Η εθνική τραγωδία του πολιτικού μας συστήματος

Γράφει: Κώστας Παπαχρήστου

Πλάι στους τάφους με τα διαμελισμένα πτώματα των επιβατών του μοιραίου τραίνου, θα πρέπει να τοποθετηθεί ένας ακόμα. Για να θάψουμε οριστικά τα τελευταία ίχνη πίστης που επιμέναμε (όσοι επιμέναμε) να διατηρούμε στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Ένα σύστημα που, πέρα από την διαχρονική διαχειριστική του ανεπάρκεια, ανέδειξε για μία ακόμα φορά τον αμοραλιστικό κυνισμό που το διαπερνά από το ένα άκρο του ως το άλλο.

Πριν καλά - καλά συνειδητοποιήσουν οι τραγικοί γονείς ότι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η μοίρα είχε αποφασίσει πως δεν θα ξανάβλεπαν ζωντανά τα παιδιά τους, οι κομματικές αποφύσεις του συστήματος έσπευσαν να αποποιηθούν την ευθύνη για την εθνική τραγωδία, ρίχνοντάς την βολικά στους άλλους:

- Είστε κυβέρνηση δολοφόνων!

- Δεν κοιτάτε καλύτερα τι κάνατε εσείς όταν κυβερνήσατε;

- Όταν είχαμε εμείς κάποτε την εξουσία, όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια!

Κανείς τους δεν βρήκε το θάρρος να υπερβεί την κομματική του μυωπία ώστε να αντικρίσει κατάματα το αυταπόδεικτο: ότι, χρόνια τώρα το ελληνικό κράτος είναι σοβαρά άρρωστο (είναι μάλλον περιττό να το αναλύσω αυτό) και λειτουργεί περίπου στον "αυτόματο". Δηλαδή, χάρις και μόνο στο αίσθημα καθήκοντος και πατριωτισμού μερικών φιλότιμων ανθρώπων που τιμούν το λειτούργημα που τους ανατέθηκε.

Από την άλλη, νόμοι και κανονισμοί υπάρχουν στα χαρτιά αλλά εφαρμόζονται στην πράξη κατά το δοκούν (αφού ο κρατικός έλεγχος συχνά απουσιάζει), ενώ η αυθαιρεσία τείνει να γίνει συνώνυμη της "κανονικότητας" στη χώρα. Από απλά καθημερινά φαινόμενα όπως η "υποχρέωση" χρήσης μάσκας στα δημόσια μέσα μεταφοράς, που ουδείς ελέγχει αν τηρείται, ως πιο σοβαρά ζητήματα, όπως η απρόσκοπτη παραβίαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας στους δρόμους (τι απέγινε, άραγε, η Τροχαία; μας έχει λείψει τόσο!) και η ανομία στα πανεπιστήμια που, σε πείσμα των ψηφισμένων νόμων του κράτους, καλά κρατεί (αφού το "πανεπιστημιακό άσυλο" ουδέποτε καταργήθηκε στην πράξη).

Για να φτάσουμε, τελικά, στις εγκληματικές "αμέλειες" που οδήγησαν στο πρόσφατο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ένα τρομακτικό γεγονός που ταρακούνησε τις συνειδήσεις όλων, πλην των κομμάτων εξουσίας (πρώην και νυν). Τα οποία, με πολιτικό κυνισμό και κομματική φιλαυτία, μετρούν πιθανά πολιτικά κόστη και οφέλη...

Αυτό που απαιτείται τώρα είναι να καθίσουν κάτω όλες οι πολιτικές δυνάμεις που φέρουν, αντικειμενικά, την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου, να εξετάσουν τις χρόνιες δομικές παθογένειες του κράτους ως τις ρίζες τους, και να πάρουν δύσκολες αποφάσεις σε πνεύμα συνεργασίας κι αφήνοντας πίσω τις ανούσιες κομματικές αντιπαραθέσεις. Αν δεν το πράξουν, το αποτέλεσμα θα είναι να απαξιωθεί το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, από τον ίδιο τον λαό που το ανέδειξε. Προς όφελος "αντισυστημικών" κύκλων της ανωμαλίας, που πάντα καραδοκούν...

KLIK

Πικρές αλήθειες στο Σύνταγμα...

