρασης)

Υπάρχει μία μορφή ρατσισμού την οποία είτε δεν μπορούμε, είτε δεν θέλουμε να αντιληφθούμε όταν δεν μας στοχεύει. Από άτομα που εκπροσωπούν την "κουλτούρα" του διαπράχθηκε πρόσφατα μία μέγιστη απρέπεια στα media...

Υπάρχει μία μορφή ρατσισμού που την βιώνουμε ολόγυρά μας καθημερινά, προσπερνώντας την αδιάφορα όταν δεν μας στοχεύει. Αυτοί που τον υφίστανται δεν είναι καν απαραίτητο να έχουν φτάσει στη χώρα διαβαίνοντας τα σύνορά της, πράγμα που ίσως εξηγεί γιατί το μαρτύριό τους ελάχιστα συγκινεί και διεγείρει τα ανθρωπιστικά ανακλαστικά της πλειοψηφίας των κατά δήλωση αντιρατσιστών…

Η σκηνή στην κεντρική πλατεία μεγάλου δήμου της Αττικής. Μία γυναίκα τρέχει να προλάβει στη στάση το ακριβοθώρητο λεωφορείο της περιοχής. Στο παγκάκι της στάσης κάθεται μια παρέα νεαρών, πάνω-κάτω σε ηλικία τρίτης λυκείου. Ξάφνου, ένα πόδι απλώνεται από το παγκάκι. Η γυναίκα σκοντάφτει πάνω του και πέφτει, ενώ την ίδια στιγμή η παρέα ξεσπά σε γέλια και επευφημίες γι’ αυτόν που είχε την φαεινή ιδέα. Η γυναίκα σηκώνεται, μαζεύει ντροπιασμένη τα κομμάτια της και μπαίνει αμίλητη στο λεωφορείο, δευτερόλεπτα πριν κλείσει η πόρτα. Είναι φανερό ότι έχει προ πολλού συμβιβαστεί με την ιδέα πως ανήκει σε κατώτερη «ράτσα». Και δέχεται τις τρικλοποδιές με την ίδια στωικότητα που οι Εβραίοι δέχονταν κάποτε το αστέρι στο πανωφόρι τους…

Λεπτομέρεια: Η γυναίκα δεν ανήκε στους ευνοημένους της Φύσης, αυτούς που θα χαρακτηρίζονταν «ευειδείς». Ήταν αρκετά ευτραφής και τα χαρακτηριστικά της δεν είχαν, γενικά, τίποτα το «ελκυστικό» με βάση τις επιταγές του σύγχρονου σταρ-σύστεμ. Ήταν πλασμένη, θαρρείς, μόνο και μόνο για να πιστοποιεί τον θρίαμβο των εκλεκτών της Φύσης πάνω στους αδικημένους. Θα έλεγα, ήταν το ιδανικό αντι-κάτοπτρο για τον υπερχειλίζοντα ναρκισσισμό της απάνθρωπης εποχής μας…

Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Ανάλογα συμβαίνουν καθημερινά στην Αθήνα (για να περιοριστώ στην πόλη μου). Και όλα, σχεδόν, έχουν ως αυτουργούς νέους ανθρώπους. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, ίσως κατεβαίνουν και στους δρόμους συμμετέχοντας σε συλλαλητήρια κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, αγνοώντας προφανώς ότι ξένος είναι καθένας που βιώνει την αρνητική διάκριση και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Περάσει ή δεν περάσει τα σύνορα της χρεοκοπημένης χώρας...

Μία νέα γενιά, λοιπόν, αναδύεται φέροντας μέσα της τον σπόρο του φασισμού της εικόνας, έτσι όπως η τελευταία επιβάλλεται από τα κέντρα του διεθνούς image making. Και όσοι δεν είναι προικισμένοι με τις ιδιότητες που απαιτούν τα στερεότυπα, οφείλουν να υποβάλλονται σε πόνους και έξοδα ώστε να υπερνικήσουν, κατά το δυνατόν, την ίδια τη βούληση της Φύσης. Ζωή παρά φύσιν, κατά μία έννοια!

