Νεκροταφείο συνειδήσεων...

Leningrad (1941 - 44)

Κάπου διάβασα, ως σχόλιο για πρόσφατες κτηνωδίες ενάντια σε άμαχους πληθυσμούς:

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τη Ρωσία!"

Και σκέφτηκα, κάνοντας ετεροχρονισμένους παραλληλισμούς:

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με την Τουρκία",

όταν πολιορκούνταν το Μεσολόγγι και κατασφάζονταν η Χίος και τα Ψαρά...

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τη Γερμανία",

όταν καίγονταν τα Καλάβρυτα και το Δίστομο, όταν βομβαρδιζόταν η Βαρσοβία και πολιορκούνταν το Λένινγκραντ, όταν κάπνιζαν οι καμινάδες στο Άουσβιτς...

"Αυτά παθαίνει όποιος τα βάζει με τις ΗΠΑ",

όταν τα κτήνη του Πινοσέτ σώρευαν πτώματα στο στάδιο του Σαντιάγο...

Απέραντο νεκροταφείο συνειδήσεων τα social media. Χωρούν πολλή αρρώστια ακόμα...

Κ.

"Κραυγή Γυναικών" ("A Dream of Passion", 1978)

Μελίνα Μερκούρη, Ellen Burstyn, Ανδρέας Βουτσινάς

Σκηνοθεσία: Jules Dassin

Ο φαύλος κύκλος της αιώνιας εφηβείας μας...

Σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, τόσο απρόβλεπτα, τόσο επικίνδυνα, νιώθουμε σαν τους έφηβους που, μετά τα χρόνια του μακάριου, σχεδόν αφελούς εφησυχασμού τους για τις "αυτονόητες" και "αδιαπραγμάτευτες" βεβαιότητες της ζωής, έρχονται κάποια στιγμή πρόσωπο με πρόσωπο με μία σκληρή πραγματικότητα για την οποία ελάχιστα ήταν προετοιμασμένοι.

Τώρα ξέρουμε πως αυτονόητες μακαριότητες δεν μπορούν να υπάρξουν αν, ως ανθρώπινη κοινότητα, δεν τις προασπίζουμε συνεχώς. Όπως με οδυνηρό τρόπο χρειάστηκε να μάθουμε το 1914, το 1939, το...

Όμως, κάποια στιγμή το μάθημα και πάλι θα το ξεχάσουμε, μέσα στον αυτοκαταστροφικό φαύλο κύκλο της αιώνιας εφηβείας μας...

------------------------------------------------

                                Αθέατα σύννεφα...

Τρελοί κι ανυποψίαστοι 

διαβήκαμε τους δρόμους του καιρού 

έφιπποι στης αθανασίας τ’ αλαζονικό μας 

το αυτονόητο, 

με έπαρση πολλή κατάματα 

τον ήλιο ατενίζοντας 

μες στο γαλάζιο, άνεφο ουρανό... 

Πώς δεν τα είδαμε που έρχονταν τα σύννεφα; 

Πώς δεν ακούσαμε τον κεραυνό από μακριά; 

Πώς δε μυρίσαμε στο χώμα τη βροχή; 

Τώρα μένω πια μάταια ν’ αναζητώ 

τ’ αυτάρεσκα χαμόγελα 

της σίγουρής μου αυθάδειας, 

τον κόσμο εκείνο το «μηδαμινό» 

που έλεγαν μου ανήκε, 

την πόρτα πάντα πρόθυμα 

χωρίς να με ρωτά 

ν’ ανοίγει σαν γυρνώ, 

τις μυρωδιές απ’ το φαΐ 

ποτέ που δεν ετοίμασα... 

Όμως, σα δείτε τα παιδιά 

μην τους χαλάτε τ’ όνειρο, 

της αυταπάτης το άλογο 

μην τ’ αγριεύετε 

τόσο ωραίο που μοιάζει το ταξίδι! 

Τρελά κι ανυποψίαστα 

αφήστε να διαβαίνουνε 

τους δρόμους του καιρού 

μες στα δικά τους τ’ αλαζονικά 

τα «αυτονόητα». 