Μια πέτρινη βρύση στην Ακρόπολη

Ώστε, την παρεξηγήσαμε την κυρία Τσανακλίδου;

Ο Μιχάλης Τσιντσίνης είναι, αναμφίβολα, ένας χαρισματικός αρθρογράφος. Όχι μόνο για την εγκυρότητα των αναλύσεών του αλλά, πολύ περισσότερο, για τον εντυπωσιακό χειρισμό της γλώσσας στα κείμενά του. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι η αρθρογραφία του απαιτεί υψηλό επίπεδο μόρφωσης από τον αναγνώστη. Ο περίτεχνα επεξεργασμένος λόγος του δεν απευθύνεται «στον καθένα»!

Βέβαια, το ότι μας εντυπωσιάζει η γραφή του δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μας βρίσκουν πάντα σύμφωνους οι απόψεις του. Σε πρόσφατο άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, επιχείρησε – μάλλον όχι τόσο πειστικά – να αμβλύνει τις αλγεινές εντυπώσεις που άφησε η Τάνια Τσανακλίδου, λόγω του οργίλου τρόπου με τον οποίο ερμήνευσε γνωστό τραγούδι σε δημόσια συγκέντρωση υπέρ του δικαιώματος των καλλιτεχνών να διορίζονται στο δημόσιο ως απόφοιτοι πανεπιστημίων. Κραυγάζοντας μάλιστα στο τέλος, απειλητικά, «θα τους φάμε», ενώπιον ενός παραληρούντος πλήθους! (Προφανώς, το υποψήφιο... έδεσμα δεν ήταν άλλο από τους κυβερνώντες και όσους τυχόν τους υποστηρίζουν.)

Το άρθρο του Μ. Τσιντσίνη ξεκινά ως εξής – και εκεί βρίσκεται η ουσία της διαφωνίας μου:

Ο φακός που συνέλαβε την Τάνια Τσανακλίδου σε κατάσταση αγωνιστικού ενθουσιασμού ήταν μέχρι συκοφαντίας παραπλανητικός. To στιγμιότυπο λαρυγγικής υπερέντασης διαδόθηκε σαν τεκμήριο μισαλλοδοξίας – καθ’ ότι και ο παραβολικός στίχος, θέλει τα εξεγερμένα μερμηγκάκια να κανιβαλίζουν στο τέλος τον αρχιμέρμηγκα. Χρειάστηκε κόπος από τα προπαγανδιστικά χυτήρια για να παρουσιαστεί η περφόρμανς τάχα σαν εμφυλιακή απειλή. Ανθρωποφάγα μυρμήγκια υπάρχουν μόνο στα παραμύθια – και στη στρατευμένη μυθοπλασία των κοινωνικών δικτύων.

Δύο παρατηρήσεις που εκφράζουν καθαρά προσωπικές απόψεις:

1. Ο φακός κατέγραψε αυτό ακριβώς που είδαν οι πάντες: Μία γνωστή ερμηνεύτρια διοχέτευσε μέσα σε ένα παραβολικό τραγούδι όλο το μίσος της για ένα σύστημα εξουσίας το οποίο απεχθάνεται. Δεν αντιλαμβάνομαι σε τι συνίσταται η παραπλάνηση, κι ακόμα περισσότερο η συκοφαντία.

2. Ώστε, μόνο τα «προπαγανδιστικά χυτήρια» και η «στρατευμένη μυθοπλασία των κοινωνικών δικτύων» διέκριναν μισαλλοδοξία και απειλητικό ύφος σε μία ερμηνεία που ολοφάνερα παραπέμπει σε «εμφυλιακές» καταστάσεις; Δεν έχουν σβήσει ακόμα οι μνήμες από το καλοκαίρι του 2015. Τότε που η χώρα είχε οδηγηθεί σε ακραίο κοινωνικό διχασμό, με την ευγενική χορηγία πολιτικών δυνάμεων με τις οποίες σήμερα συστρατεύεται η κ. Τσανακλίδου, και υπό τους ήχους τραγουδιών ανάλογου ύφους με αυτό που πρόσφατα τραγούδησε εκείνη υπέρ των καλλιτεχνών. (Ας μην ξεχνάμε και τον επικολυρικό επαναστάτη Αλκίνοο, που είχε καταθέσει τότε το αγωνιστικό του φρόνημα και το ερμηνευτικό του ταλέντο στην υπηρεσία του αντιμνημονιακού αγώνα και του δημοψηφισματικού ΟΧΙ.)