Καμία προοδευτική πολιτική δύναμη, καμία ευαίσθητη ανθρωπιστική οργάνωση, κανένα αντιρατσιστικό κίνημα, δεν ασχολήθηκαν ποτέ με αυτό το είδος κοινωνικού ρατσισμού. Και κανείς από αυτούς δεν ανησύχησε για τις αναδυόμενες νοοτροπίες και συμπεριφορές μίας πολύ σκληρής νέας γενιάς σε ό,τι αφορά την αισθητική διαφορετικότητα ή – ακόμα χειρότερα – την φυσική αδυναμία. Στο Τρίτο Ράιχ, θυμίζουμε, αυτές ήταν ιδιότητες που επέσυραν την ποινή του θανάτου!

Από την παγίδα της εικόνας δεν ξέφυγε ούτε η πολιτική. Βλέπουμε πολιτικά κόμματα και δημοτικές παρατάξεις να εμπιστεύονται θέσεις ευθύνης σε πρόσωπα αμφίβολου πολιτικού και κοινωνικού ήθους, με μοναδικό κριτήριο την δημοφιλία τους στο τηλεοπτικό, κυρίως, κοινό. Το πρόσφατο θλιβερό συμβάν που οδήγησε σε μία ηχηρή παραίτηση στον δήμο της Αθήνας έχει ήδη συζητηθεί τόσο πολύ ώστε είναι περιττό να το σχολιάσουμε περαιτέρω. Θα σταθώ, όμως, σε ένα σημείο της υπόθεσης το οποίο αναδεικνύει a posteriori την λανθασμένη επιλογή που έκανε ένας κατά τα άλλα εξαίρετος και πολλά υποσχόμενος νέος τοπικός άρχοντας.

Το πρόσωπο στο οποίο ανατέθηκε η ευθύνη του πολιτιστικού τομέα του μεγαλύτερου δήμου της χώρας προέρχεται από τον χώρο της τηλεόρασης. Και, δυστυχώς, εκπροσωπεί εμφατικά μία κουλτούρα η οποία ελάχιστη ευαισθησία επιδεικνύει (το λέω αρκούντως κομψά...) για ανθρώπινες αδυναμίες που αφορούν το ευειδές της φυσικής παρουσίας ή τις αντοχές που παίρνει μαζί της η νεότητα που φεύγει.

Θεοποίηση «γραμμωτών» και «κοιλιακών»... Χλευασμός για μαλλιά και πόντους που λείπουν, ή κιλά που περισσεύουν... Περιφρόνηση (έως και γελοιοποίηση) για εκείνους που τους πήραν τα χρόνια και δεν διαθέτουν πια το κουράγιο που απαιτεί μία «ολονυκτία»... Ο άνθρωπος που «φορά τις πυτζάμες στο σπίτι» (sic) στέλνεται στα κρεματόρια της ζωής. Τόπο στους «άριους» εκλεκτούς των media!

Η απρέπεια του τρανταχτού γέλιου και της «πλακίτσας» για έναν κατ' ουσίαν βιασμό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από αυτήν κρύβεται ολόκληρη η φιλοσοφία μιας γενικότερης τάσης ευτελισμού της ανθρώπινης αδυναμίας στον χώρο της σημερινής τηλεόρασης. Και θα πρέπει να εξετάσουμε προσεκτικά κατά πόσον σε εκείνους που έχουν συμβάλει στην διαμόρφωση και τη συντήρηση αυτής της τάσης αναλογούν δημόσια αξιώματα που αφορούν τον ίδιο τον πολιτισμό!

Ο ρατσισμός έχει πολλά πρόσωπα. Κάποια, όμως, είναι περισσότερο προβεβλημένα από άλλα. Γι' αυτά τα άλλα, λιγότερο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ρατσισμού θα πρέπει κάποτε να μιλήσουμε ανοιχτά, να ανιχνεύσουμε τα αίτια και τις πηγές τους και να εντοπίσουμε τους κοινωνικούς παράγοντες που, συνειδητά ή όχι, συμβάλλουν στη συντήρηση και τη διάδοσή τους.