Ώσπου να δουν τα σύννεφα, 

ν’ ακούσουν τη βροντή, 

την πρώτη να μυρίσουν τη βροχή 

κάποια στιγμή στο χώμα...

(Από την Παραληρηματική Τριλογία)

Κτίριο στην Πλατεία Κοτζιά

 Τα κτίρια γερνούν, σε μια πόλη που αρνείται να ενηλικιωθεί...

Βρίσε, αν θέλεις, την Ελλάδα. Μόνο μην πεις κακή κουβέντα για τον Πούτιν!

Μπορείς να βρίζεις την Ελλάδα όσο θέλεις. Δεν κοστίζει τίποτα, άσε που σε κάνει και trendy στα social media... 

Ακόμα χυδαιότερα μπορείς να βρίζεις το πολιτικό της σύστημα που, επιδεικνύοντας τον αναγκαίο ρεαλισμό τον καιρό της χρεοκοπίας, επέλεξε το μη χείρον: να μας βάλει να στριμωχτούμε για λίγο, αντί να μας αφήσει να στηνόμαστε "υπερήφανα" σε ουρές κατοχικών συσσιτίων για ένα κομμάτι ψωμί. Αρκεί να μη δεχόμασταν ούτε ψίχουλο από τους λαούς και τους θεσμούς της μισητής Ευρώπης... 

Βρίσε επίσης το σύστημα, αν έτσι σου κάνει κέφι, επειδή τσακίστηκε να μας φέρει τα σιχαμένα και "ύποπτα" εμβόλια (προϊόντα κι αυτά των σκοτεινών μηχανισμών της σατανικής Δύσης), αντί να μας αφήσει να ψοφολογούμε μαζικά - κι εξίσου υπερήφανα - στις εντατικές των νοσοκομείων covid... 

Όμως... 

...μη διανοηθείς να πεις κακή κουβέντα για την "ειδική στρατιωτική επιχείρηση" (sic) της "καλής" και πάντα "αθώας" Ρωσίας! Κι αν τολμήσεις να αποκαλέσεις αιμοσταγή δικτάτορα τον πρώτο μαζικό εγκληματία αυτού του αιώνα, θα σου την πέσουν ακόμα και "ευαίσθητοι" διανοούμενοι και ρομαντικοί ποιητές, που γράφουν βαθυστόχαστες αναλύσεις για "ιστορικά δίκαια" κάπου ανάμεσα στη σφαγή της Μαριούπολης κι εκείνη της Μπούτσας... 

Όχι, δεν φταίνε, τελικά, τα social media. Αυτά είναι απλή απεικόνιση της συλλογικής συνειδησιακής μας κατάντιας. Αλλά κι ένας ιδανικός χώρος για διακίνηση "ιδεών" με το αζημίωτο. Γιατί, κάτι μου λέει (μην εξεγείρεσαι, βρε αδερφέ, μια απλή σκέψη εκφράζω!) ότι, εδώ και κάποια χρόνια, κάποιος εκεί πάνω "πλερώνει καλά" για αναθέματα και λιβανίσματα. Αναλόγως...

ΚΠ

"Τα πουλιά" του Χίτσκοκ στην... Πλατεία Κοτζιά!

Τα καλοκαιρινά φώτα πριν το χειμωνιάτικο σκοτάδι...

Τα κτίρια ίσως πάψουν να φωτίζονται τον χειμώνα που θα 'ρθει. Μπορεί και τους επόμενους... 

(Οδός Προπυλαίων, κάτω απ' την Ακρόπολη)

Τέχνη και μελαγχολία σε έναν τοίχο στο Θησείο...

Λεμονοδάσος | Τηλεοπτική σειρά βασισμένη στο μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη

Εξαιρετική τηλεοπτική μεταφορά (1978) του "νεανικού αμαρτήματος" του Κοσμά Πολίτη, "Λεμονοδάσος". Η σκηνοθεσία είναι της Τώνιας Μαρκετάκη, ενώ η μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Μούτσιου.

Μια νύχτα στο Ζάππειο...

Στο Ζάππειο. Εκεί που τις νύχτες κυκλοφορούν τρελοί και φαντάσματα. Το δύσκολο είναι ν' αποφασίσεις πού ανήκεις...