Τελικά, ο χρόνος δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Ακόμα κι αν πρόκειται για την Τέχνη...

Κάποτε, η Τάνια Τσανακλίδου τραγούδησε μαμά, γερνάω. Και μας συγκλόνισε!

Σήμερα που, αναπόφευκτα, η ίδια η ζωή έχει κάνει πράξη αυτό που μελαγχολικά ξορκίζει το τραγούδι, η καλή τραγουδίστρια μάς προξενεί κάτι χειρότερο από απέχθεια: Αληθινή θλίψη για το κατάντημα της στρατευμένης τέχνης που έχει επιλέξει να υπηρετεί.

Γιατί, αν κάποτε η τέχνη της δονούσε ευαίσθητες ψυχές, σήμερα καλείται να ευθυγραμμιστεί πολιτικά και (δυστυχώς) αισθητικά με ένα ύφος που δεν της ταιριάζει, καταφεύγοντας σε ακραία εκφραστικά μέσα που θυμίζουν γνωστούς «αψείς Σφακιανούς» του εγχώριου ακατέργαστου λαϊκισμού. Των οποίων η σχέση με την καλλιτεχνία περιορίζεται σε επιδείξεις «μάτσο» ζεϊμπεκιάς, υπό το λάγνο βλέμμα «προοδευτικών» (και τω πάλαι ποτέ ποιοτικών) τραγουδοποιών...

Κι αυτό είναι κρίμα. Μεγάλο κρίμα!

ΚΠ

Καθώς βραδιάζει στην Πλατεία Κοτζιά...

Κινηματογράφος μιας... άλλης εποχής!

Καθώς πέφτει η νύχτα στα δυτικά προάστια της Αθήνας...

Το Πιλοποιείο του Πουλόπουλου στο Θησείο

        Διαβάστε σχετικά...

Το τέλος μιας μέρας... Το τέλος μιας χρονιάς...

Τα τραίνα των Ναζί, παλαιών και νεότερων...

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην εξωτερική όψη πολλών τραίνων που μετέφεραν στρατιώτες των Ναζί στο ανατολικό μέτωπο μπορούσε κάποιος να διαβάσει μία φράση, γραμμένη με λευκή μπογιά:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Εβραίους!"

Αν πιστέψουμε την φιλο-Πουτινική προπαγάνδα που διακινείται στα social media από "συμπατριώτες" μας (πώς να θεωρήσω, άραγε, συμπατριώτη μου κάποιον που, με τον τρόπο του, προσφέρει αφειδώς επιχειρήματα σε έναν εχθρό που απειλεί να εισβάλει αλά-Πούτιν στη χώρα μου και να βομβαρδίσει αλά-Κίεβο την Αθήνα;), το αντίστοιχο (και εξίσου δόλιο) σύνθημα για τους Ρώσους στρατιώτες που ξεκινούν σήμερα να πάνε να πολεμήσουν στην Ουκρανία, θα μπορούσε να είναι:

"Πάμε στον πόλεμο να σκοτώσουμε πολλούς Ουκρανούς Ναζί!"

Και, για να μην μείνει η παραμικρή αμφιβολία για τα "αντιναζιστικά" - άρα εξ ορισμού "αντιρατσιστικά" - αισθήματα των φιλο-Πουτινικών Ελλήνων, αρκεί να προσέξουμε ότι αναφέρονται στον ΕΒΡΑΙΟ Πρόεδρο της Ουκρανίας με τον χαρακτηρισμό "ο ζουμπάς". Κάτι τέτοιους, που δεν προσιδίαζαν στο ιδεώδες του "Άριου", τους εξαφάνιζε με συνοπτικές διαδικασίες ο Αδόλφος, πρωτο-δάσκαλος του Βλαδίμηρου!

Παρεμπιπτόντως, οι σύγχρονοι ναζί κατεδαφίζουν τώρα ό,τι είχε απομείνει από το βομβαρδισμένο ιστορικό θέατρο της Μαριούπολης, στα ερείπια του οποίου θάφτηκαν τον περασμένο Μάρτιο εκατοντάδες άμαχοι που είχαν βρει καταφύγιο εκεί. Κάποτε η Ρωσία παρήγε πολιτισμό. Τώρα μπορεί μόνο να τον γκρεμίζει. Και να τον δολοφονεί...

ΚΠ