Κυρίως, θα πρέπει να πάψουμε να είμαστε επιλεκτικά ευαίσθητοι απέναντι στην υποτίμηση του διαφορετικού, παραβλέποντας διαφορετικότητες που ορίζονται ως τέτοιες όχι σύμφωνα με ανθρώπινες αξίες αλλά με βάση τα προστάγματα ιδιοτελών κατασκευαστών ειδώλων. Αλλιώς, το να δηλώνουμε γενικώς «αντιρατσιστές» συνιστά εμπαιγμό προς την ίδια την έννοια που επικαλούμαστε...

Aixmi.gr

Η θέση μας για την υπόθεση "Κατερίνα Γκαγκάκη"

Πολλοί αυτόκλητοι συνήγοροι έσπευσαν να υπερασπιστούν την Κατερίνα Γκαγκάκη. Όλοι μιλούν για το "ήθος της" και το "άμεμπτο παρελθόν της" ως τη στιγμή που έκανε κι αυτή, σαν άνθρωπος, το "ένα λαθάκι που δικαιούταν!"

Υπάρχει, όμως, και μία άλλη όψη του ζητήματος, την οποία δεν είναι εύκολο να παραβλέψουμε...

Σ' αυτή τη χώρα αντιλαμβανόμαστε τις έννοιες όπως μας βολεύει. Ας πούμε, "ρατσιστής" είναι μόνο εκείνος που εκφράζει προβληματισμό για την εκρηκτική αύξηση του μεταναστευτικού. Δεν είναι όμως, π.χ., κάποιος ή κάποια που εκπροσωπεί μία κουλτούρα η οποία χλευάζει δημόσια τα φυσικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, όταν αυτά δεν ταιριάζουν στα πρότυπα "Ντάνος" ή "Σπαλιάρας". Ή, ακόμα χειρότερα, μιλά με περιφρόνηση για εκείνους που τους πήραν κάπως τα χρόνια και δεν διαθέτουν πια τα κουράγια και τη ζωντάνια που έχει το ευκαιριακό "τεκνό"...

Η χυδαιότητα του τρανταχτού γέλιου και η αισχρότητα της "πλακίτσας" για έναν κατ' ουσίαν βιασμό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω από αυτά κρύβεται ολόκληρη η υποποιότητα της σημερινής ιδιωτικής τηλεόρασης. Και, σε εκείνους που έχουν συμβάλει σε αυτή την υποποιότητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανατίθενται δημόσια αξιώματα, ιδιαίτερα αν αυτά αφορούν τον ίδιο τον πολιτισμό.

Από αυτή την άποψη, ο Κώστας Μπακογιάννης έκανε μία λανθασμένη επιλογή, ίσως και επηρεασμένος ως ένα βαθμό από το στενό του περιβάλλον. Συνεχίζουμε, εν τούτοις, να τον εκτιμούμε γιατί πιστεύουμε στο ήθος του και την ειλικρίνεια των προθέσεών του.

Όμως, ας γίνει σε όλους μάθημα η θλιβερή αυτή ιστορία...

Διαβάστε σχετικά:

Το ιστορικό της υπόθεσης

Η παραίτηση

Μάτι: Η φονική πυρκαγιά (ΣΚΑΪ, 2/5/2019)

Νέες πτυχές της πύρινης τραγωδίας του περασμένου καλοκαιριού στην ανατολική Αττική αποκαλύπτει το ντοκιμαντέρ «Μάτι: Τα ντοκουμέντα μιλούν», μια μεγάλη έρευνα του Αλέξη Παπαχελά για την τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Η ολιγωρία και τα λάθη των αρμοδίων, οι μαρτυρίες αλλά και οι συγκλονιστικές τηλεφωνικές συνομιλίες πολιτών προς τις αρχές, συνθέτουν το δραματικό σκηνικό που εκτυλίχθηκε τη μοιραία νύχτα της 23ης Ιουλίου, κοστίζοντας τη ζωή σε 101 ανθρώπους...

Σεξισμός και χυδαιότητα στο "Star Academy"

Η πατρότητα της φράσης αποδίδεται στον Γιώργο Ζαμπέτα. Κάποτε ζήτησαν τη γνώμη του για μια εκκολαπτόμενη σταρ του λαϊκού πενταγράμμου. Αφού την άκουσε, είπε το ανεπανάληπτο:

- Από φωνή, μ**νί.  Αλλά από μ**νί, "φωνάρα" !

Το παραπάνω αξιολογικό κριτήριο ερμηνείας... τραγουδιού είχε στο νου του, ως φαίνεται, ο "πρόεδρος" της κριτικής επιτροπής στο διαβόητο talent (sic) show, "Star Academy" της 22-4-2017, όταν κλήθηκε δια της (διπλά προσμετρούμενης) ψήφου του να αποφασίσει για την αποχώρηση διαγωνιζόμενου από το show, έχοντας να επιλέξει ανάμεσα σε μία σχετική και μία απόλυτη μετριότητα - αγόρι και κορίτσι, αντίστοιχα. Λεπτομέρεια: το κορίτσι ήταν ξανθό και - κατά την άποψη, τουλάχιστον, του προέδρου - γενικώς ευειδές!

Αν άκουσα καλά (γιατί, πιθανόν είναι να με γέλασαν τ' αυτιά μου) ο "ποιοτικός", ο "ασυμβίβαστος", ο αδιαπραγμάτευτα "αντισυμβατικός" πρώην σημαίνων μουσικοσυνθέτης και λάτρης του Βάγκνερ είπε πως, αν είχε ερεθιστεί η ακοή του από τις φωνητικές ερμηνείες, ίσως έδινε ευνοϊκή ψήφο στο αγόρι. Όμως, ελλείψει αμφίπλευρου ακουστικού ερεθισμού, επέλεξε με βάση το "οπτικό" ερέθισμα και μόνο, ψηφίζοντας τελικά υπέρ της παραμονής της κοπέλας στο show. Με άλλα λόγια, το αγόρι μειοδοτούσε de facto λόγω φύλου και παρουσίας. Η επιτομή του σεξισμού!

Σημειώνουμε ότι, στην ίδια εκπομπή, μία εκ των κριτών (η μόνη, τελικά, που έχει επιδείξει επίπεδο, και απορώ πώς βρέθηκε μέσα σ' αυτό το κακόγουστο πανηγύρι!) αρνήθηκε ακόμα και απλά να βαθμολογήσει άλλον διαγωνιζόμενο ο οποίος, σε πρόσφατο σεξιστικό παραλήρημά του, καταφέρθηκε εναντίον συν-διαγωνιζομένου κάνοντας χρήση των αθλιότερων, ελεεινότερων και χυδαιότερων εκφράσεων που έχουν ποτέ ακουστεί στην ελληνική τηλεόραση!(*)

Η εμπορική φιλοσοφία κάποιων τηλεοπτικών μέσων είναι μάλλον προφανής: Η ευτέλεια "κάνει νούμερα" και φέρνει χρήμα. Η χυδαιότητα, το ξέσκισμα, η ανθρωποφαγία, ακόμα και ο σεξισμός στη χειρότερη εκδοχή του (πού είναι ο περιβόητος αντι-ρατσιστικός νόμος, οέο;) πουλούν. Φυσικά, πάντα σε συνάρτηση με το μέσο επίπεδο του τηλεοπτικού κοινού - και, εν επεκτάσει, του ίδιου του λαού...

Κατά τα άλλα, μοναδική παθογένεια και κορυφαίο πρόβλημα στην ιδιωτική τηλεόραση ήταν το "συστημικό" Mega, ο "αντιπαθητικός" Πρετεντέρης, και κάτι λίγα ακόμα που ξεχνώ...

(*) http://www.aixmi.gr/index.php/jefyge-paikths-sto-star-academy/

Aixmi.gr

Σεξισμός και κοινωνική εμπάθεια στο δημοτικό ραδιόφωνο

Πρωί Παρασκευής 10/6/2016... Εκπομπή οικονομικής ενημέρωσης στον δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό της πρωτεύουσας τριτοκοσμικής χώρας... Παρουσιαστές, οι δύο από τους τρεις τακτικούς παραγωγούς της εκπομπής (ένα μέλος της ραδιοφωνικής «τρόικας» εκτάκτως απουσιάζει)...

Στο ξεκίνημα της εκπομπής οι παρουσιαστές μιλούν χαλαρά, σαν δυο παλιόφιλους που τα πίνουν σε κάποια ταβέρνα έχοντας ήδη καταναλώσει μερικές μπύρες. Αναφερόμενος στην επικείμενη έναρξη του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου το βράδυ της ίδιας μέρας, ο ένας εξ αυτών, με εκείνη τη χαρακτηριστική άνεση που φανερώνει την απόλυτη αυτεπίγνωση μιας macho μαγκιάς, ακούγεται να λέει, επί λέξει, τα εξής:

«Ευκαιρία για τις κυρίες να κάνουν καμιά βόλτα μόνες τους... Άμα είσαι single (σ.σ: αναφέρεται σε άντρα) και θέλεις να... αυτό... (εμφανής εδώ ο σεξουαλικός υπαινιγμός) οι καλύτερες μέρες να βγεις έξω μήπως... αυτό... είναι όταν έχει μπάλα το βράδυ. Γιατί, κυκλοφορούν παντρεμένες μόνες τους!»

Μετά το αρχικό «καλαμπούρι», η συζήτηση σοβάρεψε και στράφηκε στα οικονομικά. Κάποια στιγμή, ο έτερος παρουσιαστής βρήκε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει κι αυτός το ταλέντο του, βγάζοντας με τον γνώριμο εμπαθή και σαρκαστικό του τόνο τη συνήθη χολή κατά του συνόλου των δημοσίων λειτουργών της χώρας, στους οποίους κατά κανόνα – και χωρίς κανένα διαχωρισμό – αναφέρεται σαν να πρόκειται για κοινωνικά απόβλητα!

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως, κάποια στιγμή λίγο αργότερα, ο ίδιος παρουσιαστής σχολίασε την τάση που υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε «εχθρούς» και «φίλους», σε «εμάς» και τους «άλλους». Προφανώς έχουμε να κάνουμε με ένα είδος μανιχαϊσμού «αλά καρτ»...

Αν το εναρκτήριο οιονεί χιούμορ της εκπομπής – αποθέωση του σεξιστικού κιτς – ήταν απλά ένα στιγμιαίο ολίσθημα (που αποτελεί, ασφαλώς, προσβολή για όλους τους ακροατές και αδικεί τη γενικότερη αισθητική του σταθμού), δεν μας είναι εύκολο να είμαστε δεκτικοί απέναντι στον εμπαθώς εκφερόμενο λόγο που συστηματικά απαξιώνει και χλευάζει αδιακρίτως μία ολόκληρη τάξη εργαζομένων, ενώ παράλληλα ενσπείρει (ή, έστω, ενθαρρύνει) τον διχασμό σε μια κοινωνία που έφτασε ήδη στα όρια της αντοχής της μετά από πολύχρονη οικονομική κρίση.

Το να αναδεικνύει κάποιος τις παθογένειες του δημόσιου τομέα της χώρας είναι όχι μόνο αποδεκτό αλλά και απολύτως αναγκαίο, ιδιαίτερα μάλιστα στο πλαίσιο μιας σοβαρής οικονομικής ανάλυσης (όπως αυτή που, για να είμαστε δίκαιοι, κατά τα άλλα απολαμβάνει ο ακροατής της εν λόγω εκπομπής). Όπως, όμως, δεν είναι διανοητό να συκοφαντεί κανείς, π.χ., το σύνολο των γιατρών λόγω του ελεεινού συστήματος δημόσιας υγείας, ή το σύνολο των δασκάλων φορτώνοντάς τους την ευθύνη για όλα τα κακώς κείμενα στην εκπαίδευση, έτσι είναι και απολύτως απαράδεκτο να στοχοποιείται συλλήβδην μία ολόκληρη τάξη εργαζομένων επειδή ένα κομμάτι της (αν θέλετε, όχι αμελητέο) οφείλει την ύπαρξή του σε διαχρονικές αμαρτωλές πολιτικές σκοπιμότητες ποικίλλων κομματικών αποχρώσεων.

Το να μιλά κανείς απαξιωτικά και αδιακρίτως για «πελάτες του συστήματος» αναφερόμενος σε ένα ευρύ (έστω, αδικαιολόγητα ευρύ!) τμήμα της κοινωνίας, προβάλλοντάς το σαν κοπάδι άχρηστων ζώων που ευτύχησαν να έχουν μια προνομιακή – είναι αλήθεια – σχέση εργασίας, αποτελεί ύβρη για εκείνους που υπηρετούν με ευσυνειδησία και συνέπεια το δημόσιο λειτούργημα που τους έχει ανατεθεί. Ακόμα και αν, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, αυτοί αποτελούν τη μειοψηφία στο «κοπάδι»...

Δημόσιοι λειτουργοί δεν είναι μόνο κάποιοι αντικειμενικά υπεράριθμοι που αξιοποίησαν μια πολιτική γνωριμία για να βολευτούν σε κάποια θεσούλα στη δημόσια διοίκηση, ούτε μόνο οι τύραννοι των συντεχνιακών συμφερόντων που ταλαιπωρούν κάθε λίγο την κοινωνία. Ως «πελάτες» στοχοποιούνται (αφού ουδείς εννοιολογικός διαχωρισμός επιχειρείται από τους κριτές) και κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι – κάθε άλλο παρά καλοπληρωμένοι – που αγωνίζονται, συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες, για να κρατήσουν την κοινωνία ζωντανή και τη χώρα όρθια. Άνθρωποι όπως γιατροί, εκπαιδευτικοί, μηχανικοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, πυροσβέστες, και τόσοι άλλοι (εξαιρώ τους ασυνείδητους που, δυστυχώς, υπάρχουν σε κάθε τάξη εργαζομένων), των οποίων το έργο είναι τόσο ανεκτίμητο ώστε και αυτός τούτος ο μισθός να μην είναι παρά μια μορφή οφειλόμενης από την Πολιτεία συμβολικής «αποζημίωσης»!

Κατανοώ ότι η ακροαματικότητα μιας εκπομπής στα ΜΜΕ είναι ευθεία συνάρτηση του βαθμού στον οποίο ο λόγος της είναι αρεστός στον μέσο ακροατή ή θεατή. Υπάρχει όμως και μία ηθική προϋπόθεση: η ικανοποίηση ενός μέρους του κοινού να μην συνεπάγεται τον κανιβαλισμό εις βάρος ενός άλλου. Τούτο ισχύει ακόμα περισσότερο αν πρόκειται για δημοτικά (ή, εν γένει, δημόσια) ΜΜΕ, στη λειτουργία των οποίων συμβάλλουν όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες, ανεξάρτητα από προσωπικά δεδομένα όπως η πολιτική ιδεολογία ή το είδος της εργασίας του καθενός.

Σε ό,τι αφορά ειδικά την ραδιοφωνική εκπομπή στην οποία αναφερθήκαμε, θα πρέπει να συστήσουμε μεγαλύτερη μετριοπάθεια στον ένα, τουλάχιστον, εκ των τριών παραγωγών, του οποίου ο εμπαθώς και με ιδιαίτερο φανατισμό εκφερόμενος λόγος υπονομεύει την αξιοπιστία των απόψεων που ο ίδιος διατυπώνει. Ακόμα και εκείνων των απόψεων με τις οποίες θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει καταρχήν!

Και, τέλος, τα σεξιστικά καλαμπούρια – ιδιαίτερα εκείνα που παραβιάζουν κάθε έννοια ευπρέπειας και προσβάλλουν την αισθητική των ακροατών – είναι ιδανικά για την αντροπαρέα που χαλαρώνει στο μπαρ με μερικά «ποτάκια». Καλό θα ήταν, λοιπόν, να μένουν εκεί...

Aixmi.gr

Jennifer Lawn: Παιδικά τραύματα στο όνομα της έβδομης τέχνης!

Κάποιοι αναγνώστες του Aixmi.gr ίσως θυμούνται ένα παλιότερο άρθρο, με τίτλο: «Η τρομερή αλήθεια πίσω από μια φημισμένη κινηματογραφική σκηνή!». Στο άρθρο αυτό, προϊόν προσωπικής έρευνας, είχαμε φέρει στο φως μια άγνωστη πτυχή από τα γυρίσματα της φημισμένης ταινίας του Alan J. Pakula, “Sophie’s Choice” (1982) με την Meryl Streep (Όσκαρ ερμηνείας) και τον Kevin Kline. Μια πτυχή που αμαυρώνει τη φήμη τόσο της ίδιας της ταινίας, όσο και του ιδιοφυούς σκηνοθέτη της…

Αυτό που προσωπικά μας είχε εντυπωσιάσει όταν πρωτοείδαμε την ταινία, ήταν η ανατριχιαστικά ρεαλιστική ερμηνεία της μικρούλας Jennifer Lawn, η οποία υποδυόταν την κόρη τής Meryl Streep. Στην κορυφαία σκηνή του έργου, που λαμβάνει χώρα, υποτίθεται, στο Άουσβιτς κατά τη διάρκεια «υποδοχής» Πολωνών κρατουμένων, βλέπουμε την Jennifer «γαντζωμένη» στην αγκαλιά της κινηματογραφικής μητέρας της, με τον τρόμο ζωγραφισμένο στο παιδικό προσωπάκι της (το τρεμούλιασμα των χειλιών της δύσκολα θα μπορούσε να το πετύχει με τόση φυσικότητα ακόμα και μια πεπειραμένη ηθοποιός!) καθώς ένα ναζιστικό κτήνος με στολή «παζαρεύει» τη ζωή και το θάνατό της. Η σκηνή κορυφώνεται με τα σπαραχτικά ουρλιαχτά της μικρούλας καθώς την αρπάζουν βίαια, απομακρύνοντάς την από τη «μητρική» αγκαλιά…

Αυτό που έφερε στο φως η έρευνα που είχαμε κάνει, ήταν ότι το παιδί δεν υποκρινόταν αλλά βίωνε στ’ αλήθεια τη σκηνή! Κι αυτό, όπως μάθαμε αργότερα, επιτεύχθηκε με τρόπο μεθοδικό από τους συντελεστές της ταινίας, με τη συναίνεση, μάλιστα, της (πραγματικής) μητέρας της μικρής ηθοποιού, που ήταν παρούσα στα γυρίσματα. Ο σκοπός προφανής: να επιτευχθεί ο μέγιστος δυνατός ρεαλισμός στην «ερμηνεία»!

Ο απόηχος αυτής της αποκάλυψης έφτασε πολύ μακρύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Η 36χρονη, σήμερα, Jennifer Lawn, που είχε κρατήσει ως πρόσφατα επτασφράγιστο το μυστικό του γυρίσματος εκείνης της φοβερής κινηματογραφικής σκηνής, μίλησε, επιτέλους, δημόσια για την εφιαλτική εμπειρία της, επιβεβαιώνοντας, ουσιαστικά, τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας τόσο στο Aixmi.gr, όσο και (στα αγγλικά) στο blog Musicphile. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Entertainment Weekly, η οποία δημοσιεύθηκε με τον τίτλο: “Sophie’s Choice: The little girl and the story behind that haunting scene”, αποκάλυψε περισσότερα απ’ όσα ήδη γνωρίζαμε…

Καταρχήν, διέψευσε διακριτικά την Meryl Streep (αλλά κι εμάς που παρασυρθήκαμε από δηλώσεις της μεγάλης ηθοποιού): Η σκηνή δεν γυρίστηκε μόνο μία φορά, αλλά δεκατρείς! Και, κάθε φορά, η τετράχρονη μικρούλα ξαναζούσε τον ίδιο τρόμο της αρπαγής από μια αγκαλιά που την είχαν μάθει να εμπιστεύεται. Κι αυτή η εμπιστοσύνη χτίστηκε βήμα-βήμα, με τρόπο καλά μελετημένο, μεθοδικό, αφού, την περίοδο των γυρισμάτων, η Streep περνούσε ώρες ολόκληρες παρέα με τη Jennifer, πετυχαίνοντας να κάνει τη μικρή να τη νιώσει σαν πραγματική μητέρα της!

Ο ηθοποιός που ενσάρκωνε τον αξιωματικό των SS (ο Αυστριακός Karlheinz Hackl, 1949–2014) είχε πράγματι τρομερή όψη. Και, όπως θυμάται η Lawn, δεν εμφανιζόταν μπροστά στο παιδί παρά μόνο κατά τη στιγμή των γυρισμάτων, πράγμα που έκανε την παρουσία του ακόμα πιο τρομαχτική! Και, φυσικά, τη σκηνή ακόμα ρεαλιστικότερη…

Αυτά όλα, βέβαια, ανήκουν στο παρελθόν. Όμως, όπως έχουμε διαπιστώσει, εδώ και λίγο καιρό το όνομα Jennifer Lawn στο Google δεν παραπέμπει απλά και μόνο στην επιτυχημένη αντιπρόεδρο της μεγαλύτερης αμερικανικής ασφαλιστικής εταιρείας, αλλά και στο alter ego της: ένα ξεχασμένο κινηματογραφικό ταλέντο που απόχτησε μια πρόσκαιρη φήμη ξεπληρωμένη με παιδικά τραύματα. Όχι, πάντως, ανεξίτηλα, όπως βεβαιώνει η ίδια η Jennifer! Η οποία σήμερα ζει και εργάζεται μόνιμα στο Παρίσι, παντρεμένη με Γάλλο υπήκοο.

Όσο για το “Sophie’s Choice”, δεν ξέρω αν είναι η αγαπημένη της ταινία. Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως, όπως λέει χαμογελώντας, μπορεί πια να τη βλέπει χωρίς να σφίγγεται το στομάχι της. Άρα και το δικό μας, επίσης!

Aixmi.gr

Το «δικαίωμα» στην ποίηση…

Ποιοι δικαιούνται να γράφουν ποίηση; Το ερώτημα, εκφρασμένο αρνητικά – μα ισοδύναμα – εμπεριέχει τον υπαινιγμό ότι υπάρχουν κάποιοι που δεν δικαιούνται να εκφράζονται μέσω της ποίησης. Πέραν από την αμφισβήτηση της ελευθερίας της έκφρασης, μια τέτοια θέση συνιστά απειλή και για την ίδια την αυθεντικότητα της ποίησης: Αν τεθούν δεοντολογικές προϋποθέσεις που οριοθετούν το δικαίωμα στην ποίηση, τότε αυτή προσφέρεται βορά στην ηθικολογία. Κι ανοίγει διάπλατα η κερκόπορτα της Τέχνης στην υποκρισία του καθωσπρεπισμού…

Γράφω αυτές τις σκέψεις με αφορμή τον σκεπτικισμό με τον οποίο κάποιοι ιδεολογικοί κύκλοι υποδέχθηκαν την έκδοση της ποιητικής συλλογής «ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ». Οι ενστάσεις δεν είχαν λογοτεχνική αφετηρία, αφού η ποιητική αξία του έργου είναι αδιαμφισβήτητη.

Το πρόβλημα ήταν αλλού...

Διαβάστε τη συνέχεια...